ongedifferentieerde somatoforme stoornis of hyperventilatie?

Nou, nou, als ik al die verhalen lees, voel ik me plotseling niet meer zo alleen.
Ik heb nu al vanaf september 2008 hyperventilatie. Het overviel me zomaar op een zaterdag nadat we boodschappen hadden gedaan.

Nu moet ik zeggen, ik zat toen wel in een behoorlijke stressperiode. Vanaf mei 2008 liepen we al dag in dag uit naar het ziekenhuis, nadat mijn moeder die aan kanker leed, een stoma kreeg. Operatie totaal mislukt! Het vrouwtje zag je gewoon weg kwijnen, woog nog maar 45 kg. en zag het leven niet meer zitten. Toen ook de doktoren haar hadden opgegeven, ging ze naar de hospice voor haar laatste reis.

Voor ons als familie betekende dit dat we geleefd werden. Ik stelde voor om een bezoekschema te maken, zodat we ons zelf ook een beetje konden ontlasten, maar dat werd door de overige familieleden afgewezen. Er werden andere afspraken gemaakt. Mijn broer en ik zouden om de dag naar de hospice gaan, om de dag koken voor paps, maar ik kreeg wel iedere dag de was van mams en wekelijks die van paps. Daarbij had ik nog mijn eigen huishouden en mijnwerk. Mijn schoonzus zat ondertussen relaxed op de bank. Er werd van alle kanten aan me getrokken, maar ik hield mijn mond. De stress was wel voelbaar in mijn keel. Totdat ik het zelf niet meer trok en overvallen werd door die eerste aanval.

Paniek overviel mij en ik dacht dat ik doodging. Nadat ik een uurtje op de bank heb zitten te trillen, ben ik in de auto gestapt en naar de spoedeisende hulp gereden. De dienstdoende verpleging zag de bui al hangen en ik kreeg voorrang op reeds wachten patiënten. “Mevrouw, u bent aan het hyperventileren, u heeft geen hartaanval,” zei de dienstdoende arts. Ik dacht toen nog: gelukkig, ik ga niet dood. Ik kreeg Oxazepam en mocht naar huis. Toch maar even langs de dokter op maandag en voor de zekerheid een algeheel bloedonderzoek gedaan.

Resultaat: te hoge schildklierwerking. Ik heb dezelfde ziekte als mijn moeder en mijn schildklier is in 1992 verwijderd. Hierna heb ik Thryax gekregen en deze altijd netjes getrouw geslikt. Een jaar na mijn operatie was ik ‘vrij’ verklaard. Controles heb ik daarna bijna niet meer gedaan (ja, stom, dat weet ik nu ook). Maar goed. De dosis werd verlaagd en toen begonnen de klachten.

•   wisselende mate van moeheid/lamlendigheid
•   duidelijk verhoogde vermoeibaarheid
•   overgevoeligheid voor prikkels uit de omgeving
•   prikkelbaarheid t.o.v. dagelijkse verplichtingen: “Ik wil wel, maar ik kan niet”
•   slaapstoornissen, om 4 uur ’s nachts al op
•   concentratie- en geheugenstoornissen op het werk
•   verhoogd transpireren
•   doodsangst, paniekgevoelens
•   licht, onzeker, akelig gevoel in het hoofd (duizeligheid / draaierigheid)
•   benauwdheid, luchthonger
•   angst om flauw te vallen, gek te worden, alleen te zijn
•   hartbonzingen
•   pijn, beklemming op de borst, uitstraling naar een of beide armen

Met de Oxazepam kon ik me redelijk helpen en ik leefde of meer gezegd werd gewoon verder geleefd. Met begeleiding vanuit bedrijfsmaatschappelijk werk ging ik weer aan de slag. Een cursus ‘omgaan met stress’ werd voorgeslagen. Nou, ik ben daar van een koude kermis thuisgekomen. Het werd alleen maar erger.

Daarbij kregen mijn ouders een plek in een verzorgingshuis, dus werd ook nog eens hals over kop verhuisd. De familie heeft wel geholpen met inpakken, verhuizen en uitpakken, maar ondertussen verslechterde de gezondheidstoestand van mijn moeder. In de week van de verhuizing ging het zo slecht dat we moesten waken. Ik heb toen mijn werk gebeld en gezegd dat ik voorlopig niet meer kwam. Daar hadden ze wel enigszins begrip voor, maar ook daar stonden we op het punt van verhuizen en ik had het draaiprogramma gemaakt. Ik was ervan overtuigd dat het ook wel zonder mij lukte, wat achteraf ook bleek.

Ondertussen was er contant iemand bij mijn moeder. Mijn vader sowieso, maar die moest ook eens naar huis om bij te slapen en eens lekker te douchen. Hij overnachtte wel bij mijn moeder, maar je kon zien dat hij op eierschalen liep, trouwens wij allemaal. We trokken het niet meer. Na een week van waken, waren mijn man en ik bij mijn moeder. Toen ze begon te ‘gorgelen’ raakte ik echt in paniek. Het personeel in de hospice zei dat dit normaal was. Aan me hoela! Zeker als je zoiets nog nooit hebt meegemaakt. Ik heb toen onmiddellijk mijn vader gebeld en hij stelde voor om haar slapende te houden. Eindelijk, want hij was hier altijd op tegen. Nadat ik toestemming van hem, heb ik hier onmiddellijk voor gezorgd. Mijn vader is teruggekomen, zo ook arriveerde de oudste zus van mijn moeder. Mijn broer en zijn vrouw waren helaas te laat. Misschien achteraf wel beter zo, want ik weet niet wat hij gedaan zou hebben als hij bij het overlijden aanwezig was geweest. Toen mijn moeder de laatste adem uitblies ben ik behoorlijk van de kaart geraakt.

Binnen een uur moest zij worden verzorgd en moest het kamertje waar ze verbleef worden ontruimd. Ik werd nog gevraagd of ik haar mee wilde verzorgen, maar dat heb ik geweigerd. Ik heb haar alleen van haar juwelen ontdaan. Nadat ze verzorgd was, zijn we nog even bij haar gaan kijken. Dat beeld is me maanden blijven achtervolgen. Ze lag in een zwart pak dat mijn vader had uitgekozen, haar mond open. Afschuwelijk gewoon. Dat was niet mijn moeder. Ik ben toen in huilen uitgebarsten.

De begrafenisondernemer hebben we de dag erna laten komen om eerst op ons gemak alles op een rijtje te zetten wat we wilden. Meer gezegd wat mam wilde. Ze had me alles verteld wat ze graag wilde. Daar hebben we dan ook voor gezorgd. Ik heb haar nog een afscheidsbrief geschreven en haar die meegegeven. In die brief stond ook een belofte. Hier kom ik later op terug.

Een paar dagen na de crematie ben ik weer aan het werk gegaan, zo goed en kwaad als het kon, maar ik kon me gewoon niet focussen. De stresscursus hielp ook niet echt, ademhalingsoefeningen. Iedere keer bij deze oefening zag ik weer hoe mams de laatste adem uitblies. Op het werk ging het ook achteruit en mijn stelde mij voor om mij voorlopig over te plaatsen naar een andere ‘rustigere’ afdeling. De bedrijfsmaatschappelijk werker stelde mij ook voor om eens met een psycholoog te gaan praten. Dat heb ik dus gedaan. Uiteindelijk blijkt dat ik een ongedifferentieerde somatoforme stoornis heb. Cognitieve therapie zou de oplossing zijn.

De klachten zijn er intussen niet minder op geworden. Ik word nog steeds knettergek van mezelf. Hartkloppingen, tintelingen in vingers, krop/pijn in de keel. Ik leef momenteel alleen nog van kalmeringstabletten en de Bach Rescue.

Ik Google wat af op het internet om naar oplossingen te zoeken. Ik ben niet zo’n prater en kan me mondeling moeilijk uiten. Dus persoonlijke therapie met een psycholoog zie ik niet zo zitten. Na een uurtje googlen kwam ik uit bij Interapy, een online professionele hulpverlening via internet die in het geheel door CZ vergoed wordt mits een verwijzing van de huisarts. Daar stap ik dus morgen na het werk meteen op af. Verder heb ik een afspraak gemaakt bij de Amalia Kliniek voor een gebitsprothese. Dit was de belofte die ik in mijn afscheidsbrief aan mijn moeder heb geschreven. Met lood in de schoenen heb ik een afspraak gemaakt voor 21 augustus. Angst en paniek komen nu al weer bij me op, maar ik moet doorzetten. De Rescue gaat met me mee, anders red ik het niet. Ondertussen rook ik me het licht uit de ogen. Ja, ik weet, ook niet goed, maar de onrust in mijn lijf is bijna ondragelijk. Vooral ’s ochtends, ik kom bijna nergens meer aan toe. Gelukkig ben ik wel weer half aan het werk en kan ik me daar tenminste een beetje concentreren en er niet te veel aan denken.

Mijn verhaal is nog lang niet af, maar ik heb een gevoel dat ik op de goede weg zit. Ik probeer mezelf te helpen, misschien is het van mij afschrijven ook wel goed. Ik voel me nu ook een klein beetje beter. Maar ik heb nog een lange weg te gaan.