Nano en kraakbeenschade

[Rissy]

Hoi. Misschien een gek vraagje, het komt voort uit de ervaringen met mijn eigen knieproblemen en de techniekfilosofie waar ik mee bezig ben. In de afgelopen 3 1/2 jaar heb ik net als jullie te maken met knieproblemen, om precies te zijn kraakbeenschade achter beide knieschijven. Wat mij in die jaren zo opgevallen is is dat er zo'n groot contrast is tussen theorie en praktijk op het gebied van kraakbeenschade. Wanneer je googled lijkt zoiets geen probleem te hoeven zijn: je onderzoekt gewoon wat de schade is en laat het kraakbeen bijwerken. Zo lijkt het toch?! In de praktijk weten we allemaal dat het erg lastig is. Je wilt graag weten wat er aan de hand is, maar een MRI wijst kraakbeenschade niet altijd uit, een botscan laat alleen maar schade in een ver gevorderd stadium zien en een kijkoperatie heeft soms meer voor- dan nadelen zodat daar ook niet altijd voor gekozen wordt. Ook het herstel is niet eenvoudig; veel trainen met een fysiotherapeut en hopen dat je ver komt.

Wat is jullie indruk: Wordt er nu te weinig onderzoek gedaan op dit gebied of is het gewoon te ingewikkeld? Is het puur een kwestie van geld; zou het allemaal veel gemakkelijker zijn wanneer we rijk zouden zijn of zouden we ook dan nog niet gemakkelijk van kraakbeenschade afkomen?

Ik las net over nanotechnieken en MRI technieken. Dat staat nog in de kinderschoenen, maar op den duur zouden nanodeeltjes scans veel duidelijker kunnen maken. Zou zoiets voor ons een uitkomst zijn?

Groetjes,
Rissy.

[Rissy]

Of wat denken we van reparatie zonder operatie, maar door het groeien van nieuwe kraakbeencellen:

'Researchers say they may soon be able to repair injured and worn-out cartilage with the help of nanotubes. Currently, patients must either go under the knife to mend faulty cartilage (connective tissue that normally pads the ends of bones at joints to keep them from grinding against one another). But scientists say they may one day be able to insert microscopic carbon nanotubes into injured joints—such as knees—encouraging new, stronger cartilage cells to grow in place damaged or thinning ones.'

Maar volgens mij is het eenvoudig herstellen met zulke problemen nog erg ver weg. Daarbij vraag ik me af of we echt iets als nanotechnologie nodig hebben voor dit soort schade. Zou het niet zo kunnen zijn dat onderzoekers met gewone kraakbeenschade niet genoeg kunnen scoren en er daarom meer geld is voor onderzoek naar andere medische problemen maar dat ze wel met met nanotechnologie kunnen scoren en daarom kraakbeenletsel nu willen herstellen met nanotechnologie terwijl het misschien wel eenvoudiger zou kunnen wanneer er meer onderzoek naar geweest zou zijn in een eerder stadium?

Zit ik er ver naast? Wat is jullie idee?