Onderbeen breuk Tibia plateau type 3

Hierbij mijn verhaal:

Vrijdag 25 februari 2011 sinds jaren weer eens schaatsen, na 10 minuten het ijs gezien te hebben eigenlijk vanuit stilstand gevallen(ster op het ijs). Ik voelde (hoorde) direct tijdens het vallen iets knappen. Je voelt dan ook gelijk dit is niet goed. Veel pijn! (linkerbeen)
Vanaf het ijs naar dokter, van dokter naar polikliniek, daar werd op de foto`s niet veel geconstateerd toch maar door naar het ziekenhuis. Conclusie afgescheurde pees die aan het bovenbeen vast hoort te zitten. De volgende dag een operatie waarbij de pees weer vastgezet zou worden. Ik had op dat moment veel pijn.
Zaterdag 26 februari morgens voor de operatie een spuit morfine gehad tegen de pijn, in de middag werd ik geopereerd. In de uitslaapkamer hoorde ik al dat ze niet iets bijzonders geconstandeerd of gezien hadden. Wel hebben ze pezen en banden gecontroleerd en veel vocht weggenomen. Dezelfde dag nog een MRI scan laten maken. Hierop was te zien dat er een breuk op mijn bovenbeen zat. Tibia plateau. Ik mocht dezelfde dag weer naar huis. Geen gips alleen een spalk en de volgende medicijnen: 4 keer per dag paracetamol 1000mg, 2keer per dag diclofenac 100mg, voor de avond een spuitje fraxi parine 0,3ml en voor de maag Pantoprazol actavis 40mg. Ik moet zeggen dit verlichte de pijn enorm. Ik had wel het idee dat ik een beetje van de wereld was (misschien ook nog last van de narcose). Daar lag ik dan op bed in de woonkamer.
Donderdag 3 maart tweede operatie gehad, volgens de chirurg goed verlopen, het onderbeen bot is via in het bot gemaakt luikje omhoog gedremeld. Vervolgens opgevuld met kunstbeen daarna vastgezet met metalen platen(zie foto). Pijn was weer flink toegenomen na de operatie, de eerste dag na de operatie lag ik aan een infuus met morfine. Telkens als de pijn erger werd kon ik op een knopje drukken waardoor morfine toegediend werd. En geloof me ik heb wat gedrukt! (de minimale tijd was om de 10 minuten). Geen gips en geen spalk in tegenstelling wat ik veel lees, hierdoor kon ik eerder mijn spieren gaan trainen. De spieren waren namelijk helemaal lam, reageerde bijna nergens op alleen mijn voet kon ik redelijk bewegen. (heel raar)
Zondag 6 maart mocht ik weer naar huis met genoeg medicijnen tevens de opdracht om het been 8 weken niet te belasten en te starten met fysio therapie.
Maandag 7 maart direct een fysio therapeut opgezocht, ik kon dinsdag 8 maart terecht voor een intake gesprek en de eerste oefeningen mee gekregen. Oefeningen gaan moeizaam en zijn pijnlijk.
Maandag 14 maart veel geoefend pijn nam snel af dus kon ook met minder medicijnen. In mijn knie en onderbeen en enkel zit nog steeds vocht. Dit belemmerd het trainen met de spieren, ik boekte al wel een lichte vooruitgang na 1 week kon ik de knie circa 70 graden buigen.
Maandag 21 maart tweede week 80 graden. Veel trainen met de spieren gaat langzaam maar zeker vooruit. Blijvende pijn is er nagenoeg niet meer, wel tijdens trainen last van de spieren. Vocht in de knie en been is er nog. Zo goed als gestopt met de medicijnen. Tevens ben ik ook weer naar werk geweest, begonnen met 20 uur per week, dit is wel een hele onderneming. Gelukkig is het mijn linkerbeen en heb ik een auto met een automaat waardoor ik mobiel ben.

Maandag 28 maart Na circa drie weken kon ik mijn been vanuit ligstand met moeite recht omhoog krijgen, het buigen op eigen kracht valt ook nog tegen. Passief buigen gaat wel goed. Het vocht in de knie en been neemt af. En de kracht in de spieren nemen toe. Ben tot nu redelijk positief, het gaat idd erg langzaam maar zeker de goede kant op.
Vrijdag 1 april(geen grap) moet ik naar het ziekenhuis voor een foto en gesprek met de chirurg die mij geopereerd heeft. Tot nu ben ik nog positief zeker na de verhalen die ik gelezen heb. Ik besef dat het grote revalideren pas gaat beginnen zodra ik het been mag gaan belasten. Ik hoop hiermee binnen enkele weken te beginnen.

Vrijdag 1 april op naar het ziekenhuis, foto gemaakt en vervolgens naar Dr Schraa. De breuk geneest goed, het vocht neemt goed af, litteken ziet er goed uit De heer Schraa was erg tevreden. Ik mag nu aankomende drie weken het been licht gaan belasten circa 20 kg. Ook mag ik nu verder buigen als de 90 graden. Vrijdag 3 juni moet ik terug, de verwachting is dan dat ik weer rustig aan kan lopen... Het verloopt voor mijn idee spoediger als verwacht, veel trainen spieren sterk en soepel maken dan komt het allemaal goed.

7 april buigen gaat nu tot 120 graden, ik ga op zoek naar een gebruikte hometrainer, ik heb namelijk niet het idee dat ik na het revalideren nog gebruik maak van een hometrainer. Na een middag werken voelt het been wel stijf aan vooral in mijn kuit. Na een paar uur bewegen is het weer helemaal los. Ik heb het gevoel dat alle spieren weer werken, dat voelt echt goed. Er is nog wel steeds vocht in het been, dit duurt langer als dat ik verwacht had.

Dinsdag 31 mei. Buigen gaat nu ver genoeg, spieren hebben alweer een redelijke vorm en kracht. Ik mag het been al enkele weken voor 50% belasten. Hier ligt de volgende uitdaging. Nieuwe pijntjes links en rechts onder en boven. Ik werk ondertussen alweer 30 uur per week, wel is het dat je minder tijd hebt voor revalidatie. Wanneer ik een dag gewerkt heb (7uur per dag) dan voelt het been stijf en dikker aan. Na een paar uurtjes rust en licht trainen komt hij weer los. Het blijft een zoeken naar de juiste balans (letterlijk en figuurlijk). De ene dag gaat het beter als de andere wat me wel duidelijk is dat je niet teveel moet willen. Zoek de grens op maar ga er niet overheen dat kost je een dag extra. Al met al is het best zwaar en vermoeiend. 10 juni moet ik wederom naar het ziekenhuis, als het goed is mag ik dan het been volledig belasten. Daar kijk ik naar uit het zal weer een hele nieuwe ervaring worden. Hoop snel weer normaal te kunnen lopen en bewegen.

FF doorzetten nog

Word vervolgd:
Groet,
Mark