Gecompliceerde beenbreuk met fixatie externe

[Wilma15]

Hallo Tess , Jopio en anderen,
Wat was dat schrikken . Tess. Ik kan me er iets bij voorstellen, vandaar dat ik ook nog super voorzichtig ben.
Ik ben gevallen met de fiets en heb nog steeds niet op een gewone fiets gefietst.
Sinds vorig jaar heb ik een bakfiets (met trapondersteuning) en ben daar super blij mee.
Nou moet ik natuurlijk wel zo langzamerhand weer moed verzamelen om weer gewoon te gaan fietsen. Maar realiseer me wel heel erg dat een "onschuldige"val  grote gevolgen kan hebben.
Maar voor jou, Tess, is het gelukkig nu meegevallen.
Een feestje in Amsterdam (zeker met koninginnedag) zie ik nog niet zitten.
Ik kan al wel redelijk lopen maar niet zo ver en staan is ook een drama.
Zelfs als ik niets doe kan ik pijn in mijn voeten hebben. Hebben jullie dat ook?

Joop ik snap dat je het thuis zitten wel zo'n beetje gehad hebt. Gelukkig gaat eindelijk de zon weer schijnen.
Ik hoop dat je er een beetje van kan genieten.
En wat ik nog wilde zeggen: Ik heb nog geen transplantatie gehad.
Alleen bij de 2e operatie een nieuwe pen en ik heb al voor de 2e keer een botstimulator.
10 juni mag ik weer foto's laten maken. Nou dan is het precies anderhalf jaar geleden dus dan wordt het gewoon tijd dat er is wat positiefs te melden valt. Ik zit in het Spaarne ziekenhuis.
En natuurlijk heb ik weleens overwogen om een second opinion maar ik ga daar ook horen dat ik dan opnieuw geopereerd moet worden en dan een transplantatie. Maar als het niet nodig is dan liever niet en maar iets  meer geduld.
De arts wil het ook niet zomaar doen, omdat er zoveel risico's bij komen.
Nou ook mijn verhaal is wat langer geworden.
En Rinus als je dit leest ik werk nu 5 uur per dag. En dan ben ik blij dat het erop zit en leg ik thuis weer vlug mijn been omhoog.
Nou allemaal sterkte weer en de hartelijke groetjes
Wilma

[Jopio]

Joop heeft weer een controle achter de rug, vandaag weer een foto gemaakt en nog steeds geen echte verbetering zichtbaar. Een klein beetje aangroei, maar niet om over naar huis te schrijven, derhalve wil de arts alsnog ook een CT scan weer laten doen. Dit gaat 16 Juni geschieden en dan 18 Juni een gesprek weer met de arts, kijken of dat meer laat zien.
Als opsteker heb ik wel een leuk vooruitzicht, volgende week vrijdag even een weekje Tjechie, met een klein klubje familie.
We hebben daar een huisje gehuurd, nouja huisje, we gaan daar met zijn tienen heen, dus minimaal 5 slaapkamers,maar waar het me om gaat...... Er zit een zwembad inpandig onder het huis, ja en Jopie wil dus zwemmen, maar dat gaat niet met een poot waar loopsgips omheen zit. Maar nu heeft Jopie eens een verrassing gekregen, ik zou al blij geweest zijn met die walkingcast van de foto hiervoor, maar het werd...... Dat is wel heel iets anders, maar deze kan ik als loopgips omdoen, word dan met klitteband vast gezet en dan die loopschoen erom, ook klitteband Dat ziet er al beter uit zou je denken, maar idd ik kan dus lekker zwemmen over 2 weken... een heerlijk vooruitzicht. Beter ben ik nog lang niet, maar het word op deze manier wel een stuk dragelijker om de tijd te overbruggen. Het enige wat ik nog mis, is een eigen autotje bv met automaat. Zodat ik het contact met werkgever kan handhaven, maar ook bv wat klein werk kan doen of klanten kan bezoeken. Hopen dat het UWV een positieve beslissing neemt, de aanvraag is in behandeling. Afwachten maar weer, dat zijn we wel gewend inmiddels. Bijna 1 heel jaar onderweg nu, 6 Juli trakteer ik op een koekkie bij de koffie, dan loop ik een jaar thuis pffff.

[Jopio]

Het is weer een tijdje terug, tijdje TIJDJE? Zeg maar gerust een TIJD, ben nu al meer dan een jaar geblesseerd…ppppfffffff Dat weekje er tussenuit was heerlijk, we hadden flink warm weer, maar ook een zwembad inpandig dus heerlijk opfrissen zonder gips-poot….
UWV heeft helaas afwijzend beslist over mijn verzoek, omdat het voor mij maar een tijdelijke oplossing zou zijn en ik niet permanent de auto nodig zou hebben…. Nouja.. Maar daar laten we het niet bij zitten, ikke wil werken en wat te doen hebben. Dus heb ik een schrijven gevraagd en gekregen van mijn chirurg, dat ik mijn linkerbeen 100% mag belasten en geen medicijnen gebruikt, volgens mij betekend zoiets als geen beperking en kan ik dus weer auto rijden. Na de bedrijfs BBQ heb ik dan ook na overleg met de werkgever de auto weer opgehaald, welke weer heerlijk naast het huis staat.
Dat de auto weer voor mij beschikbaar staat is al een fijn gevoel, ook dat ik nu af en toe wat kleine klusjes kan gaan doen, heerlijk weer het land in de grote baan weer op. Hier en daar wat opmeten en of wat aanwijzingen geven hoe en wat te veranderen voordat er een deur gemonteerd kan worden.
Beetje hand en span diensten verrichten zullen we maar zeggen.
Maar het was en is inmiddels 20 Augustus geworden, wat voor mij zogezegd de vuurdoop zou moeten worden. Voor mijn gevoel had ik tot nog toe te weinig het been belast waardoor het bot ook niet gereageerd had op aangroei en of versteviging. Dus die limit van 20 Augustus was voor mij een EROPOFERONDER kwestie, breken of barsten, tot het uiterste gaan, om maar te zorgen dat er wat reactie zou komen inwendig. Zelfs een braderie bezocht en lopen slenteren (meer strompelen) om maar dat bot wakker te schudden. Af en toe had ik er ook wel flink last van, maar paracetamol doet wonderen. Ik was er klaar voor, vol verwachting was de dag aangebroken, nu zouden we het gaan meemaken. De reis erheen waren we wat vroeger dan gebruikelijk gestart, er was sprake van wegwerkzaamheden op de A1 en ook de SAIL 2010 zou misschien meer drukte kunnen bezorgen op de weg. Maar gelukkig al met al viel dat mee, we waren er vrij snel en ook nog eens snel aan de beurt.
Nadat ik 18 Juni er het laatst geweest was en te horen kreeg, belast maar tot 100% en dan eens zien of het wil reageren (dat bot) kreeg ik het toch wel even benauwd bij deze controle op 20 augustus.
Als er naar zijn inziens te weinig zichtbaar was, zou er een vervolg operatie gepland gaan worden en er alsnog een bot transplantatie plaats vinden van de heup naar het gebroken been.
Als er wel wat te zien was…. Ja wat dan…..
Gelukkig viel er inderdaad nu wel iets te zien van reactie in het bot, de röntgen foto gaf toch wel aan dat er een kleine versteviging kwam in dat gat waar die pasta zat.
De chirurg deed dan ook nog wat gevoels onderzoek, concludeerde dat het toch wel stevig aanvoelde en kwam tot het besluit dat er geen operatie kwam nu, maar een periode van 4 maanden om dan nog eens te kijken of er verdere botontwikkeling en een afname in pijn en gevoel is gekomen.
Met andere woorden, voorlopig weer 4 maanden onder de pannen. Kan en mag nu wel gelukkig wat lichte werkzaamheden proberen etc. Dus ik hoef geen 4 maanden achter het raam te blijven zitten.
Flink opgelucht verlieten we dan ook weer het ziekenhuis om huiswaarts te keren. Tot over 4 maanden……. Als er dan nog lezers en of reactie,s zijn tenminste.
 

[Wilma15]

Hallo Joop,
Wat fijn dat je weer wat meer "achter de geraniums" vandaan kan.
Het is voor mij ook al een tijdje geleden dat je wat gehoord hebt.
Wat betreft mijn scheenbeen, deze is voor 3/4 rond met bot. Voor het overige zei de chirurg dat het maar de vraag is of er nog aanmaak komt. Dat houdt wel in dat mijn pen er niet uit kan.
Eigenlijk komt het erop neer dat ik er verder maar mee moet leven.
En dat valt niet mee. Ik kan slecht lopen. Altijd pijnlijk en een zwaar gevoel. En geen afstanden.
Na 2 operaties dacht ik dat mijn concentratie problemen daar van kwamen maar er is wat anders gevonden waardoor ik geen energie heb.
Ik heb een zeer traag werkende schildklier en zit inmiddels weer thuis om dit met medicijnen weer op peil te krijgen.
De huisarts deelde me mee dat het ws een zwaar jaar gaat worden.
Het valt niet mee om de moed erin te houden en maar weer geduld te hebben.
Als mijn schildklier weer redelijk ingesteld is kan ik ook pas goed bekijken wat er nu van mijn schildklier komt en wat van de breuk.
Dus laat ik mijn been maar even voor wat ie is. En daarna ga ik weleens verder kijken wat er nog mogelijk is.
Soms zit het mee en soms zit het tegen.
Ik zou willen dat iemand me kan vertellen wat voor voordeel er zit bij deze nadelen.
Behalve dat het natuurlijk nog altijd erger kan.
Het beste met je been en je werk.
groetjes Wilma

[Jopio]

Na een flinke tijd, maar weer eens een blogje vanaf deze kant.
Vandaag weer een keer op mogen draven bij de chirurg in het VU ziekenhuis, eerst foto,s gemaakt.
Deze werden door de chirurg beoordeeld en na een vluchtige blik werd er nog even vreemd gekeken.
Hoe is het verder met je eigenlijk werd er gevraagd, want als ik alleen op de foto zou moeten oordelen, werd er een nieuwe operatie in gang gezet om er een plaat in te zetten met wat schroeven en wat bot uit je heup er tussen in geplaatst.
Welnu ik werk in middels enige dagen per week al naar gelang het uitkomt en of ik dat werk idd aan kan, want ik heb er na een dag veel op staan en lopen toch wel behoorlijk veel last van, iets wat ik eigenlijk allang veel minder had verwacht. Bij het normale service werk heb ik veel rust periodes, maar als het bv onderhoud betreft moet ik veel staan sjouwen en de ladder op en af, wat zich dus uit in een flink pijnlijk gevoel s, avonds.
Ja ja zei de chirurg, het wonder van de heer Hermsen gaat dus gewoon door, kijk aub wel uit met dat ladder klimmen, daar ben ik niet zo blij mee eigenlijk. Maar we doen er dus niets aan, want ik zie geen echte winst als we gaan opereren. Wat ik beaamde, want ik zei dan ook, ja dat geeft idd geen voordeel, alleen een stap terug in de tijd. Afijn er werd nog wel wat gebabbeld, maar het komt hier op neer dat ik over 6 maanden terug mag voor controle en ondertussen maar eens langs de orthopeed mag in verband met dat lengte verschil.
Ik begin nu toch wel een beetje benauwd te raken, want ik ga de termijn van 2 jaar dus halen en wat gaat er dan gebeuren? WAO……… andere uitkering en hoeveel gaat dat dan worden?
Afwachten maar weer, volgende week ook nog een gesprek met de arbodienst eens kijken of die wat kan toevoegen aan dit verhaal.
 

[Tess]

hey Joop,

Wat is dit nou? Ik voelde dat je een bericht had geschreven, gek hé?!
Niet de moed opgeven!!!
Wat ik nog niet helemaal begrijp in je verhaal of je al zonder krukken kan lopen. En de pijn?
Je weet dat ik dezelfde procedure heb meegemaakt met bot transplantatie vanuit je bekken. Maar het allerbelangrijkste is of je nog pijn hebt! Kan me ook goed voorstellen dat het thuis situatie ook niet bevoordelijk is.
Heb je zelf het gevoel dat het goed komt? Dat gevoel moet je echt hebben hoor Joop!!!
Klinkt raar, maar vecht er voor! Al duurt het nog een jaar!

Als je je verhaal kwijt wilt kan je mij altijd mailen!

Met mij gaat het goed. Ik sport nu vaker dan voor mijn ongeluk. Loop 3x per week 8 km. Alleen met werk is het lastig...... Werk in de horeca, moet van voren af aan beginnen, nieuwe baan...... Nu werk ik wel veel hoor, geen UWV meer . Maar nog geen kontrakt.
Dat is nog lastig aangezien mijn verleden.....
In februari weer afspraak bij mijn specialist. Wil graag alles uit mijn been halen. Overduidelijk te zien nu, vlak onder mijn huid is mijn plaat en zelfs de schroeven te zien.
Maar ja.... dan ben ik weer een aantal weken onderweg, een plaat die mijn scheenbeen ondersteunt met 12 schroeven, die haal je natuurlijk niet 1 2 3 eruit.

Lieve Joop, als je wilt kan je je mailadres geven, dat geeft misschien makkelijker kontakt. Enne...... Je had nog beloofd langs te komen in het restaurant waar ik werk .

Wens je /jullie fijne feestdagen en gezond (ja gezond) nieuw jaar!!!!

[Jopio]

Even weer een kleine update voor de volgers van The NeverEnding Story. ...
Geintjehh natuurlijk want je blijft hopen op een goede afloop , maar voorlopig ga ik binnen kort de termijn van 2 jaar bereiken en kan ik nog steeds nauwelijks lopen, korte stukjes en veel zitten dat is mijn dagtaak (en uitdijen pfff ).
Maar wat ook mee gaat spelen is wel, dat ik inmiddels een WIA uitkering heb moeten aanvragen, want mijn werkgever heeft dan 2 jaar ziekengeld mogen betalen voor me, maar die periode zit er nu ook voor hem bijna op. Ondanks dat ik probeer om toch wat lichte werkzaamheden te verrichten 1 of 2 dagen per week ben ik natuurlijk niet meer economisch rendabel voor de firma.
Nu recentelijk heb ik een keuring gehad van de arts van het UWV, als die me voor werk geschikt had gevonden of zelfs gedeeltelijk, dan had ik een nieuwe afspraak gekregen voor een gesprek met een arbeidsdeskundige die dan gaat kijken wat je nog wel kan doen, maar de arts kwam tot de conclusie dat ik niet voor de arbeidsmarkt geschikt ben, tot er een eind stadium van de chirurg is bereikt.
Met andere woorden tot dat die chirurg zegt”nou meneer, ik kan niets meer voor u doen” tot die tijd krijg ik een uitkering, hoeveel dat gaat worden is nog afwachten (Gatverpielekes alweer dat afwachten ). Daarna zal weer bekeken gaan worden op mijn aangeven of op een oproep van de UWV zelf, wat ik kan gaan doen……. Nou ik ga alvast maar wat hengels kopen en eens zien of ik het nog kan, een visje verschalken en ja dan kan ik toch niet gaan zitten roepen of schreeuwen naar het UWV die vis zou kunnen schrikken, dus bij het UWV kunnen ze dan ook wachten wachten en nog eens wachten .

24-06-2011 mag ik weer voor controle naar de chirurg, daarna vertel ik wel weer wat meer, dat gaat dus tot daarna… Als ik jullie niet meer voor die tijd spreekt…alvast een prettige vakantie.

Ps: Tess, ik heb je al eerder een PB gestuurd met mijn gegevens, zelfs met een mobiel nr erin, maar hoor of zie je niet, kijk je wel eens in je mailbox op dit forum?

[Tess]

Hey lieve Joop,

*Ik heb jouw gegevens opgevangen, maar niet opgeslagen. Wil je graag mijn persoonlijke emailadres sturen, maar weet niet hoe. Durf het niet via dit forum waar te geven.
Mijn platen worden 21 juni eruit gehaald. Bewust voor gekozen. Hoort wel in mijn lichaam, maar overduidelijk zichtbaar.
Dus ben weer een paar weken zoet. K.. zeg wat je nu meemaakt. Vraag me ook af hoe het met het thuisfront gaat. Niet bevoorderlijk voor je relatie lijkt mij.....

Je bent nu meer bezig op financieel gebied dan over jouw gezondheid!!!! Tenminste.... zo lees ik het!!! Ik ben ook lang bezig geweest met UWV, goed dat het bestaat. Was zelfs gezegd, dat ik de horeca uit mijn hoofd moest zetten. Ik heb ze een poepie laten ruiken, hihi. Tsja...... en de belasting mij ook!!!!!!! Invalide, willen werken.... eerlijk opgeven....... en er flink voor moeten betalen!!!

Lieve Joop, jij weet hoe je persoonlijk een mailadres moet sturen.... nog 1 x

liefs Tess

[Jopio]

Helaas is het inderdaad zo Tess, dat ik inmiddels dat been herstel maar bijzaak vind, omdat je toch het al ziet aan komen dat je je spaarcentjes en je huisje op kan vreten, dus ben ik druk in de weer met het aanvragen van een WIA WGA uitkering.  Hopelijk pakt het goed uit en kan ik straks daarvan mijn vaste lasten van gaan betalen, zodat alles op de oude VOET (ik heb nog een onbeschadigde voet) door kan gaan. We zijn inmiddels meer als 30 jaar getrouwd en kunnen gelukkig nog steeds goed met elkaar opschieten ondanks alle ellende en kopzorgen waar je mee rondloopt. Zoals het zich laat aanzien gaat het goed komen financieel, want ik heb inmiddels een bericht gekregen van het UWV, ik krijg een loon gerelateerde uitkering van hun gebaseerd op het arbeidsverleden tot 2014, daarna word het opnieuw berekent of zoiets.
Dus ik kan straks wel een korstje brood kopen om te gaan vissen, ga ik even van uit.

Daarnaast heb ik inmiddels ook contact met iemand die deze rubriek regelmatig leest en dan me bedenkt, jeetje het kan altijd erger, deze persoon loopt inmiddels (zover als dat gaat dan) inmiddels al 3,5 jaar te sukkelen ziekenhuis in ziekenhuis uit en heeft inmiddels een externe fixateur op het boven been, ik zag hiervan de foto,s op hyves, brrrr dat ziet er ook niet fijn uit.. Sterkte ermee meisje, hou de moed erin, want opgeven is geen optie.

Ohja Tess, als je werkt in Nederland word je beloond en mag je belasting betalen, volgens een folder van UWV schermt men met een kreet van “Werken betekent meer inkomen”, in die zelfde folder staat ook een rekenvoorbeeldje, over iemand die 1400 uitkering krijgt, maar gaat werken en 1000 per maand erbij verdiend (hoeveel uur staat er dan helaas niet bij) na het herberekenen van de uitkering krijgt ze dan 1700 per maand totaal, met andere woorden voor die maand werken houd ze 300 euro extra over. Dan denk ik dat ik toch maar een thuis werkje neemt van reclame folders vouwen op me moeder haar naam bv. 
Sterkte allemaal en tot over enige tijd als we bij de chirurg geweest zijn (24-06-2011)
Hand voor de heren en voor de dames.... 

[Jopio]

  Daar is die weer ff met wat 

We zijn vandaag naar het VU geweest voor foto en controle bij de behandelende chirurg, wat ik al aanvoelde komen was dus werkelijkheid geworden.
Ik heb nu wel aan de chirurg ruiterlijk toegegeven dat ik wellicht teveel hoop gevestigd had op het genezen, vooral ook maar de pijn verbijtend om toch maar vooral te proberen om de volledige oude werkzaamheden weer te gaan uitvoeren.
Na bestudering van de heden ochtend gemaakte röntgen foto,s besluit de arts tot het doen maken van A; een CT scan, deze gaan hij dan bespreken met oa collega,s en ook bespreken met ondergetekende, maar vooral gaat het nu erom, waarneer een plaat gemonteerd gaat worden en of er bot schrapsel genoeg vrij gemaakt kan worden ter aanvulling van de scheur om deze toch maar beter en sneller te laten hechten. Want dit was duidelijk te zien op de foto, een echte verbinding in het oude breukvlak is er nog niet!
Ondanks dat ik volop belast en alles doet wat ik normaal ook zou doen, zoals met een 3 delen ladder lopen en dan het been in plaats van 100 kilo met 135 kilo belast is wel alles op zijn plek blijven zitten.
Dit betekend gewoon dat Jopie voor hij jarig is weer met de gebakken peren zit, gelukkig is dit volgens mij net zoiets als gebakken banaan en dat is best wel lekker toch?
Kijk maar eens in mijn mapje foto,s (als je erbij kan) op http://www.jopio54.hyves.nl/, want ik heb vandaag wat nieuwe foto,s gevraag en gekregen, ik heb de datum er maar bij gezet, zodat je kan zien wat er voor een voorruitgang is geweest…..weinig dus…
Op naar 30 Juni dan de CT scan en voor de rest…..jaja je weet het wel….AFWACHTEN MAAR WEER.

[Jopio]

 
Even weer een aanvulling,15 juli is gepasseerd en we zijn voor het gesprek geweest bij de VU chirurg, we gaan weer onder het mes, volgens hem is het duidelijk dat het niet vast zit en nog steeds verbazend dat ik er wel al zo volop kan lopen zonder hulpmiddelen zoals krukken etc, hij gaat er een plaat in zetten van het merk LCP van de firma Synthes, met daarnaast nog een duidelijke optie om nu uit de heupkam ook bot weg te nemen en te gaan verplaatsen naar het breukvlak. Een en andere gepland op of om begin september dus daar hebben we nog even de tijd. Wel alvast gelijk maar langs de preoperatieve screening oftewel een voor gesprek ivm anesthesie en ja hoor na het maken van een hartfilmpje zag men nu een kleine afwijking in het hart ritme wat er op zou duiden dat ik toch in de tussen liggende tijd een lichte attack gehad zou hebben, nu eerst bloedprikken en een afspraak bij de Cardioloog voordat we groen licht krijgen voor de daad werkelijke operatie.
Donderdag de 21ste gaan we dus weer voor een andere controle naar het VU, nu moet eerst dat hart bekeken en beluisterd worden, ze nemen totaal geen enkel risico dus.
Wat zo een ongevalletje toch allemaal kan veroorzaken pffffff

[Jopio]

Deze is inmiddels gepasseerd en een storm in een glas water gebleken.
De Cardioloog constateerde dat er….niks aan de hand is, dus groen licht voor de operatie..
Nu dus wachten op de oproep, 28-08-2011 had ik nog niks gehoord?
Het zou begin september worden dachten we, nu begin september toch maar eens zelf gaan bellen met afspraakburo.
Na een belletje met het opname buro werd er gezegd dat ik mij nuchter op maandag morgen 19-9 kon melden om 9 uur in de ochtend. Nu drink ik nooit veel alcohol dus dat was wel te regelen, maar het feit 9 uur maandag morgen, vanuit Lelystad over het knelpunt bij Almere en de Hollandse brug via de A1 en A10 naar het VU, dat kon wel eens een probleem worden.
Derhalve stelde ik voor om het zo te regelen dat ik de zondagavond ervoor me kon melden, dat werd zo geregeld en ja hoor, zondagavond 20:00 uur melde ik me op de 7e verdieping aan de trauma balie.
Bedje werd geregeld, intake gesprek werd gedaan en ik kon de pyjama aan doen om te gaan liggen…  :Zz:ehhhh.
Dus niet he, ikke eerst de laptop geïnstalleerd, internet aangevraagd via de hotspot van KPN in het ziekenhuis (gratis verbinding) en het zaakje opgestart.
Drinken mocht ik ook nog, dus een glaasje sinaasappelsap genomen en wat plichtplegingen en kennis making met de buren op de kamer (4persoons). Daarna toch maar gaan pitten tot de volgende dag…
6 uur. Dan staat er weer iemand naast je om je bloeddruk en temperatuur op te nemen , hierna ben ik verder wakker gebleven tot de dokters ronde kwam, nog een lekker douche genomen en helaas niks te kanen of te drinken natuurlijk.
Volgens de verpleegkundige stond ik op het programma voor half 12 naar de OK te gaan, dus ik mocht om 11 uur me operatie schort aan doen en wachten, wachten en nog eens wachten…..
Het was inmiddels al na 3 uur, de nieuwe ploeg was aangetreden en 2 van die helpstertjes (stagiaires) kwamen zich voorstellen, waarvan  er eentje de info goed gelezen had en vroeg maar u zou toch om half 12 naar de OK gegaan zijn? “Ja helaas meiske” merkte ik op, “dat was ook mijn gedachte, maar heb nog niks gehoord” Nou ze zou der wel eens achter aangaan, ja ja. Omstreeks 4 uur stond “mijn” chirurg ineens aan het bed met enige verontschuldigingen want er waren 2 spoed gevallen tussen door gekomen en zijn eigen operatie was ook uit gelopen, waardoor het wel laat geworden was. Hij opperde nog het idee om de operatie in de avond te laten plaats vinden, maar zeker was het niet dat er een OK vrij zou zijn.
In overleg hebben we dus maar besloten om het uit te stellen tot volgende week, met een mondelinge garantie van zijn kant dat ik dan echt geholpen zou worden.
Samengevat, 1 nacht gratis slecht geslapen in het VU 1 dag gevast (kan geen kwaad ik ben toch een paar kilo te zwaar) nu op naar de volgende maandag, dan horen jullie wel meer.

[Jopio]

Het was weer zover, Om 7:45 richting de afdeling 1B van VU gewandeld en daar me intake gesprek herhaald.
Samen met de verpleegkundige een bedje uitgezocht en mijn spullen uitgepakt, ik stond voor 10:15 gepland. Dit werd dus 10:45, in de OK werd het infuus aan gelegd en alle apparatuur aan gesloten en de ruggenprik geplaatst, om 10:55 ging het mes erin, het bot werd bloot gelegd en het boren hakken en rammen begon. Er werd ook een snee gemaakt op mijn heup en daar werd een strookje bot los geknabbeld welke de chirurg plaatste achter de plaat aan de onderzijde van de breuk. Ik vroeg nog even of ik mocht kijken, maar men begreep dat bewust of onbewust verkeerd en ik kreeg een röntgen foto te zien van een gemonteerde plaat met schroeven, ik wilde eigenlijk even mijn bot bekijken maar helaas.
Al met al was hij weer een 2 uur bezig en ging ik om ff over 1 de recovery kamer in, hier was het gauw bekeken, na 15 minuten kon ik alweer de ruimte verlaten en terug naar de kamer gebracht worden.
Terug op de kamer een morfine prikje voor de pijn, en daar na gingen we over op het normale spul, paracetamol, diclofinac, tramdol in verschillende verhoudingen.
Met pijn en moeite een nachtje geslapen, wakker , slapen en wakker. Vanaf half 7 wakker gebleven en wachten op mijn ontbijt op bed, wat een verwennerij. Hierna heeft de hulp zuster me nog even geholpen met het wassen op bed. Dus ben weer heel fris en vrij. Doktor inmiddels ook al langs geweest, heeft de zaalarts geinstrueerd, 4 dagen bedrust, niet met de rolstoel naar de cantine dus…
Maar het ergste is wel weer, die rotkooi op me bed waar mijn been in moet liggen…pfff ze bekijken het maar, in de nacht ga ik op me zij en wel met et pootje ernaast. Zonder tegenbericht mag ik vrijdag weer naar huis, nu inmiddels de drain en infuus verwijdert, dus ben al weer een stuk vrijer, ook al naast het bed gezeten om de zuster het bed te laten verschonen. Het gaat de goede kant alweer op, tenminste... De diagnose is nu 4 dagen bedrust dan 4 weken thuis niet er op staan of belasten, dan zullen de wonden dicht zijn en krijgen we loopgips om te gaan oefenen.
Afwachten dus maar weer om te kijken hoe het gaat lopen.