Tip: Wees Assertief! Mijn Vkb Verhaal

Ik ken het. Ik heb me door de jaren heen veel te slap opgesteld.

Op 6 september 2006 reed er een vrachtwagen van de UPS over mijn knieën heen.
Na 2.5 week naar de huisarts: 'Kijk het maar even aan', was de boodschap.
Na 3 maanden nog eens: 'Ga het maar eens bij een fysiotherapeut proberen'.
Na een paar weken bij de fysio: 'Het is zo wel goed, nu moet het vanzelf genezen. Ik denk dat dat over ongeveer 3 maanden wel zover is.'
Weer huisarts: 'Ga maar naar een orthopeed.'
Voorjaar 2007 bij de orthopeed: 'We gaan een MRI maken.'
In de zomer: 'Op de MRI is niets te zien. Dan moet het vanzelf genezen. Het zou met een half jaar wel beter moeten zijn.'
Ik vond het niet genoeg, terug naar huisarts voor een doorverwijzing voor een second opinion. De huisarts gaf me een preek van 20 min. Samenvatting. 'Ga niet voor een second opinion. Dit soort dingen moeten vanzelf genezen. Dat kan jaren duren.' Uiteindelijk kreeg ik de doorverwijzing wel.
Zomer 2007, second opinion: 'Dat moet kraakbeenbeschadigingen achter de knieschijven aan beide kanten zijn. Ga ongeveer 6 weken zwemmen, is oom goed van die spier waar je nog steeds last van hebt.
Ik zwemmen, pijn in spier ging over, maar in de knieën niet. Najaar 2007 terug naar orthopeed van de second opinion. 'Neem pijnstillers eens als kuur. Als dat niet werkt moet je naar een pijncentrum.'
Kuur hielp niet, voor een pijncentrum voelde ik me nog niet klaar.
Het half jaar van mijn eerste orthopeed was al om, maar ik wilde niet weer een negatieve reactie en wachtte tot de zomer van 2008, zodat de tijd die de eerste orthopeed had opgegeven was verstreken.
Poging tot afspraak bij de eerste orthopeed, maar die werkte er niet meer, dus weer een andere. Deze dacht ook aan kraakbeenbeschadigingen en liet een botscan maken.
December 2008. Niets op de botscan te zien. De orthopeed was toch overtuigd van de beschadigingen, een negatieve botscan was positief omdat dat betekende dat er nog wat aan de beschadigingen te doen was. Hij zei me opnieuw fysiotherapie te gaan volgen.
December 2008. Nieuwe fysiotherapeut. In het begin ging het goed, maar na een paar maanden bleek dat het herstel erg langzaam ging. De fysio koos ervoor het traject langzaam aan te pakken. Maar vanaf zomer 2009 liet hij me doortrainen zonder me de benodigde aandacht te geven. Vond dat hij niets toe te voegen had. Daarbij hadden ze een beleid van ‘alles moet uit de patiënt komen’. Ik moest dus bedenken waarom het proces stagneerde en wat we eraan gingen doen. Omdat ik vond dat hij ook imput moest leveren zetten hij en zijn collega’s me af als ongemotiveerd. Hij zei dat het wel een langzaam proces is dat wel jaren zou kunnen duren. Zijn houding was van: ‘dat is nu eenmaal zo’.
September 2009. Ik besefte dat deze fysio echt niet van mening zou veranderen en dat ik op deze manier of niet zou gaan herstellen of dat het meer tijd in beslag zou nemen als nodig. Ik koos ervoor een andere fysio in de arm te nemen.
Zomer 2009. Nog haast geen vooruitgang geboekt, tijd voor de orthopeed. Die was druk, dan een arts-assistent. Was het eens met de orthopeed over kraakbeenbeschadigingen. Was volgens hem ook op de MRI uit 2007 te zien. Die orthopeed heeft in dat geval niet goed gekeken, die dacht ook aan iets met de meniscus, heeft dus gewoon niet verder gekeken…
21 september had ik daar een intake gesprek. Hij vertelde me dat het logisch is dat mijn bovenbeenspieren helemaal vastzitten. ‘Ongelooflijk hoe die spieren vastzitten.’ Hij zei: ‘9 maanden trainen voor dit soort klachten is veel te lang. Ik snap niet hoe je in zo’n situatie op dezelfde manier door kunt gaan. Ik zou er alles aan doen om te bekijken waarom het proces stagneert. 22 september nog bij mijn oude fysio geweest en vroeg hem wat hij vond van het idee van mijn bovenbeenspieren. Hij had er niet veel mee en vond dat hij op de goede weg was.

Nu zijn er een aantal weken voorbij. Ik train dus met de nieuwe fysio, 2 keer per week. Hij maakt dan elke keer eerst mijn bovenbeenspieren los en daarna gaan we trainen. Dat losmaken is echt een zware marteling, maar in de hoop dat het iets oplevert onderga ik het maar. De vorige keer heeft hij de spier waar ik tot zomer 2007 zo’n last van had (en die begin 2009 zo nu en dan wel wat jeukte als ik iets te hard getraind had) te pakken gehad. Het is nu over ongeveer 20 cm in de loop van die spier blauw. Benieuwd wat hij daarvan zegt. Elke keer let hij op blauwe plekken, maar die zijn tot nu toe nog niet zo groot geweest.

Het lijkt me begrijpelijk dat ik niet meer ga denken dat het met deze wel goed gaat komen. Hopen doe ik het wel, maar die constante teleurstellingen van medici die niet verder kijken dan hun neus lang is is verschrikkelijk. Dat wil ik niet meer. Ik constateer wel bijvoorbeeld dat trappenlopen een maand geleden nog niet ging en nu ineens heel goed. Toeval? Komt het omdat ik nu een nieuwe baan heb en andere trappen loop? Of heeft het wat met het losmaken van de spieren te maken? Hopen doe ik wel, maar echt nieuwe verwachtingen krijg ik pas weer wanneer ik duidelijke resultaten zie. Het doet je wel wat al die jaren. De fysio is ondanks alles wel optimistisch en denkt aan een traject van maanden. Ik durf het niet meer te hopen, maar wordt wel wat blij van zijn optimisme.

Ik denk wel eens: Wat als ik meer had aangedrongen bij mijn eerste orthopeed of meteen opzoek was gegaan naar een goede fysio? De eerste was gewoon één in het gezondheidscentrum, te snel gekozen dus.