tibia plateau fractuur...

[bar]

Hoi!

Nu 4 weken geleden ben ik gevallen met de motor en heb een tibia plateau fractuur opgelopen. Opgenomen in het ziekenhuis en geopereerd waardoor er nu schroeven en een plaatje in het been zitten. Ik heb ongeveer 2.5 weken gips gehad en heb nu sinds een week een brees waardoor ik de knie rustig aan kan gaan bewegen. Echter geeft dit zo ontzettend veel pijn dat ik maar heel weinig beweeg, en met heel veel moeite de bank af kan. Het stilliggen valt me zwaar, ook om hele dagen binnen te zijn en niet veel te kunnen doen.. en dan de pijn... ik slik morfinepillen en diclofenac, maar nog voelt het als ik mn knie beweeg vreselijk.
Heeft iemand ervaring met deze breuk en het herstel ervan??

groetjes Barbra

[damdam]

Hey barbra,

vorige week heb ik juist hetzelfde tegengekomen door een accident. szinds maandag draag ik ook een brees, wat enorm veel pijn doet, vooral aan mijn onderbeen. bij deze heb ik de brees onderaan wat losser gedaan met de klevers, wat veeeel beter zit.
qua pijn aan de breuk blijf ik momenteel gespaard...

[bar]

Hai,

Wat vervelend voor je, maar wel prettig dat je er weinig pijn aan hebt. Hoe is het gebeurd? Heb je ook een operatie gehad?

Met mij gaat het iets beter, dwz wat minder pijn maar ik kan mijn knie max 20 graden buigen. Fysio zegt dat het komt door stijfheid. Brees is nu idd wel prettig, minder zwaar dan gips en wat makkelijker onder de douche 

Op internet vind ik eigenijk alleen negatieve ervaringen met deze type breuk, jij wat positieve berichten ergens gespot?

succes met je herstel en laat nog eens wat van je horen!

Groetjes Barbra

[Marian]

Hallo,
Ik heb eind 2007 door een ski ongeval mijn scheenbeen en knie gebroken. Ook mijn kniebanden en kruisbanden zijn voor de helft vernieuwd en voor de andere helft gemaakt. Ik heb hiervan twee weken in het ziekenhuis gelegen,waarvan ik eerst een week op de operatie heb moeten wachten omdat ik steeds koorts hed door de pijn. Het was een zeer gecompliseerde breuk,en ben dan ook op verzoek van de heren chirurgen geopereerd door drie chirurgen. Ik moet met trots zeggen dat ik erg trots ben dat ik in zulke goede handen was! Dr.Ketting,Dr.Pelle en Dr. Roorda,bij deze mijn dank!
Ok de zorg in het van Weel Bethesda ziekenhuis in Dirksland was erg liefdevol,daar ik na het ongeluk nogal met mezelf in de knoop raakte.
Ik had een goede baan,lieve kinderen en net een nieuwe relatie van drie maanden oud. Je kan je voorstellen dat ik me nogal zorgen maakte in die eerste weken.Ik ben op 2 januari 2008 geopereerd,en werd wakker met twee platen,3 schroeven en een litteken van 25 cm(gelukkig aan de binnenkant van mijn been)Daarna ben ik tot september 2008 bezig geweest om weer enigzins te kunnen lopen,eind september zijn de platen op mijn verzoek eruit gehaald. Het was weer tijd om normaal op eigen kracht te gaan lopen.
Ik moet zeggen dat ik met de kerst van 2008 weer op de skies stond,dat was voor mij een enorme overwinning!   Nu aan het eind van 2009 heb ik nog dagelijks last van mijn been,en besef dat het een blijvende handicap is,maar ik heb weer een full-time baan en ben inmiddels getrouwd met de man die toen net mijn vriend was en die als vanzelfsprekend gelijk voor mijn kinderen is gaan zorgen!Hoeveel geluk kan een mens hebben?

[Marian]

En ook ik kan mijn been niet meer geheel strekken en mijn zenuwen zijn nog niet in orde waardoor ik het vaak niet in de gaten heb als ik mij stoot! Heel vreemd blijft dat! Onverwachtte aanrakingen kan ik dan ook moeilijk verwerken op de een of andere manier.

Veel pijn ook bij weersveranderingen,en een dagje winkelen blijft leuk,maar de straf daarna.....die blijft vervelend
Ik leef dan ook erg met jullie mee,en wil het niet negatief maken,ik hoop dat het bij jullie met de tijd mee zal vallen.

Liefzzz Marian

[Stoffel]

Hallo allen,

Ook ik(man, 28 jaar) heb mijn tibia plateau gebroken dmv. een van van mijn fiets. Dat was op 09-08-09. Heb toen totaal 9 dagen in het ziekenhuis(maartenskliniek, woerden) gelegen. Dit was omdat de orthopedisch Chirurgen die beschikbaar waren mij niet durfde te opereren, en wilde wachten op iemand die 6 dagen later terug was van vakantie.

Heb in totaal 1 dag gips gehad daarna, omdat ze de zwellingen beter wilde controleren, heb ik 5 dagen in een brace gelegen. Na de operatie vrij veel pijn gehad +/- 2 dagen en daarna werd het minder(of ik wende eraan) gedurende die 2 dagen heb ik ook in een buig/strekmachine gelegen. Deze machine zorgde ervoor dat 24 uur per dag mijn been van -5 graden buiging(overstrekking dus) tot 90 graden strekking gebogen werd.

4 dagen na de operatie ben ik naar huis gegaan. Wat voor mij betekende dat ik in de huiskamer van mijn ouders lag, want ik kon geen traplopen(had door de val ook mijn sleutelbeen peesjes afgescheurd). En daar heb ik 5 weken gelegen. 2x per week fysiotherapie en veel bewegen met het been. Veel oefenen met buigen, been heffen om spieren te behouden. De eerste week was een soort hel. Bij het lopen naar de WC moest ik een brace om mijn been(in bed lag ik 'los'), en die knelde een beetje. Tevens deed het pijn als mij been omlaag hing. Na 2 weken ging het heel snel beter, ik kon makkelijker lopen(mijn schouder begon zich te herstellen) en ben zelfs een paar keer met de rolstoel weggeweest. Het scheelde natuurlijk ook dat de nietjes(hechtingen) verwijderd waren. Na de 1,5 week was ik pijnstillingsvrij. Het deed af en toe nog wel pijn maar zo weinig dat ik het niet meer nodig vond om pijnstilling te gebruiken.

21 september(5,5 week na mijn operatie) mocht ik terug komen bij de chirurg. Dr Path in Woerden. Eerst even een foto'tje gemaakt en toen hij die zag meldde hij mij dat ik weer mocht gaan belasten! 6,5 week eerder dan dat ze mij net na de operatie vertelde. Wat een enorme boost geeft dat! Gelijk ook voorzichtig proberen natuurlijk, en dan voel je wel dat er nog een hoop moet gebeuren eer je écht loopt. Maar goed, ik mocht weer lopen/autorijden(doe ik nu nog niet, ben bang om in noodsituatie niet te kunnen koppelen). Uiteindelijk heeft het bijna 1 week geduurd eer ik met 1 kruk kon lopen. Dat was voor mij ook weer een teken om naar mijn eigen huis te gaan.

Dat is nu 2 weken geleden. De pijn is al zeker 6 weken helemaal weg. Heel af en toe wanneer ik te druk ben geweest op mijn werk(ben 3 ochtenden per week aanwezig) dan heb ik wel dat ik 's avond kleine pijnscheutjes voel. Mag van de arbo-arts eigenlijk zoveel niet werken, maar toen ik uitlegde dat het ook heel veel plezier gaf wilde hij het toestaan. Afspraak gemaakt met mijn manager, dat wanneer ik aangeef dat ik "op" ben óf als de ochtend voorbij is, ik naar huis ga. En zo gebeurd het ook. Eind van de ochtend begint hij te controleren of ik al weg ben, en sommeert mij om weg te gaan

Ik loop nu buiten en op mijn werk met 2 krukken, binnenshuis met 1 kruk en in de douche/keuken/slaapkamer zelfs al zonder krukken. Gaat echt heel goed.

Qua buiging gaat het ook soepel. Ik kan heel goed mijn been strekken. Buiging is nog wat minder +/- 105 graden. Maar ook dat schijnt heel goed te zijn voor het stadium waarin ik verkeer.

Over 2 weken moet ik weer terug komen bij m'n arts. Hoop dat ie geen rare afwijkingen constateert op de foto en dat ik zo door kan gaan.

Ben het thuiszitten echt wel zat. Ik wil weer stappen en feesten, wil weer gewoon in de auto kunnen stappen en naar iemand toe kunnen rijden. Volgende week ga ik een stukrijden in een automaat(heb daarbij mijn linker knie niet nodig), jammer dat het een geleende auto is. En dat de dag erna weer weg moet.

Probeer zo positief mogelijk te blijven, het is een zware breuk. Het herstel duurt lang, maar kan ook goed gaan. Het valt mij op dat er weinigen zijn die hun positieve ervaringen posten. De meeste reacties op het www zijn zwaar negatief. Ik prijs mij dan ook gelukkig dat het tot nu toe zo goed gaat.

Succes met jullie herstel!

[Medussa28]

Hey Barbra!

Wat een pech voor je! Hoop dat de pijn inmiddels iets is afgenomen?

Ook ik heb op 6 aug jl in Frankrijk een drietal fracturen aan het tibia plateau opgelopen. Na over-en-weer gesteggel tussen Frankrijk en Nederland over het wel of niet opereren is na 3 dagen besloten het op de conservatieve manier te behandelen, dwz ingipsen van lies tot teen. Op slag compleet afhankelijk van m´n omgeving, in de ambulance terug naar NL, m´n bed in de woonkamer en een po binnen handbereik! Na een aantal weken slaaptabletten, morfine en ibuprofen nam de pijn af. Na 9 weken in het gips te hebben gelegen, ben ik nu 1,5 week zonder en alweer flink aan het revalideren: 4x per week zo´n 40 minuten aan de Biodex om m´n knie weer te leren buigen (zit nu op 50gr), vervolgens 10 min bindweefselmassage en daarna 10 min met een icepack om de zwelling te laten afnemen. Ik mag m´n been nog niet belasten dus m´n grote vrienden zijn op dit moment de krukken en de rolstoel  . Medio november terug naar de chirurg die mij hopelijk het positieve nieuws geeft dat ik het been mag gaan belasten. Als het een beetje meezit, hoop ik in januari weer te kunnen lopen! Verdere behandeling is wel een vereiste omdat het been dan nog niet op kracht is zoals dat was voor de breuken... Ik ben er nog niet maar ben wel op weg naar herstel!

Denk wel dat je in jouw geval rekening moet houden met de zwaarte van de operatie. Het is niet niks om vanalles in je been gemonteerd te krijgen! M´n fysio roept altijd dat ik onmiddelijk moet ophouden met een oefening zodra ik ook maar iets van pijnlijke steken voel of de zwelling zie toenemen...

Ik weet dat het een hoge pijngrens, veel geduld, doorzettingsvermogen en vooral rust vergt! Ik wens je veel sterkte en een spoedig herstel toe!

Groet, Esther

[bar]

Haai Marian, Stoffel en Esther,

Wat fijn om jullie berichten te lezen!! Niet zo fijn natuurlijk dat jullie een vergelijkbare situatie hebben, maar het is altijd prettig om te lezen hoe het met lotgenoten verloopt.

En zo te zien ook wel heel divers en persoonlijk hoe het herstel van zo'n breuk verloopt.

Marian, vervelend dat je er nog last van kan hebben, en je bent er ook lang mee bezig geweest lees ik. Goed dat je zo positief bent gebleven en jezelf er door heen hebt kunnen slaan!

Pfff Esther 9 weken gips, dat zal vast afzien zijn geweest. Ik vond 3 weken gips en 3 weken brees al lang. Wheelchair en krukken zijn inmiddels ook al mijn twee beste vrienden en hard werken idd om uiteindelijk weer de oude te zijn he. Ik hoop dat je in nov goed nieuws hebt en al wat gewicht op je been mag gaan zetten. Wat is trouwens Biodex??

Stoffel zo te lezen kun je alweer heel veel met je been, dat is wel heel prettig hoor. En zorgt voor een relatief snel herstel. Kan me voorstellen dat je weer verlangt naar je oude leventje en weer actief wilt zijn, hard werken en veel oefenen moeten je wel daar gaan brengen he. maar soms is dat ook zo zwaar...

Met mij gaat het elke dag weer wat beter. Ik hoef geen brees meer om en de foto's zagen er vorige week goed uit. 50% mag ik het nu gaan belasten en veel oefenen dus. De pijn wordt ook wel iets minder, niet meer zo heftig maar ik kan mn knie slecht bewegen. Denk dat ik de 40% buiging niet eens haal helaas. In totaal ben ik 9 weken onderweg, en heb ik het ziekenhuis na de operatie ook maar 1 x mn knie voor 90% moeten buigen. Daarna helemaal niet meer dus de knie is stijf en wil niet buigen. Hoe is dat bij jou Esther?

Verder probeer ik mn leven weer wat op te pakken. Af en toe een hapje uit eten of even lekker de kroeg in. Werken kan ik gelukkig vanaf thuis en combineer dat nu met 2 tot 3 dagen op kantoor en de rest thuis. En wat heeeeeeeeeeerlijk om weer zelfstandig te kunnen douchen, naar het toilet, koffie zetten, jezelf aankleden en kleine stukjes lopen op de krukken. Voelt allemaal als kleine overwinninkjes!!
Ik streef ernaar om binnen 2 maanden minimaal met 1 kruk te kunnen lopen, en aankomende zomer weer op de motor te gaan stappen. Wel eng, maar moet het gewoon gaan proberen anders doe ik het denk ik nooit meer.

Ik wens jullie allemaal heel veel (en snelle) beterschap toe, op naar een volledig herstel en terug naar jullie oude leventje!!!

Groetjes Barbra

[ikke]

Hoi

Ik ben Marian ,ben 57 jaar, en ben 26 juli in onze kelder gevallen en heb een tibiaplateau fractuur.Ik was een beetje dom !!! Geopereerd , plaat met schroeven, loop nu inmiddels op krukken heb 2 x p/w fysio. Wie heeft ook een dergelijke fractuur en wil met mij ervaringen uitwisselen ?

Groetjes Marian

[Wallenburg]

Hallo Marian,

Ik ben Jos een vrouw van 55 jaar en ben op 25 juli op de fiets aangereden en heb ook een
tibiaplateaufractuur opgelopen. Ben ook geopereerd en heb ook een plaat met schroeven.  Loop inmiddels met twee krukken buiten en 1 kruk binnen. Heb ook 2 maal per week fysiotherapie. Het lijkt mij wel leuk om ervaringen uit te wisselen. groeten Jos

[ikke]

Hey Jos !!


Wat  ontzettend leuk dat je reageerde . Ik zie het nu pas. Lijkt me hartstikke toppie wanneer  we wat ervaringen kunnen uitwisselen en elkaar een hart onder de riem steken als we balen want dat doe ik zo langzamerhand wel hoor!!
Ik ben zondagavond 26 juli bij onszelf in de kelder gevallen, wel zo,n twee en een halve meter. Ik had gelijk in de smiezen dat het niet goed zat kon er niet op staan en al helemaal niet lopen. Maandag h a geweest naar het zh, foto, scan en jawel opname en operatie. Ook ik heb een plaat en schroeven, moeten er over een half jaar uit. En bij jou? Ik zou graag willen weten van je of jij nog veel pijn hebt. Ik met name s,nachts aan de binnen kant van die knie heel irritant. Slaap nu wel zonder spalk , maar nog steeds beneden. Ik heb wel weer trap leren lopen, naar boven a piece off a coockie,maar naar beneden vind ik doodeng. Lijkt me leuk om gauw wat van je te horen op mijn eigen e-mailadres marianorsel@hotmail.com Sterkte met revalideren

Groetjes Marian

[Tia]

Hallo allemaal,

Ik heb op 25 mei 2008 na een motorongeluk een tibiaplateau fractuur opgelopen (volledig verbijzeld), een tibia (scheenbeen) fractuur en een spiraalbreuk van het kuitbeen. Daarnaast 5 ribfracturen en een ingeklemde zenuw in mijn linker schouder, met een tijdelijke verlamming van mijn arm tot gevolg.

Gelukkig ben in belg en kreeg ik goede zorgen (ik ondervind dat de aanpak bij breuken in Nederland anders is en dat jullie vaak zeer snel naar huis gestuurd worden), 4 weken ziekenhuis, 4 maanden revalidatiecentrum en nog 2 maanden thuis geweest. Bij mij hebben ze die tibiafractuur gereconstrueerd met 2 butressplaten en 16 schroeven en ik kreeg 3 maanden volledig steunverbod. Het kuitbeen moest vanzelf genezen. Ik kreeg meteen een brace aan die NIET uit mocht. Gelukkig werd ik niet in de gips gestoken, zodat ik meteen kon beginnen oefenen op de kinetec (buig/strek toestel) om die knie terug te leren plooien. Dit was inderdaad een pijnlijke ervaring, maar ongelooflijk belangrijk. Dus, als je pijn hebt, blijf doorbijten! Na 3 maanden zat ik namelijk vast op 70 graden en dus was een kijkoperatie onvermijdelijk. Blijkbaar had ik al zoveel littekenweefsel aangemaakt dat verwijderd moest worden en onder narcose hebben ze ook doorgeplooid. Als je dacht dat de kinetec pijnlijk was, dan is het doorplooien pas echt pijnlijk. Nadien hebben ze me gedurende 3 dagen (dag en nacht) op de kinetec gelegd op 120 graden.

Eenmaal je genoeg kan plooien en kan fietsen moet je dat echt zo veel mogelijk gaan doen, zonder weerstand welliswaar. Dit is zeer belangrijk voor het herstel van je kraakbeen, immobilisatie is het slechtste wat je kan doen. Verder moet je toch echt dagelijks kinesitherapie krijgen of tenminste zelf regelmatig oefeningen doen. Die spieren moeten terugkomen, in het begin doet dat veel pijn, maar nadien ga je de beterschap merken.

Nu zijn we al een hele tijd verder en mijn breuken zijn genezen, in mei 2009 werd het osteosynthesemateriaal verwijderd, ik had er namelijk veel pijn van. Ik ga echter nog 3 maal per week naar de fitness om nog steeds mijn spieren te verstevigen. Het blijft een constante strijd om te verbeteren en het gaat ook elke keer beter. Ik doe ongeveer alles terug zoals voordien, behalve explosieve sporten. Ik werd geholpen met aquagym, pilates en fitness.

Mijn boodschap is dus dat je nooit mag opgeven en je altijd moet blijven doorbijten. De pijn is inderdaad ondraaglijk, maar je moet je niet generen om pijnstilling te nemen, dit heb je gewoon nodig om beter te kunnen worden.

Ik wil ook wel nog even benadrukken dat een tibiaplateau geen tibia is. Je tibia is je scheenbeen en een breuk van je scheenbeen is veel minder erg dan van je tibiaplateau, dit is namelijk het onderste gedeelte van je kniegewricht. Het probleem hiermee is dat je kraakbeenletsel hebt en je knie een articulerend gewricht is.

Nu heb ik echter even pech gehad, ik ben op een plek ijs uitgegleden en brak nu mijn dijbeen. Ik ben dus nog eens een plaat en 8 vijzen rijker. Nu weet ik natuurlijk al perfect wat ik moet doen om beter te worden.

Zo, dit is mijn verhaal in een notedop. Laat je niet ontmoedigen, je zal lang pijn hebben, maar je moet erdoor, het kan alleen maar beteren. Bij mij helpt een coldpack ook wel enorm tegen pijn. We moeten wel eerlijk blijven, na een tibiaplateau fractuur, ben je nooit meer dezelfde. Je zal altijd voorzichtig moeten zijn en springen of lopen is uit den boze.

Onthoud, no pain no gain.

Veel success aan allen!

Tia
P.S. In bijlage een foto van mijn eerste ongeval en van het laatste.

[Katinka Rozenbrand]

Hi,

Ik ben op 24 november jl. door mijn hond omver gerend en heb daarbij een tibiaplateau breuk en kuitbeen breuk opgelopen. Ik heb bij een operatie een plaat van 20 centimeter en een zestal schroeven in mijn been gekregen.
Nu bijna 7 weken later gaat het redelijk, ik mag het nog niet belasten. Ik zit al op een hometrainer en kan de knie verder dan 90 graden buigen. Ik heb veel pijn bij het slapen kan al helemaal niet op de kant van de plaat liggen (= links) en maar eventjes op mijn andere zij. Ik sliep nooit op mijn rug en sinds het ongeluk alleen maar. Ik baal momenteel van de sneeuw omdat dat is wat mij vaak binnenhoudt.... Op 29 januari moet ik weer naar de chirurg en ik hoop dan groen licht te krijgen om er weer op te kunnen lopen!
Bij mij mogen de plaat en schroeven gewoon blijven zitten, ik vraag me af waar dat verschil vandaan komt?

Groetjes

Katinka Rozenbrand

[Katinka Rozenbrand]

Hi,

Ik ben op 24 november omver gerend door mijn hond en heb daarbij een breuk in het scheenbeen, kuitbeen en het tibiaplateau opgelopen met dislocatie... Ik ben geopereerd en heb 1 plaat met 6 schroeven op mijn scheenbeen gekregen. Het gaat redelijk goed, ik heb 11 dagen in het ziekenhuis gelegen en kon toen ik thuiskwam helemaal niets maar nu een aantal weken verder kan ik bijna alles zelf, zit op de hometrainer en kan mijn knie dan wel redelijk goed en soepel buigen. Het zelf buigen is ontzettend pijnlijk en vermijd ik eigenlijk liever... .

Op 29 januari a.s. moet ik weer naar de chirurg en dan hoor ik of het mag belasten en dan kan ik twee keer per week naar de fysio toe. Ik lees ontzettend verschillende verhalen hier maar vooral dat het erg lang kan duren voordat je weer een beetje de oude bent.... Ik kan mijn knie totaal niet strekken en op mijn zij slapen is er niet bij, teveel pijn.
Ik verbaas mij over de verschillen in behandeling want best wel een aantal mensen hebben gips of een brace gehad/hebben... Ik mocht dat allemaal niet want anders word de knie te stijf. Ook lees ik best vaak dat mensen de plaat er weer na verloop van tijd uit moeten laten halen. Bij mij mocht alles blijven zitten? Waar komt dat verschil vandaan???

Ik hoop wat meer verhalen hierover te lezen...

Groetjes,

Katinka Rozenbrand

[Tia]

Hallo Katinka,

Amaai, je hond heeft je wel goed te pakken gehad!

Je zal inderdaad veel verschillende verhalen lezen en dat is ook normaal, elke breuk is anders en als persoon ben je ook anders. Je geneest snel of niet, maar het klinkt bij jou toch ook al behoorlijk complex. Wel goed dat je al voldoende kan plooien om te kunnen fietsen, ik denk dat je dat best regelmatig doet, maar zonder weerstand (of niet?).

Ik had dat ook, plooien op de fiets deed geen pijn, maar zelf (dus actief) plooien was een hel. Het heeft ook heel lang geduurd voor dit ging, het was alsof mijn knieschijf het plooien blokkeerde, als ik die met de hand een duwtje gaf, ging het wel. Nadien werd me duidelijk dat dit kwam omdat je al je spieren kwijt bent. Met het bijkrijgen van spieren, begon dit probleem vanzelf op te lossen. Zolang je niet mag steunen kan je inderdaad weinig spierkracht bijkrijgen. Ik zou dus zeggen, panikeer er maar niet over, het komt wel vanzelf terug.

Dan het strekprobleem, had ik ook. Probeer daar toch op te oefenen, je legt je been plat en spant je kniespieren aan. En gewoon zachtjes met je handen je knie wat naar beneden duwen. Zo rekken je spieren wat. Maar ook dit is bij mij pas echt gaan beteren nadat ik weer mocht steunen. Slapen zonder kussen onder mijn knie ging niet (nu nog steeds lastig) en op mijn zij liggen kon ik pas na 6 maanden.

Wees blij dat je geen gips gekregen hebt en een brace is ook alleen maar nodig als de breuk echt te delicaat is. Bij mij (alles was in duizenden stukjes) was een brace nodig omdat de constuctie zo uit elkaar kon vallen, maar nu met mijn dijbeenfractuur heb ik ook geen brace nodig.

Het verwijderen van materiaal is voor een deel iets persoonlijks, maar ik ben er zelf wel voor om het na 1.5 tot 2 jaar eruit te laten halen. Ik hou er niet zo van om iets vreemds in mijn lichaam te laten zitten. Het laten verwijderen is ook geen erge ingreep en je herstelt er snel van. Het ene materiaal is ook wel dikker dan het andere (ik kon de vijzen zo zien zitten) en ik had er echt last van, vandaar.

Wat ik spijtig vind is dat je nu geen fysio krijgt, dat zou je veel helpen, maar dat is blijkbaar het grote verschil tussen Nederland en België...

Ik wens je veel moed met de revalidatie (geef nooit op! Het zal zeker beteren!) en als je vragen hebt, mag je ze zeker stellen. Ik kan natuurlijk wel alleen maar vanuit mijn eigen ervaring spreken en ik ben ook geen dokter (maar voel me soms wel een halve dokter na dit alles )

Groetjes,
Tia