Trouwens vandaag het onderwerp einddoelen maar weer eens opgepikt. Het leek me verstandig het even te laten rusten, maar vandaag toch maar weer even opgepikt. Het leuke is dat ik wel merk dat mijn fysio er nu wel anders in staat dan een aantal weken geleden. Hij wilde dan het deel 'eind' laten vallen en het gewoon over doelen hebben. Omdat ik dat ook nog als een grote druk ervaar verlaagde hij het naar streven. Dat zit op het randje, maar dat gaat net. Tuurlijk ik streef ernaar dat ik straks gewoon weer lekker op de dansvloer sta en alles weer kan, maar of het reël is omdat als doel te stellen, dat weet ik niet en merk ik nog wel. Het leuke is wel dat hij ineens uit zichzelf zei dat het bij veel mensen veel beter werkt om (eind)doelen te stellen dan bij mij. Dat ziet hij dus wel in.
Het leuke is wel dat ik merk dat ik het ondertussen veel gemakkelijker vind om hirover te praten. Ik heb ook gezegd dat ik als streven of droom of illusie (of wat dan ook) elk jaar bij de eindshow van dansen weer tegen mezelf zeg: 'Volgend jaar sta ik er zelf weer bij!' Aan dromen gen gebrek. IK heb dat eerder niet echt durven noemen omdat ik bang ben dat hij dan zegt dat ik me niet teveel in mijn hoofd moet halen ofzo. Ik heb het dan liever als droom en merk dan later wel of ik die droom ooit moet opgeven of niet. Maar hij reageerde er niet op. Wat hij dan denkt weet ik niet, maar het voelde wel goed om me ondertussen genoeg op mijn gemak daar begin te voelen dat ik dat gewoon durfde te zeggen. Dat bevordert het proces denk ik wel.
Dat doelen stellen gaat hem trouwens niet alleen over motivatie, zoals ik dacht. Hij zei dat het vaak voorkomt dat mensen wanneer ze hun doelen gehaald hebben ineens meer pijntjes krijgen en nieuwe, niet haalbare doelen gaan stellen. Hij heeft zich daar eens in laten verleiden en dat wil hij niet nog een keer. Daarom houdt hij mensen aan hun doelen en wanneer die overschreden worden bekijkt hij of er echt medische noodzaak is voor nieuwe doelen of niet. Ik kan me er wel wat bij voorstellen, maar ik heb denk ik wel genoeg zelf-reflecterend vermogen om dat niet te doen. Wanneer fysio niet meer nodig zou zijn dan zou ik mijn tijd ook wel beter kunnen besteden. Zolang het wel nodig is ligt dat anders. Maar ik denk dat mijn fysio dat ondertussen ook wel doorheeft. Toch wel handig dat serieuze praten zo nu en dan.
