Dansen

[Rissy]

Sommigen van jullie weten al dat ik veel moeite heb met het stellen van doelen. Maar goed, mijn dromen heb ik wel en misschien over een tijdje durf ik sommige daarvan ook in doelen om te zetten.

Wat ik het liefste in een doel zou willen omzetten, maar nog niet durf, is dat ik zo graag weer zou dansen. Ik deed showballet (beatballet met wat streetdance-achtige inslag). Maar ik vraag me af; zelfs al zou je jezelf dat als doel stellen, hoe kan je daarnaar toe werken? Lopen kan op de loopband geoefend worden, fietsen op de fiets en zware dingen tillen met gewichtjes. Dat kan allemaal met de fysio. Maar showballet zijn dansen die een lerares verzint en de groep nadoet wat hele specifieke bewegingen zijn (danspasjes). De bewegingen zijn steeds weer anders en doe je niet bij de fysio. Hoe zou je daar echt gestructureerd naar toe kunnen werken? Enige ervaring daarmee?

[Ruud]

Laat je fysio eens naar wat beelden kijken van wat jij graag weer wil gaan doen (of weet hij dat al, en ook wat de daarbij behorende bewegingen zijn?). Of anders een orthopeed ?
Is je doel uberhaubt haalbaar ?

[Rissy]

Mijn fysio probeert veel afstand van mijn leven buiten zijn behandeling om te bewaren. Dat is mijn pakkie-an volgens hem.
Ik heb geen idee of het haalbaar is. Het voordeel van danslessen is dat er veel rustpauzes inzitten en dat de bewegingen erg gecontroleerd zijn, wanneer de lerares een beweging doet waarvan ik niet weet dat ik het niet kan, dan doe ik het gewoon niet. Ik ben geen professional, het gaat puur om lessen voor het plezier waarbij er geen prestatiedrang is in de groep. Het is dus niet erg om bepaalde bewegingen niet te doen. Misschien is het verstandig dit eens aan de leiding van de dansschool waar ik zat voor te leggen, misschien heeft zij er wel ervaring mee en kan ze me wel goede tips geven.

[bugaboo]

Ik weet niet precies wat voor knieblessure je hebt, maar ik zal mijn ervaring toch maar vertellen. Ik heb zelf ook een knieblessure gehad (voorste kruisband afgescheurd en daaraan laten opereren), eerste wat ik bij de fysio deed was proberen te bewegelijkheid weer optimaal terug krijgen en een heel lichte vorm van krachttraining. Toen die knie weer een beetje tot rust was gekomen de spieren weer proberen aan te sterken en weer dingen oefenen als hardlopen en andere soorten looppassen. Daarnaast wat propriceptie training, dingen als op het 'slechte' been staan met je ogen dicht en op wiebelplanken enzo.

Toen dat bij mij weer goed ging, was wel na een maand of 4-5, ben ik gewoon bezig geweest om terug te komen in de sport die ik graag weer wilde gaan doen, in mijn geval dan volleybal. Mijn fysio wist echt prima oefeningen om situaties die je tijdens volleybal vaak meemaakt te trainen en zo van de angst af te komen dat het weer mis zou gaan. Ik ben na 9 maanden weer begonnen met trainen, eerst afzonderlijk van de groep weer eens balletjes slaan en daarna weer de normale trainng hervat. Is mij in ieder geval allemaal erg mee gevallen. Maar misschien is je blessure dusdanig dat je complete programma afwijkt van bijv een kruisbandblessure. Ik hoop dat je er iets aan hebt.

[Rissy]

Lastig is dat hè met al die knieblessures, de ene is de andere niet.

Ik heb nooit een kijkoperatie oid gehad, het is dus een beetje gokken wat het precies is, maar twee orthopeaden waren het erover eens dat het kraakbeen onder mij knieschijven beschadigd moet zijn. Het is wel erg genoeg dat ik niet zonder pijn kan doen en ook niets doen pijn doet (zitten en soms zelfs liggen), maar niet zo erg dat het op foto's te zien is. Jullie hebben waarschijnlijk beiden gelijk dat het ontzettend belangrijk is dat mijn fysio weet om wat voor een bewegingen het gaat. Maar mijn vraag is ergens ook nog wel de vraag of het überhaupt haalbaar is. Kan ik het me überhaupt als doel stellen? Het lijkt zover weg dat ik het eigenlijk niet goed bespreekbaar durf te maken, maar misschien moet ik mezelf daar overheen zetten. Mijn fysio is wel relax, dus ik weet dat dit probleem bij mij ligt en dat scheelt al.

Wat je zegt over het angst wegnemen is ook belangrijk. Dat is het gekke, het is niet alleen een proces van knieën, maar ook van de psyche, je moet het aandurven. Ik merk dat mijn fysio dat nog niet echt door heeft, maar dat nu wel proefondervindelijk leert. Hij is ook bereidt te leren, ook dat scheelt.

Had jij echt een schema om ergens heen te groeien? Ik doe gewoon de oefeningen die hij zegt en als hij het zwaarder maakt schrik ik daar vaak even van, maar doe het wel. Daar buitenom heb ik bepaalde oefeningen en fiets ik dagelijks stukjes en probeer ik dat langzaam op te voeren. Maar waar het met de oefeningen heen gaat weet ik niet. Er is een gat tussen wat ik nu doe en wat ik graag zou willen. Over 6 maanden vermoedt hij dat ik een bepaald stuk zou moeten kunnen fietsen, maar hij heeft niet aangegeven hoe ver ik in welke maand zou moeten zijn om dat te halen, zeg maar om de tussenstand op te kunnen maken. Had jij wel zoiets?

[Ruud]

Had jij echt een schema om ergens heen te groeien?

Ik vermoed van wel. Zelf heb ik ook een schema. Per week staat daarin aangegeven wat je zou kunnen verwachten om te kunnen doen. Het is een soort van gemiddelde verwachting.

Ik kan me wel herinneren dat bij mijn 1e VKB-reconstructie, ik dat schema niet haalde. We deden dan gewoon twee weken hetzelfde schema om het even wat rustiger aan te doen.

Volgens mij zijn die schema's vrij verkrijgbaar. De sportfysio's beschikken daar zeker over.

[Rissy]

Heb je alleen een schema voor bij de fysio of ook voor daarbuiten? Ik heb vandaag gesproken met de vervanger van mijn eigen fysio. Die is iets toegankelijker in dit soort dingen. Hij wilde me in zoverre tegemoet komen door wel te zeggen welk level op hun fietsen ongeveer overeenkomt met een gemiddelde brug, zodat ik weet hoever ik ongeveer ben (niet zo ver), maar verder geen tijd aangeven voor wat ik kan verwachten. Letterlijk zei hij: 'Het moet bij jou vandaan komen.' Ik moet bedenken wanneer ik eraan toe ben om een bepaalde brug eens over te gaan.  Het klinkt alsof dat bij jullie anders is.

[Rissy]

Of concreter. Vanmorgen werd me gevraagd: 'Wanneer zou je weer eens een brug over willen fietsen?'  Wat zou je nu antwoorden op een dergelijke vraag? Ik zei dat ik dat zonder hulp niet kan weten. Met het beetje denkhulp dat hij gaf (de tip van het level) nog steeds niet, maar ik weet tenminste dat het nog even gaat duren.

[bugaboo]

Ik denk dat het grote verschil is dat de meeste mensen hier kruisbandproblemen hebben, dat is compleet anders dan kraakbeenschade.

Aan een gescheurde kruisband worden de meeste mensen geopereerd en dan krijg je inderdaad een schema mee. Dat was bij mij trouwens ook niet een bijzonder schema hoor, er staan dingen in als wanneer zonder krukken lopen verantwoord is, wanneer je weer mag hardlopen, wanneer je weer sprongoefeningen mag doen etc. Dit is omdat een geopereerde kruisband nog moet vastgroeien en de peesstructuur verandert. Dat is ook de reden dat de revalidatie ong. 9 maanden duurt. Bij de meeste mensen met een kruisbandoperatie is de doelstelling bij de fysio 100% sporthervatting en dit is in principe ook mogelijk met een serieuze inzet.

Kraakbeenschade is wel veel lastiger voor een fysio, zeker als er niet eens een kijkoperatie is gedaan waaruit precies blijkt hoe groot de schade is. De fysiotherapeut is dan voor een heel groot deel afhankelijk van wat jij zegt, hoe jij je voelt enz. Je kunt denk ik niet van ze verwachten dat zij een schema voor je opstellen, omdat dat gewoon te erg nattevingerwerk is. Wat ik weet over ernstige kraakbeenschade is dat het er niet beter op wordt en de doelstelling is dan meestal zolang mogelijk uitstellen van een kunstknie. Het is trouwens niet mijn bedoeling om je de put in te praten al lijkt dat wel zo als ik mn eigen bericht terug lees.  Ik weet trouwens wel dat er een bepaalde behandelmethode is voor kraakbeenschade, net zoiets als wat van Nistelrooij heeft laten doen. Heb je al eens geinformeerd of dat misschien een oplossing is om de pijn uit je knie te krijgen?

[Rissy]

Ik snap wat je bedoelt. Het gekke is dat ik altijd het idee heb dat het bij mij een stuk eenvoudiger ligt dan bij anderen, maar dat is volgens mij door mijn huisarts beïnvloed die me maar een aansteller vindt en vindt dat ik hier nooit hulp voor had moeten zoeken, een tweede orthopeed vond hij al teveel moeite voor iets dat volgens hem vanzelf wel over zou gaan (nu in september 3 jaar geleden). Misschien moet ik ook mezelf serieus gaan nemen en scheelt dat al wat. Wel weet ik dat de schade niet erg groot is want geen enkele foto of scan heeft iets laten zien, volgens de laatste orthopeed betekent dat dat herstel nog mogelijk is. Ik mag dus ok goede hoop geven, hoewel mijn fysio volledig herstel niet echt verwacht, maar wel denkt dat ik ver kan komen.

Maar goed, als de fysio het niet kan weten, hoe kan ik het dan weten? Misschien dat de fysio's daarom ook zo'n verschillende visie hebben. Mijn eigen fysio wil graag langzaam (en dat vind ik zelf wel zo veilig) en zijn vervanger (heb ik nu weer en had ik in januari al eens) wil juist snel, zoals al ik onder 'tempo' schreef. De eerste keer dat ik die vervanger had gaf hij er een behoorlijk tempo aan en toen hij terug kwam schroefde mijn eigen fysio de oefeningen weer terug (minder gewicht en sommige oefeningen heb ik sindsdien niet meer gedaan). Bij de vervanger had ik in mijn dagelijks leven zoveel pijn dat ik niets meer kon uitproberen en niets merkte van mijn herstel. Alleen doordat de oefeningen steeds verzwaard konden worden wist ik dat het beter ging, maar ik merkte er praktisch niets van. Dat weet hij, maar hij denkt met grote spongen snel thuis te komen. Mijn eigen fysio wil juist dat ik onderwijl dingen in mijn dagelijkse leven ook weer kan oppakken, ook als het dan wat langer gaat duren. Het gekke is dat waarschijnlijk niemand kan zeggen wie er gelijk heeft.

Maar op zich heb ik niets te klagen over de fysio. In januari kon ik nog geen 2 minuten fietsen en nu al 6km (zonder bruggen dan). Ook kan ik al wat langer staan en gaat trappenlopen over het algemeen beter. Ik pak ook al wat kleine dingetjes op die ik voorheen niet deed. Het is allemaal erg beperkt, maar ik ga wel vooruit en dat is wat telt. Geen ander medisch persoon heeft dat tot nu toe bereikt, dus ik ben zoiezo erg blij met ze. Misschien is het het beste om toch eens bij de dansschool te informeren wat zij weten van zulke dingen, misschien hebben zij wel een goede tip.

In ieder geval bedankt voor je reactie, het is misschien wel goed om even te beseffen dat ik mijn eigen klachten ook wel serieus mag nemen.

[bugaboo]

Je huisartsenverhaal komt me wel bekend voor, toen ik zelf geblesseerd raakte ben ik ook eerst langs de huisarts geweest. Zijn conclusie was: Geen schade in de knie, pijnstillers, krukken en rust houden dan komt het wel goed. Ik heb toen op advies van mijn fysio toch een MRI laten maken en daarop was te zien dat mijn voorste kruisband kapot was. De orthopeed constateerde dat het een vervelende blessure is, maar aangezien ik weinig klachten had adviseerde hij er niks aan te doen. Daarna opnieuw op advies van mijn fysio naar een ander ziekenhuis gegaan, daar was de beslissing voor de operatie snel gemaakt. Ik had een MRI waarop duidelijk was wat er mis was, toch moest ik nog moeite doen om een arts te vinden die wel wilde opereren zodat ik weer kan sporten. Bij de eerste orthopeed was ik bij elke afspraak na 5 min alweer buiten, want het was wel goed zo. Ik kan me heel goed voorstellen dat wanneer scans geen duidelijkheid geven, ze je nogal een aansteller vinden. Maar voor zover ik weet herstelt kraakbeen nooit en is het zo ongeveer het ergste wat kapot kan gaan in je knie, daarnaast schijnt het inderdaad voor erg veel pijn te zorgen als het ontbreekt dus dat is absoluut geen aanstellerij. Een scan of foto geeft sowieso nooit de 100% duidelijk die je wil hebben, pas bij een kijkoperatie wordt echt duidelijk hoe groot de schade is. Ik ben zelf geopereerd in Terneuzen (Zeeland) door Dr. Corbey. Hij past ook de microfractuur-behandeling toe bij mensen met kraakbeenschade trouwens. Wie weet heb je er wat aan.

[Rissy]

Ik heb zulke verhalen al vaker gelezen, die mensen zouden hun werk toch eens serieus moeten gaan nemen! Mijn huisarts heeft halverwege 2007 een preek van bijna 20 minuten tegen me gehouden om het me uit mijn hoofd te praten verdere hulp te zoeken bij mijn knieproblemen. En daarvoor: mijn ongeluk was in september 2006 en pas in januari 2007 kreeg ik hem zover om me door te sturen. Mijn eerste fysio zei dat het in een aantal maanden wel vanzelf over zou gaan (zou dan juni 2007 over geweest moeten zijn) en mijn eerste orthopeed zei dat hij niets voor me kon betekenen omdat er niets met mijn meniscus aan de hand was. Mijn tweede orthopeed scheepte me op met pijnstillers en het advies evt. naar een pijnkliniek te gaan. De ene ziet het te simpel in en de andere ziet inderdaad geen mogelijkheden tot herstel. Dat gaat mij niet in de koude kleren zitten, in mijn emoties zwaai ik van de ene naar de andere kant (net naar gelang de hoeveelheid pijn die ik ervaar). Gek genoeg heb ik dat nog niet zo zeer beseft, maar dat helpt misschien wel bij het proces om wat rationeler en evenwichtiger te kunnen denken.

Ik blijf me nu even concentreren op de fysio zolang het vooruit gaat. Ik vind zelf dat we na al die tijd eigenlijk toch wel veel bereikt hebben, in ieder geval meer dan dat ik ooit nog verwacht had voordat we begonnen, dus nog even door in die lijn en hopen op goed resultaat. Het is de meest veilige methode van vooruitgang en als het werkt is dat natuurlijk het beste. Pas wanneer er een punt komt van geen of te weinig vooruitgang en de resultaten zijn nog niet genoeg om tevreden te zijn zal ik daar eens naar gaan kijken.

Het lijkt er nu op dat de artsen en eerste fysio geen van allen goed gezeten hebben, behalve de laatste die me toch weer naar de fysio doorstuurde en zei dat ik alleen terug moet komen wanneer er geen vooruitgang meer is, terwijl dat wel zou moten. Hij lijkt het dus wel serieus te nemen, maar herstel actte ook hij wel mogelijk, juist omdat de beschadiging niet diep is.. Ik kan wel vooruitkomen, maar niet vanzelf. Ik houd wel sterk de mogelijkheid open dat ik straks weer veel actieve dingen kan, maar dat ik pijn blijf hebben bij inactieve dingen, zoals lang zitten en staan. Dat lijkt tegendraads, maar tot nu toe kan ik steeds meer actieve dingen (zoals fietsen) maar wil het met vooral zitten niet sterk lukken. Misschien valt dat ook wel mee. Al met al heb ik genoeg reden positief te denken, maar daar is de fysio wel erg belangrijk bij.

[bugaboo]

Wanneer je staat is je knie natuurlijk niet inactief. Krijg je last van je knie wanneer je langdurig met een gebogen knie zit?

[Rissy]

Ja, met langdurig met gebogen knie zitten gaat niet, ik heb dan ook een voetensteun en een stoel voor me, zodat ik mijn houding regelmatig kan veranderen en dus niet lang in dezelfde houding kan blijven zitten. Hoezo vraag je dat?

Ik krijg last van mijn knie wanneer ik langdurig hetzelfde doe of wanneer er druk op mijn knie komt, bijv bij springen of zware dingen tillen. Ik merk dat wanneer ik actief ben de pijn tijdens de activiteit verdwijnt, maar daarna weer heftig terug komt zodra ik 'inactief' (geen goed woord?) wordt, dus wanneer ik zit en sta. Ik merk bijv dat wanneer bepaalde oefeningen bij de fysio verhoogd worden of wanneer ik besluit weer eens een stukje verder te fietsen (wanneer een bepaalde afstand goed gaat voeg ik er weer wat aan toe) dan krijg ik meer last met zitten, staan, traplopen en zware dingen tillen. Soms kan ik me dan zelf bij het liggen geen houding aannemen. Wanneer ik in die perioden oefeningen doe of fiets, dan verdwijnt de pijn tijdens de oefeningen en voel ik me erna even lekker, totdat de klap komt. Ik noem dat een verschil tussen actieve en inactieve dingen maar misschien is het een verkeerde omschrijving.

[Ruud]

Hoi Rissy,

Des te meer ervaringen over je lees, des te meer krijg ik het vermoeden dat er toch e.e.a. aan de hand is met je kraakbeen. Maar ik ben uiteraard geen arts....

Zelf heb ik namelijk, naast een 2e-VKB reconstructie, ook kraakbeenletsel. En het is nu juist dat kraakbeenletsel wat de pijn veroorzaakt (doordat de vkb kapot was).

Zoals buggaboo al stelt: kraakbeen komt niet terug. Ik dacht dat Van Nistelrooij de zgnd ICE-picking methode heeft ondergaan. Ik heb begrepen dat ze dit normaal pas proberen als je graad 4 hebt van kraakbeenslijtage. Graad 4 wilzeggen: GEEN kraakbeen meer. Overigens een erg pijnlijke zaak.

Begin juni dus weer een vkb reconstructie gehad. Ik kreeg het advies om veel, veel, veeeel te fietsen. Fietsen 'smeert' de knie.

Nu weet ik eigenlijk niet meer wat ik wilde zeggen......