Spondylolisthesis

[katinga]

Hallo,

Nadat ik een jaar vage onderrug klachten had, ben ik uiteindelijk op het moment dat ik uitstralingen kreeg naar mijn bil-achterkant been en een aantal doof aanvoelende tenen had, toch maar eens de dokter gaan bezoeken. Na foto's dachten ze aan een hernia, maar een bezoek aan de orthopeed leverde alleen maar verbaasde blikken op omdat ik enorm soepel was en dus geen patient was voor dat moment. Pas als ik half slepend en niet meer op of neer kon was er een reden om wat te doen. Na een half jaar werd het steeds vervelender wat de pijn betrof. Wederom door de scan en toen bleek het een aangeboren afwijking te zijn die na intensief sporten (vooral turnen en/of ballet) op latere leeftijd zich kan openbaren. Ik werk in de verpleging heb mijn leven lang intensief sport beoefend en moet daar nu voor op de blaren zitten. Waar ik tegenaan loop is dat de medische wereld pas wat doet als het uit de hand loopt. Ik heb doorlopend pijn en moet het al gauw bezuren als ik wat teveel heb gedaan alleen is dat teveel doen niet goed in te schatten. Ik heb nog jonge kinderen en heb erg veel moeite om een balans te vinden tussen dat wat ik wil en dat wat ik kan. Wat ik wil is nog zoveel maar dat wat ik aan kan word in mijn ogen steeds minder. Doe het rustig aan, luister naar je lichaam zijn de veel gesproken uitspraken. Maar vaak krijg ik de terugslag nadat ik wat gedaan heb en niet op het moment zelf. De pijn kost erg veel energie en pijnstillers wil ik zo weinig mogelijk slikken en dan alleen nog maar voor de nacht (mag er maar een op een dag). Ik ben op zoek naar mensen waarmee ik dit zou kunnen delen en evt. tips geven die mij verder kunnen helpen op mijn zoektocht naar het ying-yang van mijn lijf.

Alvast bedankt en misschien tot gauw  

[LOCO]

Ten eerste zie ik het verband Hernia en spondylolisthesis niet helemaal. Ik mag toch verwachten dat ze dat verschil op een foto wel zien. Afhankelijk van de mate van verschuiving kan het zijn dat ze er (nog) niks mee doen, bij minder dan 50% verschuiving doen ze er niet veel mee, bij meer dan 50% is er kans dat ze gaan opereren, en ook als klachten dusdanig zijn en/of dusdanig lang aanhouden dat "er geen andere oplossing meer is"

Wat kun je wel doen?
Ik denk dat het belangrijk is om een verwijzing te krijgen voor fysiotherapie, of indien nodig zelfstandig naar een therapeut gaan. Veel sportscholen hebben tegenwoordig ook een fysiotherapeut "er bij in"  en vaak kun je in combinatie met behandeling daar gratis of voor fikse korting sporten (of als je er al sport met korting naar fysio? ) waarbij het met name belangrijk is om je algehele belastbaarheid te verbeteren (je geeft zelf al aan dat op het moment moeilijk te bepalen is wat je wel en niet aan kan)  en zeker om dmv oefeningen (zowel voor thuis als indien mogelijk in een sportschool) je rug en buikspieren te verbeteren.  Je zou evt je orthopeed kunnen vragen om een corset om in eerste instantie de (pijn)klachten wat te verbeteren, hoewel ik zelf niet zo'n voorstander ben van braces.

Ik wens je sterkte, laat je bij je arts niet afschepen, maar zorg dat hij je doorverwijst naar een therapeut,
Mocht je nog vragen hebben dan lees ik het hier wel en zal ik je (indien mogelijk) verder helpen met het beantwoorden van die vragen

Osu

LOCO

[katinga]

Ik zat vorig jaar in gradatie 2 wat de verschuiving betreft. Via de Arbo/werk geprobeerd een verwijzing te krijgen voor een spierspanningstraining, maar daar waren behoorlijke kosten aan verbonden. Toen wat tips gekregen van een Mensendieck therapeute. Op de sportschool via fysiotherapeut oefeningen gekregen. Het probleem is alleen nog steeds en dat klinkt erg kinderlijk, dat ik heel gauw geneigd ben weer teveel te gaan doen, ben in het sporten altijd tot het maximale gegaan. IK moet op dit moment als het ware bij de hand genomen worden zodat ik na verloop ook het trainen op een veel lager niveau leuk begin te vinden. Doordat ik van heel veel sporten, nu op dit moment eigenlijk helemaal niets meer doe, ben ik ook in gewicht veel aangekomen. Dus dan is de cirkel van je slecht gaan voelen al gauw rond. Ik heb tot nu toe de keuze gemaakt  mijn werk te kunnen blijven doen en mijn gezin draaiende te houden. Alleen gaat het niet kwijt kunnen van mijn andere enegie (in mijn hoofd) me nu tussen de oren parten spelen en daar pas ik voor. Anderen kunnen dat misschien op een ander vlak maar de sport is en blijft voor mij de beste uitlaatklep.Heb voor maandag een afspraak bij fysio om samen een training samen te stellen waar ik me in kan vinden. En vanavond naar een dietiste om mijn gewicht weer in balans te krijgen. Ik weet het allemaal wel maar kan geen start maken. Ik hoop dat ik het nu een beetje op de rails krijg, en dat de pijn minder word.
Bedankt voor je reactie. Zit je ze zelf in dit vak gebied! Groetjes Katinga

[Gast]

Via de Arbo/werk geprobeerd een verwijzing te krijgen voor een spierspanningstraining, maar daar waren behoorlijke kosten aan verbonden. Toen wat tips gekregen van een Mensendieck therapeute. Op de sportschool via fysiotherapeut oefeningen gekregen

Jammer dat via arbo/werk te duur was. Wat betreft de tips van de mensendieck therapeute: Heb je er wat aan gehad? Heb je een verschil gemerkt?  Wat betreft de oefeningen van de Fysio: Maakta dat verschil? Zo ja, doe je ze nog?

Het probleem is alleen nog steeds en dat klinkt erg kinderlijk, dat ik heel gauw geneigd ben weer teveel te gaan doen, ben in het sporten altijd tot het maximale gegaan. IK moet op dit moment als het ware bij de hand genomen worden zodat ik na verloop ook het trainen op een veel lager niveau leuk begin te vinden

Kan me goed voorstellen dat je snel naar je oude niveau terug wil. Maar zeker iemand die altijd veel intensief gesport zou eigenlijk moeten weten dat het tijd kost om op een bepaald niveu te komen, zeker als daar een blessure in meespeelt. In jou geval kun je natuurlijk niet meer spreken van een gewone blessure, hoewel de sport waarschijnlijk wel uiteindelijk "de druppel" geweest is. Inderdaad zul je mischien "bij de hand" genomen moeten worden, maar denk dat je dit deels zelf ook kan. Voor jezelf goed duidelijk maken wat je doelstellingen zijn, dus kijken naar je beperkingen (hoeveel kan je wel/niet doen, zeker ivm de kinderen en je werk) en kijken naar je doelen, daar naar toe groeien. Ik begrijp dat ik het hier even heel simpel neerzet, en dat het moeilijker is om het daadwerkelijk uit te voeren, zeker als je in een negatief patroon vast zit. Vind het ook super dat je een afspraak hebt met een fysio en dietist, om uit dit patroon te komen. In samenwerking met de fysio een trainingsschema opstellen is zeker goed plan, helemaal als je zelf van tevoren al je doelstellingen op papier hebt staan, en als je weet wat voor training jij ook interessant vind (er is een groot verschil tussen yoga, huisoefeningen, medische fitness/fysiofitness, algemene krachttraining, meer cardiogericht/duurkracht gericht, etc etc etc)  Zou zelf kiezen voor een combi huisoefeningen (gericht op versterken, houdingsverbetering, stabilisering van je rug) en (indien mogelijk) krachttraining in sportschool (versterken/stabilisering, evt ook duurkracht/uithouding al naar gelang je doel/wens) Hoe zo'n schema er uiteindelijk uit ziet is natuurlijk afhankelijk van verschillende factoren (o.a. stabiliteit, verkortingen van bepaalde spieren, bepaalde spieren die zwakker zijn, bewegingspatronen, etc etc maar je fysio zal hier wel naar kijken in zijn onderzoek)
Heel belangrijk is ook zo snel mogelijk de pijn te zien te verminderen, aangezien je door pijn vaak in bepaalde (foute) houding/bewegingspatroon gedwongen word.

Zo, heb je wat leesvoer  en wat dingen om thuis alvast te doen
Om ook je laatste vraag te beantwoorden: Ja, zit zelf in dit vakgebied.

Ik wens je alvast veel sterkte, en laat maar eens weten hoe het gaat, als je verder nog vragen en/of opmerkingen hebt lees ik het hier wel een van de komende dagen.

Osu

LOCO

p.s. Wat heb je zelf altijd aan sport gedaan? En werk in de verpleging is ook niet echt bevorderlijk over het algemeen,...........  maar ja. Laat het me maar ff weten...

[LOCO]

dat was ik dus hierboven,.....   en ik zie dat de knipoogjes niet echt mooi zijn, had ze beter kunnen vervangen voor    of     hahaha  

Osu
LOCO

[katinga]

Ben nu wel benieuwd wat je dan doet in dit vakgebied, mijn man ook nu je schrijft over het Militaire team Taekwondo (lees deze site uitgebreid) Hij is namelijk sportinstructeur bij Defensie.
De dietiste kan niets schrappen uit mijn dagelijkse voedingspatroon en hoopt dat de begeleiding op sport gebied weer aanzet tot gewichtsafname. Blijf wel naar haar toe gaan als het sporten weer in gang is gezet.
Mensendieck oefeningen waren met name afgestemd op mijn werkzaamheden in de zorg (werk alleen maar 'snachts), daarnaast moet ik op mijn werkplek iets harder schreeuwen dat ik een aantal dingen niet meer doe of niet alleen. Er word daardoor nu eindelijk (sinds de middeleeuwen) eens op Arbo thechnisch niveau gekeken. Een stoel aangeschaft waar je actief op zit,problematiek hoog/laag bedden en verzin er zelf nog maar een aantal. Op papier laten zetten dat ik op een bepaalde lokatie niet langer dan twee dagen werk en dat de mogelijkheid moet worden geboden voor tussentijds te kunnen gaan liggen. In dit alles blijf je afhankelijk van mede collega's. Maar gezien de slechte bezetting is dit in mijn voordeel, ik ben er altijd. Kk werken thuis goed mee, moet zelf meer leren dingen los te laten. Ben een bezige bij en kan slecht stil zitten.
Fysio gaf me wel de juiste oefeningen maar niet de belasting daarbij en op dat gebied ga ik over mijn grens.
Ik heb op jonge leeftijd op hoog niveau geturnd aan plank springen gedaan. Volleybal in de eerste divisie,krachttraining (bodybuilding),les gegeven aerobic etc.,briskwalking,cardio. Ben overal voor in en dat maakt het ook moeilijk.
Heb twee x auto ongeluk gehad en er nek/schouderklachten aan over gehouden.   :bla: Vorig jaar bleek ik aan beide handen (links het meest) en elleboog artrose te hebben, duimspalk gekregen en injectie in elleboog (niets geholpen). Ja, het leven begint dus echt pas na je 40ste. .
Ik ben net zo'n oud wijf als ik dit terug lees (fysiek). Maar o,zo jong van geest en nog veel van plan. Heb als doel voor volgend jaar, de 4daagse te lopen (rollen   ). Bedankt voor je duidelijk berichtje en vind het leuk om zo mijn ei kwijt te kunnen. Groetjes.

[LOCO]

Ben nu wel benieuwd wat je dan doet in dit vakgebied, mijn man ook nu je schrijft over het Militaire team Taekwondo (lees deze site uitgebreid) Hij is namelijk sportinstructeur bij Defensie.

Ben zelf werkzaam als Fysiotherapeut, en daarnaast help ik mensen met fitness/bb.krachttrainnigsschema's etc etc etc....   Heb daarnaast sportlessen gegeven aan probleemjongeren en MA les gegeven bij de sportvereniging waar ik toen nog bij zat.
Wat betreft Mil. Team TKD:  Een maat van me zat daar in, is hele wereld over geweest, en geeft o.l.v. de bondstrainer nog steeds regelmatig les aan het militaire team (voorzover ik weet tenminste doet hij dat nog steeds)  Hij is zelf bijna klaar met de cios opleiding, dus kans dat hij collega word van je man (hij is momenteel in ander deel van defensie werkzaam)  (hoewel de kans dat ze bij elkaar op de kazerne komen natuurlijk relatief klein is )

De dietiste kan niets schrappen uit mijn dagelijkse voedingspatroon en hoopt dat de begeleiding op sport gebied weer aanzet tot gewichtsafname. Blijf wel naar haar toe gaan als het sporten weer in gang is gezet.

Afnemen is niet minder eten of schrappen, afnemen is eerder veel eten, regelmatig, en schoon (lees: gezond). De meeste mensen eten te weinig. Ja, daar val je in het begin door af, maar na een tijdje gaat je setpoint omlaag, je rustverbranding gaat omlaag, en na verloop van tijd ga je weer aanzetten omdat je een keer iets meer at. Wat betreft afvallen, lees maar eens wat op de volgende sites:
Slank en Sterk Site van Edith, leuk, informatief.
Fitnessnet.nl Over fitness, bb, maar met aparte afdeling over afslanken en dieten (Edith is hier bekend als Wateengedoe, ik loop er zelf ook rond om de boel netjes te houden )   Je kan hier vragen stellen, en er zijn veel mensen die je willen en zullen helpen (indien mogelijk) kijk bijvoorbeeld naar de volgende link: Vraag over gewichtverliezen Laat me maar weten wat je er van denkt

Fysio gaf me wel de juiste oefeningen maar niet de belasting daarbij en op dat gebied ga ik over mijn grens

BElasting was te laag? Of te hoog?

Ik heb op jonge leeftijd op hoog niveau geturnd aan plank springen gedaan. Volleybal in de eerste divisie,krachttraining (bodybuilding),les gegeven aerobic etc.,briskwalking,cardio.

 Gezien je verleden ben je inderdaad iemand die hogere kans heeft op spondylolisthesis ivm turnen, maar ook door het volleybal en krachttrainging/BB (hierbij meestal te zware belasting te snel opgevoerd, vaak in combi met verkeerde uitvoering en te weinig stabilisatie) .  Echter, het feit dat je BB hebt gedaan kan ook in je voordeel werken, gewend aan de wat zwaardere gewichten, en (hopelijk) met meeste oefeningen (zo niet alle) een goede uitvoering, wat enkele oefeningen "in de toekomst"  makkelijker maakt om aan te leren/weer opnieuw mee te beginnen.

Heb twee x auto ongeluk gehad en er nek/schouderklachten aan over gehouden.  Vorig jaar bleek ik aan beide handen (links het meest) en elleboog artrose te hebben, duimspalk gekregen en injectie in elleboog (niets geholpen).

Dit maakt mischien bepaalde oefeningen (voor "de toekomst" ) moeilijker om uit te voeren omdat ze dan mishcien meer klachten in dit gebied geven dan van je spondylolisthesis. Ik wens je in ieder geval ook sterkte met deze klachten.

Toekomstgericht: ja, het is zo natuurlijk niet te zeggen hoe het verder zal gaan. Ik kan niet bepalen wat je momenteel wel/niet kan, en hoe dingen er momenteel en toekomstgericht uitzien. Maandag heb je gesprek met je fysio, en gaan jullie (als het goed is ) beginnen met therapie, gericht op (waarschijnlijk) pijndemping en belastbaarheidsverhogend (zoals in mijn vorige post al geschreven) (en je ziet, veel "maar"en erbij, omdat ik zoals gezegd niet kan inschatten nu hoe het er momenteel uitziet). Maar toekomstgericht, ervan uitgaande dat een stuk pijn/klachtenvermindering lukt, en dat er een heel stuk belastbaarheid verbeterd, denk ik dat je op termijn er mischien aan moet denken om (op relatief laag niveau, en onder goede begeleiding in het begin) weer te beginnen met krachttraining/krachttrainingsoefeningen. Denk met name aan oefeningen zoals Deadlift, good-mornings, back-extension,(ja, call me crazy )  rows (zoals bijv. seated cable row) lat-pully oefeningen en natuurlijk algheel romp (buikspieren etc). Dit alles natuurlijk afhankelijk van OF je het kan (en wil) en OF de belastbaarheid het toelaat.

Verder, ja, dat je op je werk en in dagelijks leven af en toe moet zeggen: tot hier en niet verder! is niet makkeijk, maar heel belangrijk. Zeker zolang je nogn iet op het belastbaarheidsniveau gekomen bent waar je wil/moet zijn.

Nou, laat me maar weten hoe het gaat, of wat je denkt, waar je het wel en/of niet mee eens ben,enfin alles waar je maar wat over kwijt wil,..........


Osu

LOCO

[katinga]

De sportwereld van defensie is een wereld op zich, dus mocht hij daar starten dan is de kans groot dat ze elkaar treffen. Mijn man begeleid Cios mensen op zijn sportbureau. Hij kan zich in ieder geval op sport gebied uitleven.
De dietiste kon in dat wat ik nu eet niets ontdekken waar ik fout bezig was. Hooguit het eten tijdens de nachtdiensten dat is natuurlijk even wat anders. Wel heb ik de door jou aanbevolen site bekeken en daar heb ik de tip uitgehaald om verdeeld over de dag te eten in kleine porties. Ook de site over krachttraining is erg herkenbaar ook ik liep tegen veel weerstand op als ik zo zwaar aan het trainen was. Train eigenlijk ook het liefst met mannen (haken niet zo snel af). Ik ben in die tijd veel aangekomen maar heb er nog nooit zo goed uitgezien en voelde me in alles sterker (zeer makkelijk in mijn werk met agressie). Van zichtbare spieren bij een vrouw schrikken zowel vrouwen als mannen (helaas) nog wel eens.
 De fysio op de sportschool liet me de belasting zelf bepalen en dat is mijn struikelblok, gaat het lekker dan gooi ik er al gauw een paar kilo's bij op.  
Gisteren bij fysio geweest en na mijn verhaal als eerste start de rug bekeken en de conclusie was al snel dat we zeer langzaam moesten beginnen de rug is zo gevoelig (overbelast). Daarna als de pijn minder is beginnen met lichte oef. die zowel met mijn artrose als mijn rug te doen zijn. Nu als ik me goed voel evt. kleine stukjes wandelen in rustig tempo
Dit viel even tegen.

[Gast]

Ja, over algemeen is defensie al eenwereld op zich, laat staan de sportwereld

Ik hoop dat het (beter) verdelen van je voeding op een dag wat verschil voor je maakt, ik weet niet wat je nu op een dag eet (aan kcal en aan verhouding KEV (koolhydraat/eiwit/vet)) maar daar kunj e evt voor jezelf eenkeer naarkijken (mischien met behulp van de site die ikje gaf, of op het forum waarvan ik je de link gaf)  

Ben je eigenlijk gestopt met sporten door dezeklachten, of door de ongevallen die je hebt gehad, of daarvoor al? Zoals je zelf al zegt, toen je nog trainde voelde je je in alles sterker. Overigens klinkt het woord " aankomen"  voor veel mensen negatief, terwijl het destijds voor jou niet negatief was (je had er nog nooit zo goed uitgezien) maar dat terzijde

Je belasting zelf bepalen heeft een voor en nadeel, enerzijds de kans dat je te snel te veel gaat doen, anderzijds wel dat je zelf goed gaat leren hoever je wel/niet kan gaan (een harde leerschool, dat wel) mooist zou zijn als er iemand is die je dan af en toe een beetje afremt.

Ja, kan me voorstellen dat je rug momenteel erg gevoelig/overbelast is. Een stuk pijndemping is in eerste instantie ook belangrijk, zeker omdat je met minder pijn natuurlijker beweegt (je moet namelijk uit het patroonkomen) en van daaruit verder "omhoog" werken, mede afhankelijk van de arthrose en de anddere klachten die jenog hebt als gevolg van de ongevallen en spondylolisthesis.

Ik wens je veel sterkte en voortuigang,

Osu

LOCO

p.s. zie dat er nog wel wat typfoutjes in staan, heb mijn onderarmenmmomenteel een beetje lam (net getraind) en daardoor gaat het typen niet zo vloeiend hahaha)

p.s.2  Als je nog vragen / opmerkingen hebt kun je die hier wel plaatsen (kom hier zo af en toe nog wel eens langs) maar je mag evt ook wel een mailtje sturen naar funboy01@hotmail.com , ik zie het wel,........   nogmaals sterkte (en plezier) met het hervinden van je yin-yang balans

[Gast]

Beste Katinga en Loco

Wat goed om jullie discussie te lezen. Ik herken heel veel in je verhaal katinga!

Zelf heb ik meer dan 2 jr geleden een compressiefractuur opgelopen (rugwervel th12). Er is weinig herstel zichtbaar en ik voel me dus ook regelmatig een "oud wijf", precies zoals jij ook zegt. En ik ben nog maar 27 en nu al 50% in de ziektewet (deze week zelfs helemaal thuis), aan de morfine en niemand die me kan vertellen waarom ik niet genees. Ik herken ook dat je altijd zelf actief moet vragen/zeuren om hulp. Al die tijd nog steeds geen aanvullend onderzoek gehad!! Terwijl het geschatte herstel ongeveer 3 tot 6 maanden was.

Ik heb wel veel geprobeerd om te herstellen en nog bezig (manuele geneeskunde, fysiotherapie, acupunctuur) en tegen de pijn lasertherapie, epidurale injectie en ik krijg nog van alles zoals intensieve rugtraining ...maar.... het duurt zo lang...Ik heb geen geduld meer.

De situatie is nog moeilijker doordat ik-net als jij- ook nog heel veel wil en altijd voor 150% intensief geleefd heb met sport, muziek, sociaal leven etc. Allemaal weg nu! (behalve dus fitness, maar dat is...vervelend). Ik kan dat maar moeilijk accepteren, ookal vertelt iemand me dat dit over gaat en dat ik me niet druk moet maken. Ik verlies mijn vertrouwen in herstel steeds meer.

Ja en dan mijn baan, dat is een baan met stress en 50% werken maakt het er niet makkelijker op als er geen vervanger voor de overige uren is. Ik voel me onbegrepen, al is iedereen geweldig aardig tegen me. Van dat werk kan ik me niet makkelijk losmaken en ik lig bijna wakker van de dingen die nu blijven liggen.

Het ergste is nog dat ik net een beetje was opgekrabbeld uit de diepste put van mijn leven waarin ik me een jaar eerder bevond. Ik ben manisch depressief verklaard en ben met pillen en praten mijn bed weer uit geholpen. Maar ik blijf snel labiel en snel depressief.

En nu zit ik dus weer een week thuis, in elkaar gezakt met pijn en depressief. Hoe ver moet het komen?

Dus...ik heb me vandaag weer begeven naar het Riagg en gevraagd om een psychotherapeut. Mijn relatie gaat eraan als ik zo blijf doormekkeren (geloof me, ik ben behoorljk negatief) en ik smacht naar een goed gesprek en advies hoe ik kan leren te accepteren met minder genoegen te nemen. Want dat laatste is een groot deel van het probleem denk ik. Ik heb nog steeds die superbaan in het buitenland voor ogen met al die dingen ernaast. Maar is dat zo raar?

Nou ja, ik weet niet of jij hier wat aan hebt,  misschien om te weten dat er meer zijn die balen zoals jij.
Misschien moet je ook eens denken aan geestelijke begeleiding, al ben je misschien zelf niet depressief. Maar het steeds over je grens gaan heeft te maken met het feit dat jij de lat voor jezelf steeds te hoog legt. En waarom doe je dat toch steeds ? Je word er niet gelukkig van! Kijk daar wil ik achter zien te komen bij mezelf. Misschien zit daar wel de oplossing, of een groot deel ervan.

Nou, dat was een heel verhaal...ik wens jou in ieder geval veel succes met je herstel. Je kunt me altijd mailen, ik zal er zijn als je je verhaal wil lozen, ik weet hoe het voelt. Ik hoor ook graag hoe het verloopt bij je. Sterkte ermee.

Lara (email: lara@zw7.com)

[Ferdy]

Beste Katinga en Loco

Wat goed om jullie discussie te lezen. Ik herken heel veel in je verhaal katinga!

Zelf heb ik meer dan 2 jr geleden een compressiefractuur opgelopen (rugwervel th12). Er is weinig herstel zichtbaar en ik voel me dus ook regelmatig een "oud wijf", precies zoals jij ook zegt. En ik ben nog maar 27 en nu al 50% in de ziektewet (deze week zelfs helemaal thuis), aan de morfine en niemand die me kan vertellen waarom ik niet genees. Ik herken ook dat je altijd zelf actief moet vragen/zeuren om hulp. Al die tijd nog steeds geen aanvullend onderzoek gehad!! Terwijl het geschatte herstel ongeveer 3 tot 6 maanden was.

Ik heb wel veel geprobeerd om te herstellen en nog bezig (manuele geneeskunde, fysiotherapie, acupunctuur) en tegen de pijn lasertherapie, epidurale injectie en ik krijg nog van alles zoals intensieve rugtraining ...maar.... het duurt zo lang...Ik heb geen geduld meer.

De situatie is nog moeilijker doordat ik-net als jij- ook nog heel veel wil en altijd voor 150% intensief geleefd heb met sport, muziek, sociaal leven etc. Allemaal weg nu! (behalve dus fitness, maar dat is...vervelend). Ik kan dat maar moeilijk accepteren, ookal vertelt iemand me dat dit over gaat en dat ik me niet druk moet maken. Ik verlies mijn vertrouwen in herstel steeds meer.

Ja en dan mijn baan, dat is een baan met stress en 50% werken maakt het er niet makkelijker op als er geen vervanger voor de overige uren is. Ik voel me onbegrepen, al is iedereen geweldig aardig tegen me. Van dat werk kan ik me niet makkelijk losmaken en ik lig bijna wakker van de dingen die nu blijven liggen.

Het ergste is nog dat ik net een beetje was opgekrabbeld uit de diepste put van mijn leven waarin ik me een jaar eerder bevond. Ik ben manisch depressief verklaard en ben met pillen en praten mijn bed weer uit geholpen. Maar ik blijf snel labiel en snel depressief.

En nu zit ik dus weer een week thuis, in elkaar gezakt met pijn en depressief. Hoe ver moet het komen?

Dus...ik heb me vandaag weer begeven naar het Riagg en gevraagd om een psychotherapeut. Mijn relatie gaat eraan als ik zo blijf doormekkeren (geloof me, ik ben behoorljk negatief) en ik smacht naar een goed gesprek en advies hoe ik kan leren te accepteren met minder genoegen te nemen. Want dat laatste is een groot deel van het probleem denk ik. Ik heb nog steeds die superbaan in het buitenland voor ogen met al die dingen ernaast. Maar is dat zo raar?

Nou ja, ik weet niet of jij hier wat aan hebt,  misschien om te weten dat er meer zijn die balen zoals jij.
Misschien moet je ook eens denken aan geestelijke begeleiding, al ben je misschien zelf niet depressief. Maar het steeds over je grens gaan heeft te maken met het feit dat jij de lat voor jezelf steeds te hoog legt. En waarom doe je dat toch steeds ? Je word er niet gelukkig van! Kijk daar wil ik achter zien te komen bij mezelf. Misschien zit daar wel de oplossing, of een groot deel ervan.

Nou, dat was een heel verhaal...ik wens jou in ieder geval veel succes met je herstel. Je kunt me altijd mailen, ik zal er zijn als je je verhaal wil lozen, ik weet hoe het voelt. Ik hoor ook graag hoe het verloopt bij je. Sterkte ermee.

Lara (email: lara@zw7.com)

Hallo nu ik dit allemaal lees wil ik mijn visie er ook even op los laten.

Met de klachten die jij hebt, en het leven dat je op dit moment leid.
Is er een ding zeker: de klachten blijven als jij je leven er niet op afstemt.
Ergens moet je een oplossing voor jezelf vinden wat b.v.b je beroep betreft.
Zelf heb ik in de bouw gewerkt.  
Op dit moment zit ik in de wao.
Ik heb net een sondylodese operatie acher de rug.
Bij mij hadden ze een sondylolisthesis ondekt.
Op dit moment heb ik een terugslag en voelt het nog niet echt goed.
Maar ik heb hoop dat wanneer ik het rustig aan doe het wel weer beter wordt.
Er is toekomst voor mij op de arbijdsmarkt, maar aleen als ik het rustig aan doe.
En met rustig aan doen bedoel ik: wel licht sporten, liggen op een goed matras, en geen verkeerde bewegingen maken (forceren door zwaar tillen, verstappen, geen verkeerde houding aannemen, duidelijk maken aan anderen wat je op dit moment wel of niet kan).
Vooral mondig zijn is in jou situatie erg belangrijk.
Mensen veranderen gedurende hun leven.
Maar door klachten kunnen mensen een heel ander mens worden.
Dit kan de omgang met anderen bemoeilijken.
Daarom is het ook belangrijk dat je omgeving begrip toont voor jou situatie.
Blijf boven alles zo positief mogelijk.  
Ik hoop dat iedereen iets heeft aan deze info.

Groeten ferdy

e-mail grindmasterflesh@hotmail.com

[katinga]

Hoi Ferdy,

Ik ben heel erg benieuwd waarom ze jou geopereerd hebben aan de spondylolisthesis en wat ze precies gedaan hebben.  <_<
Wat dat aangeven betreft aan je omgeving blijft steeds weer een hekel punt, de moeilijkheid zit in het feit dat ik niet ziek oog voor mijn omgeving. Je kunt beter een gipsbeen hebben want dat is tastbaar, pijn/vermoeidheid helaas niet. Ik pak alles aan om op de been te blijven en dat lukt aardig met de juiste mensen en een goede kijk op jezelf. De werkplek blijft een plek waar je steeds weer duidelijk moet maken wat je grens is, te gek voor woorden als je ziet dat anderen de kantjes eraf lopen en zelf nooit ziek bent. Zelf merk ik dat dit soort dingen me stress opleveren en de terug slag komt op mijn rug terecht.
Ik ben weer licht aan het trainen en wandel zoveel als ik kan. Op het moment gaat het aardig mede omdat ik ook wat beter in mijn vel zit nu ik weer wat dingen op de rit heb.
Hoop dat het gauw beter met je gaat en laat wat van je horen.
Groetjes Kaatje    

[katinga]

Nou het is weer drie keer niets op het moment. Heb sinds een week hevige rugpijn. Het begon als een soort kou op de rug maar werd van kwaad tot erger. Kan mijn nek niet meer naar voren buigen want dat geeft erg veel pijn in mijn onderrug. Heb vele medicijnen tegen de pijn en voor spieren te ontspannen, word er alleen maar duf van maar de pijn blijft. Het is niet te verklaren en de huisarts laat me dus a.s dinsdag maar weer eens door de scan halen. Het is allemaal zolang wachten voordat je wat weet, ben met alle medicijnen gestopt, helpt toch niet. Ben erg moe en lamlendig van de pijn en dan ook nog een werkgever die nu al wil weten wat dit betekend op langere termijn, alsof ik een blauwe jurk aan heb en alles kan voorspellen (dat zou prettig zijn). Heb me nu dus ook voor het eerst ziek moeten melden daar baal ik van want op zich ging het best aardig. Nu maar afwachten.
Groetjes Katinga

[katinga]

Moet nu dus a.s woensdag retour orthopeed om maar weer eens te bespreken wat ik nog voor een opties heb om de pijn dragelijk te maken. Op dit moment heb ik er niet zoveel zin meer in om zo met de pijn oud te worden. Heb al het een en ander door gelezen v.w.b.t de evt. operatie die hierbij uitgevoerd word. Daar kan ik nou niet echt van in de lach schieten. Vele vragen en weinig concrete antwoorden.
Hoop nu toch eens wat duidelijkheid te krijgen in het geheel, ermee leren leven pik ik niet meer.
Doei.  

[katinga]

Ik krijg nu eindelijk de training die ik al lang zou moeten hebben gehad. Krijg het nu wel vergoed. Heb twee maanden de tijd om te kijken of het dan beter gaat en dan in Jan. weer retour orthopeed. Als het niet helpt gaan we het dus hebben over een operatie. Heb me als doel gesteld dat het niet zover mag komen, zie er vreselijk tegen op. Vooral omdat het een grote belasting op het gezin en voor mij al helemaal als ik hoor/lees hoe lang ik plat en in het gips moet. Ik denk dat ik er harstikke gek van zal worden. Het besluit is er nog niet en moet ook alles eens op rijtje zetten al is het moeilijk om de situatie te overzien.
Nou tot de volgende keer op welke site dan ook.