Hoe lang fysiotherapie

[Rissy]

Ik heb 2 1/2 jaar geleden een ongeluk gehad en daar knieklachten aan over gehouden. Sinds december heb ik eindelijk een fysiotherapie gevonden die vooruit helpt (na een fysiotherapeut en verschillende orthopeaden die me niet veel verder hielpen). Ik ben er erg blij mee, maar het herstel gaat niet erg snel, wat logisch en naar mijn idee helemaal niet zo erg is, ik ben al lang blij om na al die tijd eindelijk eens een paar dingen weer te kunnen. Ik heb de bekende klachten van niet lang kunnen zitten, geen zware dingen kunnen tillen, niet kunnen sporten, niet op miijn knieën kunnen zitten enz. Nu kan ik al stukjes fietsen en wat langer staan en daar ben ik natuurlijk erg blij mee. Maar ik merk ook dat ik nu bijna 6 maanden fysiotherapie heb en dat wel langer dan dat normaal is. Zij denken in perioden van 8 weken en daar heb ik dus al een veelvoud van gehad. De letselschadeadvocaat van de tegenpartij noemt me een consument (alsof ik dit voor mijn lol doe) en mijn eigen letselschadeadvocaat denkt ook dat ik niet veel fysiotheraie meer nodig ga hebben. Maar ik zelf wil gewoon doorgaan totdat ik echt op zo'n niveau ben dat ik weet hoe ik het zelf kan aanpakken en daar ben ik naar mijn idee nog lang niet. Ik doe oefeningen in de sportzaal en mijn fysiotherapeut stuurt me nog elke keer aan met het wel of niet aanpassen of verder belasten van de oefeneningen en dat soort dingen bedenk ik zelf simpelweg niet op de juiste manier. Daarbij heb ik nog niet getraind op bijvoorbeeld het tillen van zware dingen en weet ik dus al helemaal niet hoe ik dat zou moeten aanpakken. Maar nu begon mijn fysiotherapeut zelf ook met de zin 'je kunt niet je leven lang doorgaan met fysiotherapie' en nu begin ik het wel een beetje benauwd te krijgen. Hij wil dat ik concrete doelen stel (zoals zoveel kilometer kunnen fietsen), zodat ik ook weet wanneer ik er klaar mee ben. Maar ik zeg dat ik niet weet wat reëel is en dat ik liever heb dat hij doelen stelt die hij reëel acht en dan zien we wel of en wanneer ik die haal. Maar ook dan, ik wil het liefste zo ver mogelijk genezen als mogelijk is, welk concreet doel stel je dan? Ik kan verschillende dingen niet, hoe vat je dat allemaal in één concreet doel?

Hoe gaan jullie met dit soort dingen om en hoelang is het verantwoord om fysiotherapie te volgen?

Rissy.

[WendyK]

Hoi Rissy,

Mijn verhaal is wel wat anders, maar wil toch even reageren.

Ik ben in augustus 2007 aan m´n linkerknie geopereerd, en sindsdien tot afgelopen februari bijna constant 2 keer in de week fysio gehad. Voordat ik geopereerd ben heb ik ook lange tijd fysiotherapie gehad (jaren, met tussenpozen).

Op het moment heb ik nog steeds 1 keer in de week fysiotherapie. ´t Is erg taai om het vol te houden, vandaar dat ik van 2 naar 1 keer in de week over gegaan ben.

Wat is er precies mis met je knie waardoor je nog pijn hebt? In welke ziekenhuizen ben je geweest? Ook al in de Maartenskliniek in Nijmegen??


Vind het raar dat je fysiotherapeut na zo'n relatief korte tijd er al over begint dat je niet eeuwig door kan gaan met fysio. Zolang er vooruitgang in zit is het toch de moeite waard lijkt me.

Groetjes
Wendy

[Rissy]

Hoi Wendy,

Bedankt voor je reactie. Er is een klein model vrachtwagen overheengereden. Mijn tweede en derde orthopead dachten dat het kraakbeen onder mijn knieschijf daarbij beschadigd is geraakt en daar wordt nu ook vanuit gegaan. Ik ben twee keer in het Anthonius in Nieuwegein geweest en één keer in het Diakonessenziekenhuis in Utrecht. Maar dat maakt niet veel uit, want ik ben erg blij met de fysiotherapie die ik nu heb, ik vraag me alleen af of de reactie van mijn fysiotherapeut logisch is. Ook wat betreft die doelen. Heb jij hele concrete doelen gesteld? Mijn doel is natuurlijk gewoon zover mogelijk herstel, maar dat is niet bepaald concreet.

Groetjes Rissy.

[WendyK]

Bij mij waren de doelen in eerste instantie na m'n operatie(s) natuurlijk duidelijk: Weer normaal leren lopen. Maar inmiddels zijn de doelen niet zo duidelijk meer. We proberen voornamelijk zoveel mogelijk stabiliteit en kracht te krijgen. Qua kracht win ik nauwelijks iets, stabiliteit is op zich wel oké inmiddels.

Wat voor invloed heeft het op je dagelijks leven? Hoe oud ben je? Is je fysiotherapeut gespecialiseerd in knieproblemen?

[Rissy]

Vanmorgen maar eens met mijn fysio over gehad. Hij zegt dat hij het niet zo bedoeld had als dat het op mij overgekomen is. Hij stelt het was kras om me tot nadenken aan te zetten zegt hij. Ik ben natuurlijk blij dat hij er niet op uit is me zo snel mogelijk weg te hebben, maar om zulke woorden in je mond te nemen als dat je niet door kan blijven gaan terwijl dit voor mij gewoon onwijs belangrijk is vind ik toch niet kunnen.

Hij zei dat hij geen doelen wil stellen omdat hij misschien doelen kan stellen die voor mij irreëel zijn. Hij heeft liever dat ik doelen stel en dat hij dan zegt of ze reëel zijn of niet. Ik doe het liever andersom: zeggen wat ik deed, dan mag hij een doel stellen en dan zeg ik wel of die relevant voor me is of niet. Dan heb ik namelijk meer vertrouwen in het doel. Hoewel hij doelen met het einde van fysiotherapie in verband bracht bedoelde hij wel (zonder het te zeggen) dat zo'n doel bijgesteld kan worden. Dus als fietsen goed gaat, maar zitten, zware dingen tillen enz niet, dan moeten we een nieuw doel stellen.

Ik haalde ook even jou reactie naar voren en hij vroeg: is het niet jammer om geen concreet doel te hebben? Hoe sta je daar tegenover? Ik vind een concreet doel ook wel fijn, maar dan wel door hem gesteld zodat ik er gewoon meer vertrouwen in heb. Dat leek hij niet te begrijpen, dat het ene meer vertrouwen in me wekt dan het andere.

Op mij dagelijkse leven heeft het nog niet veel invloed, hoewel ik nu wel kleine stukjes kan fietsen en wanneer dat nodig zou zijn dus binnen mijn eigen woonplaats niet meer hoef te lopen, maar de fiets zou kunnen nemen. Ik ben 28 jaar en dat lijkt me jong genoeg om zover mogelijk te willen herstellen. Wat de speciailisatie van mijn fysiotherapeut is weet ik niet, maar in verhouding met de rest heeft hij zoveel bereikt dat ik daar erg blij mee ben en dat me dus niet zoveel uitmaakt. Juist daarom vielen zijn woorden zo verkeerd bij me, alsof ook hij dit van me af wilde nemen ofzo terwijl ik eindelijk vooruitgang boek.

Hij stelde dat het best een jaar zou kunnen duren. Ik vroeg hem ook maar over de rest van mijn klachten hoe hij dat eigenlijk denkt op te lossen. Oefenen op het tillen van zware dingen komt pas later, ik oefen nu bijv op de step up met het buigen door mijn knieën en wanneer dat echt goed gaat kunnen we met gewichtjes gaan werken enzo, maar zover is het nog niet. Alleen voor op mijn knieën zitten weet hij niets. Ik kan mijn knieën niet helemaal buigen en daarom ook niet op mijn knieën zitten, maar volgens hem moet dat spontaan met de rest verbeteren, daar staat hij als fysiotherapeut machteloos tegenover. Klopt dat?

Wat is er eigenlijk met jouw knieën? Hoe komt het dat je met kracht vrijwel niet vooruitgaat?

Groetjes.

[WendyK]

Goed dat je met je fysio gesproken hebt. Geeft toch meer duidelijkheid zo.

En dat met doelen stellen is nou eenmaal beetje vaag: Zodra je merkt dat het niet haalbaar is, of juist meer als je doel kan je het gewoon weer bijstellen. Een concreet antwoord op wat mijn doel zou zijn met fysio zou ik zo ook niet kunnen geven. Zou graag pijnvrij worden natuurlijk, maar weet dat dat een ireeel doel is. Eruit halen wat erin zit, dat is eigenlijk alles wat ik kan doen.

Fijn dat de invloed van je knieklachten niet enorm groot is. Al weet ik uit ervaring dat het je toch behoorlijk kan belemmeren in je dagelijks functioneren. Traplopen, hurken ed zijn toch dingen die lastig zijn om niet te kunnen.

Waarom is het kunnen tillen van zware dingen zo belangrijk voor je?

Zit de belemmering om niet volledig te kunnen buigen in je gewricht of word je afgeremd door je spieren? In het laatste geval zou je de spieren kunnen oprekken om zo verder te kunnen buigen.

Bij mijn knieen staan m'n knieschijven te ver naar buiten. Links is het ergst en daarom is die knie geopereerd. Er is een tuberositas transpositie gedaan ( m'n knieschijfpees is losgemaakt en verplaatst), waardoor de knieschijf links nu wel beter spoort maar heb er nog niet minder pijn van. Wel minder subluxaties, dat is wel fijn.

Dat ik met kracht niet vooruit kom is omdat ik erg afgeremd word door de pijn. Dat is denk ik de voornaamste reden. 't Is niet zo dat ik nu hele slappe beenspieren heb, maar het kan vele malen beter.


Ik moet er weer vandoor, m'n werk roept

Groetjes
Wendy

ps: Heb je msn?

[Rissy]

Met weinig invloed op mijn dagelijkse leven bedoelde ik eigenlijk dat het resultaat van de fysio nu nog weinig in mijn dagelijkse leven doet. De klachten zelf doen juist erg veel, hoewel ik mijn leven wel zodanig aangepast heb, dat het steeds gemakkelijker wordt om ermee om te gaan. Maar ik moet veel zitten en dat is volgens mij het laatste wat zal herstellen.

Zware dingen tillen is erg handig, bijv om het aquarium schoon te kunnen maken, een tas boeken naar de bieb terug te kunnen brengen enz. Dan wil ik dat ook weer graag kunnen. Daarbij wil ik net, als jij zegt, er gewoon uithalen wat erin zit en als dat erin zit dat wil ik er dus ook ter zijne tijd voor gaan. Mijn situatie klinkt een heel stuk minder ernstig dan de jouwe, dan kan ik ook hogere wensen hebben.

Wat die belemmering van het buigen veroorzaakt weet ik niet, na het ongeluk heb ik het niet meer gekund, het doet gewoon heel erg veel pijn als ik het probeer. Hoe weet je waar het aan ligt?

Nee, je MNS heb ik niet.

[Gerda Dutij]

hoi rissie,
lastig he als je al zo lang knieklachten hebt en zo graag vooruit wil en het zo megalangzaam gaat, weet er alles van.
ik heb al 4 jaar met tussenpozen van soms een paar maanden fysio, ben inmiddels al 4 operaties verder..nu mediale band reconstructie, heb nog steeds dezelfde fysio.

wat hij/zij mss met doelen bedoeld is wat verwacht jij als eindresultaat...wat wil jij kunnen???

zo'n vraag is wrschl gesteld om jou tot denken aan te zetten, de fysio is er nl ook op uit om zelfredzaamheid  en vertrouwen weer op te krikken zodat je op gegeven moment zelf ook actief mss met fitness je spieren kan gaan trainen en niet meer constant van hem/haar afhankelijk bent..en anders mss in een fysiofitness groep olv een therapeut...daarbij dient hij wel rekening te houden met jou gevoelens en jou emotionele welzijn..want ook daar is hij voor opgeleid om daar op een zorgvuldige manier mee om te gaan. Je ben veels te jong om maar een stukje te kunnen lopen....
ik heb de opmerking ik kan niet altijd je handje vast bijven houden ook wel voorbij horen komen, en in mijn geval niet meer dan terecht want ik was op gegeven moment zo passief als maar kon,...en dat komt de therapie ook niet ten goede, ten eerst hebben ze jouw eigen inbreng en meedenken  en positiviteit het hardst nodig om resultaat te boeken..., ik zeg hiermee niet dat je niet positief bent hoor, heb het nu over hoe ik toen was.

ze denken vaak idd in periodes van 6-8 weken,  bijv. eerst krachtopbouwen, dan coordinatie, dan sportspecifiek gericht..en uiteindelijk idd zelfredzaamheid en zelf trainen (dit is een voorbeeld hoor), maar als een doel niet bereikt kan worden binnen een periode dan moet dat plan aangepast worden met verlenging van een bepaalde periode....
je schrijft je ben 28 en je kan een fietsen en een stukje lopen, nou lijkt me dat je met 28 fatsoenlijk en normaal wil kunnen lopen en lekker sporten....mss geen risico sport maar toch wel iets van sporten.
kraakbeenschade achter knieschijf??? is er al ingekeken of er niks anders aan de hand is of een mri gemaakt???
je schrijft er wordt van uitgegaan dat?? is er niet meer aan de hand???
kraakbeenschade is heel erg lastig weet ik uit ervaring en de revalidatie daarvan duurt lang en gaat maar met kleine stapjes vooruit...tillen kan daarbij mss een onrealistisch doel zijn....ik zelf vind een half jaar revalideren niet lang...
ik kan ook nooit meer door de hurken, op mijn knieen zitten etc omdat ik een buigbeperking aan mijn laatste operatie overhoudt, er is geen fysio die dat voor mij kan veranderen.
soms zijn dat ook dingen waar je mee moet leren leven...maar dat kan je pas als je een goede diagnose hebt en het voor je zelf kan accepteren dat dingen niet meer gaan...
wens je heel veel succes, maar vooral zeggen als je denkt dit voelt niet goed en er over praten met de fysio...anders zit jij er mee, ze zijn niet allemaal goed met emotionele wezens zoals wij vrouwen vaak zijn, vooral als je al lang aan revalideren bent en het maar geen vooruitgang geeft, ik heb het mega getroffen hoor daar niet van.

[Rissy]

Hoi Gerda,

Ik ontmoette afgelopen zondag iemand die juist te vooruitstrevend was. Je hebt wel gelijk dat alle mensen natuurlijk verschillend zijn en dat mijn fysio natuurlijk niet kan weten hoe ik ben, hoewel hij zich er eigenlijk ook juist van bewust moet zijn dat mensen verschillend zijn en dus zijn gedrag daarop moet afstemmen. Maar dat is natuurlijk ook niet eenvoudig. Ik heb twee jaar geleden al een keer fysiotherapie gehad voor hetzelfde probleem en die man dacht ook na een paar keer dat ik het met bepaalde oefeningen wel zelf verder aankon. Die meende het dus wel. Toen was dat niet erg, omdat ik toch niet vooruitkwam bij die man, maar nu ga ik wel vooruit en ik zou niet willen dat dat van me afgepakt wordt.

Het gekke aan dit alles vind ik eigenlijk dat zoiets kleins je zo in bedwang kan houden. Mijn hele lijf is prima in order, behalve die knieëen en daardoor kan ik zoveel niet. Dat is frustrerend. Dat gevoel kent iedereen hier vast wel. Bij mij is er van alles bekeken: MRI en botscan wezen niets uit en volgens mijn derde orthopeed betekent dat dat er wel een beschadiging is (op basis van empirisch onderzoek), maar dat die niet zo erg is dat er niets meer aan te doen valt. Ik denk dan ook niet dat de kans groot is dat er meer of iets anders aan de hand is. Waarom vroeg je dat eigenlijk? 'Ervan uitgegaan' schreef ik omdat het dus niet officieel gezien is, maar meerdere medici zijn het wel met die diagnose eens. Als ik jullie verhalen zo lees denk ik dat ik wel beter af ben dan jullie. Ik heb nooit een operatie nodig gehad en de scans wezen dus niets uit.

Maar wat je zegt, de kans is er dat het langzaam kan gaan en dat sommige doelen misschien niet haalbaar zouden zijn. Daarom stel ik liever kleine doelen dan één groot doel die frusteert omdat het lang duurt of niet haalbaar blijkt. Mijn fysio zegt dat hij het wel voor mogelijk houdt dat ik weer eens van Maarssenbroek naar Kanaleneiland-Zuid zal fietsen (ongeveer 12km) en weer terug waarbij ik ook over een hele hoge brug moet. Aan de ene kant vind ik het erg leuk dat hij stelt dat hij dat voor mogelijk houdt en daarom als doel wil stellen. Wat zou ik blij zijn als dat zou lukken! Aan de andere kant is het eng omdat ik me er nu niets bij voor kan stellen om een hoge brug over te komen en zie ik liever eerst hoe het gaat met een steeds hogere stand op de fiets bij de fysio.

Hoe het zit met mij buigen weet ik niet, de vraag van Wendy heeft me daar wel over aan het denken gezet. Ik kon na mijn ongeluk haast niet lopen; wanneer ik van de bank af wilde komen, moest ik met mijn handen mijn benen één voor één van de bank afhalen en dan met armkracht op de bank met veel moeite opstaan. Het kan natuurlijk zijn dat die periode, waarin veel in mijn knieëen moest herstellen en ik mijn benen eigenlijk überhaupt niet boog, en niet het gewicht van de wagen die me overreed iets met mijn spieren gedaan heeft waar misschien wel iets aan te doen valt. Enige idee?

Rissy.

[WendyK]

Had je verkeerd begrepen wat betreft de invloed van je knieproblemen op je dagelijks leven  . Hoe heb je je leven aangepast, zoals je schrijft?

Ik denk dat je fysio je wel kan vertellen waardoor de buigbeperking komt. Stel hem gewoon de vraag of de buigbeperking komt door te korte spieren of dat daar een andere oorzaak voor kan zijn.
Ik kan m'n hak ook niet meer tegen m'n bil krijgen, maar kom een aardig eind. Ook dat doet pijn, maar het is wel handig om te kunnen.

En over dat jouw situatie minder ernstig zou zijn. Eigenlijk zou je niet moeten vergelijken met anderen. Jij hebt pijn en ondervindt de belemmeringen daarvan. Dat het bij een ander misschien erger of meer pijn doet, maakt jouw pijn niet minder vervelend of moeilijk mee om te gaan.

Als aanvulling nog op m'n vorige bericht: Op m'n MRI was wel iets te zien aan m'n kraakbeen achter de knieschijf. De ene arts ziet het echter als beginde slijtage, terwijl een andere het ziet als stevige irritatie.

@ Gerda,

Accepteren is een heel moeilijk iets, zeker op jonge leeftijd...


Moet weer weg, werk roept al weer...

[Gerda Dutij]

Hoi Wendy,
accepteren is idd heel moeilijk, als je 28 bent wil je toch waarachtig fatsoenlijk kunnen lopen, fietsen, sporten etc....
en ga je toch niet zomaar genoegen nemen met een beetje. Ben ik helemaal met je eens, en ook dat je geen probleem met elkaar kan vergelijken, wat ik bedoel is dat je moet vechten voor het voor jou het meest haalbare is, maar op een gegeven moment zit er niet meer in en dan zal je moeten berusten.
ik ben nu 4x geopereerd, ik heb een knieluxatie gehad, dus alle banden beschadigd....2x een meniscus operatie en vkb reconstructie en nu mediale band. AKB en laterale band zijn laks maar doen nog wel wat en dit moet met kracht worden opgevangen
mijn eerste orthopeed vond dat ik er maar mee moest leren leven  na de vkb reconstructie omdat ik volgens hem een goed functionerend knie had op kraakbeenletsel na...ik verging van de pijn maar verder kijken ho maar, gelukkig had ik een hele doortastende fysio die al vanaf begin riep dat mijn mediale band  de problemen gaf en er meer aan de hand was en heeft zich er hard voor gemaakt dat ik uiteindelijk wel door werd gestuurd naar een prof, en die kwam met het verhaal van die luxatie na bijna 4 jaar aan de hand oude mri's en foto's....heeft een kijkoperatie gedaan en bleek weer mijn meniscus helemaal stuk en dat de grootste oorzaak van de pijn, en mijn mediale band gaf de stabiliteits problemen,,is nu ook gemaakt, ben dus voor de 5e keer aan revalideren maar merk nu gewoon dat het "anders" is als alle voorgaande keren, het voelt nu gewoon goed , dus berusten als jij weet en gelooft dat niet goed is is idd geen optie....vechten dus...alleen wat ik hiermee wil zeggen is hij zei ook ik kan dit voor je doen, met de restant letsel moet je leren leven,  en door de mediale band reconstructie zou ik wel buig- en strekbeperking krijgen....dus maw dit is het en meer krijg je niet, en dat bedoel ik met soms moet je aanvaarden...maar niet voordat je het onderste uit de kan hebt gehaald en zeker niet als je pas 28 !!!! , zolang er vooruitgang in zit moet je doorvechten(prof gaf mijn knie voor de mediale band reconstrutie een 5 en nadien na revalidatie een 7, en voor de vkb reconstructie zou het zelfs een 3 zijn geweest).
maar op gegeven moment wordt het wel een hele emotionele strijd...en die is heel zwaar zeker als dan zo'n fysio als rissy beschrijft ook nog zulke opmerkingen maakt, terwijl jij juist wel het gevoel heb dat je eindelijk eens iemand hebt gevonden bij wie je vooruitgaat.


Rissy,
rissy idd kan je ook te vooruitstrevend zijn.....

 niet goed kunnen lopen dat is toch vreselijk frustrerend zeg dat beinvloed je hele doen en laten, zeker als je verders goed gezond bent, en nog zo jong.
idd een therapeut moet wel zoveel inschattingsvermogen hebben om zich er van bewust te zijn dat mensen verschillend zijn, maar ja niet iedereen is even goed in die dingen, dat blijkt dus wel, zoals uit mijn bovenstaande verhaal met artsen ook.
inlevingsmorgen in patienten is net zo belangrijk als de hele therapie zelf, maar het is heel goed dat jij heel duidelijk hebt aangegeven hoe jij dat ervaart, dan kan/doet hij daar mss wat mee, en hiervan leren,als hij slim is tenminste, maar hij is en blijft ook maar een mens, en aan de andere kant is hun doel jou actief deel te laten nemen aan de therapie en dat bedoeld hij mss met zijn vraag wat is jou doel en verwachting??? wij verwachten iets van de fysio, maar hij /zij verwacht ook iets van ons...en daarom is het zo goed dat jij hebt aangegeven hoe jij dat ervaart, jij bent mss meer gebaad bij eerst een doel wat haalbaar is om naar toe te leven en daarna pas de volgende stap, en niet ineens een grote berg, heel logichs
ik heb heel erg veel mazzel dat mijn fysio dat inlevingsvermogen wel heeft.
waarom ik vroeg of er niet meer aan de hand is?? ik had een grote scheur in de laterale meniscus en veel pijn maar dit was niet te zien op de mri., dus mijn eerste orthopeed zei niks aan de hand..en toen deed die prof wel een kijkoperatie, en bleek het dus wel een oorzaak te hebben, dus op een mri zien ze niet alles soms.
vind idd een heftig doel zeg wat fietsen over die hoge brug...eerst maar weer eens fatsoenlijk op een hogere stand fietsen jah of een klein heuveltje,,
Dat van die spieren weet ik niet.. wat zegt je fysio daarover??? hoever kan je buigen??? en kan hij het ook niet verder helpen doorbuigen???
heb je ook veel pijn???

groetjes gerda

[WendyK]

Ik vind het op het moment ook erg moeilijk om telkens weer de motivatie te vinden om naar de fysio te gaan. Ik ga omdat ik verstandelijk wel weet dat als ik niet ga m'n knie achteruit gaat. Ben een paar maanden geleden 6 weken gestopt met fysio omdat het me echt ff teveel was, maar in die 6 weken heb ik veel moeten inleveren qua stabiliteit en kracht. Niet gaan is dus eigenlijk geen optie, maar ga met enorm veel tegenzin. Moet er vandaag om 3 uur weer zijn, en baalde daar al van toen ik vanmorgen uit bed kwam.

@ Gerda,
Goed verwoord allemaal. Heb jij nog veel pijn aan je knie?
En de emotionele strijd die je benoemt... Erg moeilijk! M'n arts heeft gezegd dat hij niks meer voor me kan doen, en hij raad het af om de knie ooit nog te laten opereren. Om me heen roept iedereen dat ik een 2nd opionie moet gaan aanvragen, maar heb er gewoon echt ff geen puf voor.

En fietsen.. tja, heb al zeker 2 jaar niet meer op een gewone fiets gezeten...

[Rissy]

Het is eigenlijk zo gek dat het allemaal zo'n gevecht. Daarom is het even goed om zulke dingen als Gerda beschreef te lezen, dat geeft weer moed. Theoretisch gezien zijn de medici degenen die er toch voor gekozen hebben om een beroep te kiezen om mensen te helpen, maar in werkelijkheid lijken ze alleen de meest eenvoudige gevallen te willen helpen. Frustrerend. Hoewel mijn fysiotherapeut zich wel lijkt te willen inzetten, merk ik zelf aan mijn reactie op zijn opmerking dat bij mij de angst dat hij het ineens wel genoeg vindt er toch onder zit.

@Wendy: Hoe komt het dat je je motivatie zo bent verloren? Komt het door de lange duur van de klachten en de heftigheid ervan? Voelt fysiotherapie zinloos aan ofzo?

Ik ben gelukkig nog optimistisch. Wat ik bij de fysio leuk vind is dat ik gewoon tussen andere mensen in de oefenzaal bezig ben. Veel mensen doen er van alles dat ik niet kan, maar dan waan ik me toch even een sporter onder de sporters. Opzich doe ik daar al van alles waarvan ik het een half jaar geleden niet had kunnen bedenken dat ik dat zou kunnen. Waarom ik me met jullie vergeleek is eigenlijk omdat ik steeds lees dat het bij mensen zelf de fysiotherapie een kwestie van jaren is en ik me moeilijk kan voorstellen dat ik bijv in 2011 nog steeds fysiotherapie heb. Mijn fysio zei ook dat het wel een jaar zou kunnen duren, maar dan praten we dus over december 2009 en dat vind ik eigenlijk ook wel als heel wat klinken. Ik vergeleek me met jullie omdat ik denk dat het bij mij allemaal wat minder erg is en ik daarom ook wel hoop kan hebben dat ik met nog uiterlijk een half jaar wel zelf kan trainen zonder fysio. Maar jullie verhalen doen me ook wel beseffen dat dat ook weleen anders zou gaan lopen. Die spanning moet er dan toch inblijven om niet teleurgesteld te worden, aan de ene kant het streven naar zo goed en snel mogelijk herstel en aan de andere kant het besef dat het wel anders kan gaan lopen. Zoals Gerda ook eigenlijk al beschreef. Ik heb een aaneengesloten fysiotherapie periode van een jaar namelijk nog niet eerder voorbij zien komen. Maar ik vraag me dan wel af wat fysiotherapie na zo'n lange periode nog toevoegt. Bij Gerda zag ik dat er steeds weer iets nieuws was, dan kan ik het me voorstellen. Maar in andere gevallen, zoals mijn eigen, lijkkt het me dat je op een gegeven moment toch op een punt komt waarop je of (vrijwel) niet meer vooruitgaat of ver genoeg hersteld bent en in beide gevallen hoef je niet meer verder met fysio. Ben ik nu naïef? Maar als ik eigenlijk ook nadenk over het doel dat mijn fysio gesteld heeft is het ook de vraag hoe lang het duurt voordat ik dat bereikt heb, als ik het al bereik. Hij heeft er geen tijd aan gehangen en voorlopig zit het er ook niet in. Stel dat dat nog een half jaar duurt en ik daarna allerlei dingen nog niet kan, dan ga ik natuurlijk ook over dat jaar heen. De tijd gaat wat dat betreft snel. Hoewel het een hoog doel is zit er trouwens dus geen tijd aan, dus het gaat dus eerst nog om mijn eigen woonplaats en de rest is nog maar te bezien. En ach, een hoog doel heeft ook wel iets. Mijn fysio zegt niets te kunnen doen aan dat buigen, heeft hij ook niets mee geprobeerd. Heeft jouw fysio er dan wel iets mee gedaan?

@Gerda. Mijn fysio vroeg me ook waarom me dit zo trof. HIj snapt het dus niet maar lijkt het wel te willen begrijpen. Dan ben je natuurlijk al heel ver. Wat dat betreft valt wel goed met hem te praten denk ik. HEt is inderdaad ook een emotioneel proces en dat moet hij nog begrijpen en ik zelf ook. Maar na afgelopen maandag heb ik daar wel vertrouwen in. Een kijkoperatie heb ik niet gehad, dus ik weet niet of ze iets over het hoofd gezien hebben. Maar ik vind het wel goed zo. Eerst proberen vooruit te komen en pas wanneer er aanleiding toe is om te denken dat er meer aan de hand is dat echt boven water moet komen kan dat altijd nog. Ik heb toch een beetje het beleid dat niemand aan mijn knieën komt zolang daar geen directe aanleiding toe is.

Groetjes Rissy.

[WendyK]

Ik denk dat ik de motivatie kwijt ben omdat het allemaal al zo lang duurt, het erg veel tijd en energie kost en het resultaat minimaal is...

[Gerda Dutij]

hoi alle 2,

kan me levendig voorstellen wendy dat je genoeg hebt van de fysio, ik heb die tijd ook gehad zeker als je even niet vooruitgaat, idd is dan een tijdelijke stop effe goed,,,bij mij ging dat ook niet goed, heb toen ook nog een tijdje in een groep die hij leidde mee gefitnessed, en af en toe heb ik ook fysio met iemand anders samen, zodat je gewoon effe net weer andere aanspraak hebt, nu na operatie weer alleen hoor.....
ik heb onwijs veel pijn gehad, net of er konstant iemand met een mes instak, maar sinds de laatste kijkoperatie door de prof is het zoveel minder geworden.het is nu ook gevoelig na deze reconstructie maar geen vergelijk met eerder.

idd is fijn dat je gewoon in oefenzaal oefent, doe ik ook altijd...nu wel een op een weer omdat dat nodig is na zo'n zware operatie maar er lopen tig andere mensen...
mss is fysio fitness onder begeleiding van een therapeut over een half jaartje wel wat voor je rissie?
train je met een bepaald schema onder leiding van therapeut met meerdere mensen,,,voor jou mss ook wel wendy als je er aan toe bent dat je iets losgelaten kan worden...vraag het tzt eens aan je therapeut of ze dat hebben bij jullie.....
is straks een hele mooie overgang naar zelfstandig trainen..en ook dan kan je eerste tijd nog om een aantal weken een evaluatie plannen met de therapeut...

fysio kan toch verder proberen door te buigen....dus telkens ietsjes verder....en dan thuis zelf op rand van tafel gaan zitten en met je andere been tegen je zere been net tegen of iets door de pijngrens heen buigen...
en waar de mijne voor de operatie op gegeven moment ook op hamerde was rekken, dwz je spieren verlengen, niet goed buigen kan een verkorte quadriceptspees zijn....dan moet je dus je hak naar je bil trekken ook tegen of net iets door de pijngrens een aantal malen 's avonds, na verloop van tijd wordt als dat oorzaak is vaak beter, maar dat zou je fysio toch weten? vraag eens of het dat niet kan zijn???

sja wij zijn vrouwtjes en dat zijn nogal emotionele wezens volgens de een meer dan de ander...
rissy het is gewoon fijn dat jou fysio zijn best doet om erachter te komen....vind heel positief
die van mij is nog jong en had in begin ook wel zoiets van wat heb ik nou aan mijn fiets hangen volgens mij hoor bij mijn eerste huilbui daar zo hoor, maar moet zeggen dat ie er super mee omging , het is voor hun ook een leerproces...
ik was een keertje aan trainen in zo'n groep en oei ik had zo'n pijn maar wou niks zeggen want had geen ruk zin om weer alleen therapie te krijgen dus dacht ik zeg niks,  en liep jankend naar de toilet, dacht dat heeft niemand gezien, nou degene die het niet had moeten zien zag het dus...en werd bijna letterlijk aan mijn oren mee gesleept om te praten.....en meer van dat soort gein...

nee elke operatie is er een en als niet nodig is geen gesnij ben ik het mee eens!  maar soms heb je geen keus, ik heb ook eerst bijna 1,5 jaar zo geprobeerd hoor...kan altijd nog, die beslissing kan jij alleen maar maken..wat voor jou aanvaardbaar is

gewoon proberen positief te blijven.....geweldige instelling, elke vooruitgang is er een hoe klein ook...

ik heb al veel dipjes gekend, maar je wordt steeds sterker, er van gedachten wisselen met anderen die ook in schuitje zitten kan veel herkenning  en steun geven.

groetjes gerda