Hoi Ferdy,
Ik ben heel erg benieuwd waarom ze jou geopereerd hebben aan de spondylolisthesis en wat ze precies gedaan hebben. <_<
Wat dat aangeven betreft aan je omgeving blijft steeds weer een hekel punt, de moeilijkheid zit in het feit dat ik niet ziek oog voor mijn omgeving. Je kunt beter een gipsbeen hebben want dat is tastbaar, pijn/vermoeidheid helaas niet. Ik pak alles aan om op de been te blijven en dat lukt aardig met de juiste mensen en een goede kijk op jezelf. De werkplek blijft een plek waar je steeds weer duidelijk moet maken wat je grens is, te gek voor woorden als je ziet dat anderen de kantjes eraf lopen en zelf nooit ziek bent. Zelf merk ik dat dit soort dingen me stress opleveren en de terug slag komt op mijn rug terecht.
Ik ben weer licht aan het trainen en wandel zoveel als ik kan. Op het moment gaat het aardig mede omdat ik ook wat beter in mijn vel zit nu ik weer wat dingen op de rit heb.
Hoop dat het gauw beter met je gaat en laat wat van je horen.
Groetjes Kaatje
Hallo Katinga,
Was aan het net surfen en zag je bericht.
Bij mij was een geboren afwijking geconstateerd.
Een niet volledig volgroeide L5 wervel tijdens de geboorte, (niet geheel voorkomen openrugje)
Met als gevolg dat deze wervel hypermobiel is geworden in de loop der jaren.
Ik had mijn leven totaal niet afgestemd naar mijn afwijking, simpelweg omdat ik dit niet wist.
Ik heb in de betonbouw gewerkt en woningbouw, ik ben op mijn 17e van een steiger gevallen, en ben onder een zware last terecht gekomen op mij 19e.
Op mij 16e heb ik 2 brommerongelukken gehad waarvan een met een zwaar gekneust been.
Heb verschillende vechtsporten gedaan waar ik lichamelijk maximaal op de proef werd gesteld met veel kneuzingen.
In mijn jonge jaren heb ik gefietcrost met vaak zware valpartijen.
Mijn rug heeft mede door het zwaar lichamelijke werk, ongelukken en vechtsport versnelde slijtage ondervonden.
Met als gevolg dat ik op mijn 26e in de ziektewet ben gekomen, en met gevolg daarop in de WAO.
Tijdens de periode dat ik in de ziektewet zat heb ik mij laten onderzoeken door specialisten in ziekenhuis Bethesda Hoogeveen, Therapeuten, huisartsen en zogenaamde bottenkrakers.
Niemand wist wat ik had.
In het ziekenhuis in Hoogeveen zijn rongen foto's gemaakt.
Op de foto viel weinig aan te merken, en mij werd vertelt dat ik a specifieke rugklachten heb.
In die tijd heb ik naast mensendieck therapie ook pijnbestrijding gehad, en kwam er a snel achter dat dit voor mij niet de oplossing was.
Ik moest kwaad worden op mijn huisarts om uiteindelijk een second opinion te mogen krijgen.
Deze wilde ik in het AZG Groningen laten uitvoeren wat ook gebeurde.
Daar werd geconcludeerd dat ik een antrololisthesis had.
Mij werd toen (sinds 2 jaar geleden) verteld dat dit een geboren afwijking is.
Ik ben gestuurd naar voor revalidatie therapie in Haren.
Van daaruit doorgestuurd naar het Martini ziekenhuis in Groningen.
Ik had zelf de keus.
Omdat het AZG een langere wachtlijst had is mijn keus op het Martini ziekenhuis gevallen.
In het Martini hebben ze mij als nog opnieuw onderzocht en hun conclusie was dat ik een spondylolisthesis had.
In het martini ziekenhuis in Groningen hebben ze mijn L5 wervel vastgezet (spondylodese) aan het Si gewricht
D'r zou ook een kooi tussen de wervel geplaatst worden met daar in vermalen botsplinters,
maar daar werdt tijdens de operatie van afgezien omdat ze de wervels niet van elkaar konden krijgen.
Een loszittend botje van mijn L5 werd vermalen en aan de zijkant van de wervel geplaatst.
Dit zal de wervels aan elkaar laten groeien.
Op dit moment (1 jaar na de operatie) had ik het beter verwacht, want nog heb ik vaak last van uitstraling naar het been.
De therapeut heeft hier zo zijn mening over en denkt dat het komt doordat ik al meer dan 10 jaar last heb,
waardoor de spieren waarschijnlijk verkloot zijn.
Ik zal toch met pijn moeten leven, ook al is het iets minder dan voor de operatie (gelukkig wel zeg)
Als ik positief blijf heb ik minder last.
Als ik hevige pijn heb probeer ik rustig te worden (soort meditatie).
Dan let ik op mijn ademhaling.
Ik ben daardoor veel minder pijnstillers voor nodig.
En geestelijke rust werkt echt.
Binnenkort doe ik een opleidig geluids technicus, die ik ook nog eeen zelf heb betaaltd, maar dat is een ander verhaal (ander wordt het zo lang)
Het is soms best moeilijk, en het is vermoeiend om actief mee te doen in de samenleving.
Ik vind het belangrijk dat mijn omgeving mij respecteert zoals ik ben.
Ik doe wat ik kan.
En probeer op mijn manier iets voor een ander te kunnen betekenen.
Cheers Fer,
