Ben gymjuf en in december 56 jaar geworden.
Tot vorige zomer dacht ik nog alles aan te kunnen. Een sprong van een muurtje in juli 2010 was me fataal. De polsen hielden me niet, waardoor ik "doorschoot" op mijn schouder. Tiens, ben ik dan toch niet meer zo jong?
.Resultaat: een gebroken clavicula. Dit gebeurde in Turkije, en ik liet me daar maar meteen opereren. Kon zowel daar nog drie weken revalideren ipv thuis in de zetel te blijven zitten. In oktober 2011 zou de plaat en de schroeven weggehaald worden. Alles bleek perfect genezen, alle beweeglijkheid was ok en ik had terug kracht. 5 dagen na het uithalen van de plaat had ik ontzettend pijn. Bleek dat mijn sleutelbeen opnieuw was gebroken
, zomaar?? enfin, een maand rondlopen met het gebroken bot, zodat de boutopeningen in het bot zouden kunnen genezen, vooraleer een nieuwe plaat te steken. Dus eind november werd een nieuwe plaat gestoken, met 7 nieuwe bouten. Weer blijkt alles goed te verlopen, al snel mijn beweeglijkheid terug, geneest goed omdat er synthetische groeikorrels werden rond gestrooid, en de dokter het sleutelbeen en plaat met spierweefsel had ingepakt
. Wel een klein plaatske in de wond die wat ontstak.
Vrijdag 27 januari, na het nemen van een douche komt er een stukje bout - moer - plaat - staal, zo maar door mijn huid piepen.
Nu moet ik dinsdag voor een 4e maal geopereerd worden. De bedoeling is om nog meer spierweefsel rond de fractuur te leggen. Dat is nu de 4e keer dat er in me wordt gesneden. Is dat wel normaal? Ik lees overal dat een claviculabreuk zo makkelijk herstelt?
Moet ik een andere dokter raadplegen (ben in behandeling bij een belgische topsportdokter). Hij hoopt mijn plaat nooit meer te moeten uithalen. Is dat mogelijk?
Zullen die bouten in de toekomst niet meer door mijn huid priemen? Heeft hier iemand ervaring mee?
