|
Wat een verhaal !
Allereerst heb je een fantastische neuroloog getroffen
die werkelijk aan alles gedacht heeft om te onderzoeken. Het moet
wel een enorme teleurstelling geweest zijn dat de uitslagen negatief
waren. Daar er dus geen verklaring gevonden is voor je enorme pijn.
De testjes die ik je gevraagd heb te doen, waren testen voor de tussenwervelschijf
en de zenuw. Hieruit blijkt dat er op dit moment daar ook geen schade
is die jou pijn zou kunnen verklaren. Dit en je hele verhaal deden
me denken aan dat jouw pijn een eigen leven is gaan leiden, in die
zin dat het geen waarschuwende functie meer heeft. Nu moet je niet
gelijk denken dat het tussen je oren zit, want die pijn is er wel
degelijk en maakt op dit moment een boel voor je onmogelijk.
Ik heb dit fenomeen nooit gezien, maar er wel over
gelezen. Ik zal proberen het zo goed mogelijk uit te leggen.
Pijn is normaliter een waarschuwingssignaal, er is dreigende schade of
daadwerkelijke schade. Meestal is dit scherpe pijn. De bedoeling is dat
je het weefsel niet meer belast zodat het zich kan herstellen. Na een
tijdje krijgt deze pijn een zeurend karakter. Dit geeft de mogelijkheid
om voorzichtig het weefsel meer te gaan belasten. Overbelast je dan ontstaat
nieuwe schade en voel je plots weer een scherpe pijn. Belast je dus binnen
die pijngrens dan kan het weefsel zich verder herstellen en zal de pijn
verder afnemen en kun je steeds meer belasten. Het weefsel herstelt zich.
In jou verhaal heb je de pijnsignalen min of meer steeds genegeerd en
bent doorgegaan. In bepaalde delen van de rug liggen relatief weinig
pijnzintuigen. De pijn die je voelt komt meestal uit de verkrampte spieren,
de kapsels van de gewrichten, de mouw waarin de zenuw ligt of de banden.
Als je steeds overbelast dan reageert het lichaam heel slim door extra
pijnzintuigen aan te leggen. Dit zijn vrije zenuw uiteinden, de zogenaamde
C-zenuwvezels. Deze geven bij prikkeling een brandende pijnlijke tinteling.
Waarom kreeg je die pijn dan pas toen je plat ging
liggen, dit zou toch juist moeten helpen?
Heb je wel eens gehoord dat mensen die in hun dagelijks leven enorm gestressed
zijn en dan op vakantie gaan, dan in plaats van bij te komen juist ziek
worden of een hartinfarct krijgen? Het werkt een beetje volgens dit principe.
Op het moment dat je, je lichaam negeert en maar doorgaat reageert het
lichaam met een heel mooi systeem dat het mogelijk maakt om door te gaan.
Eigenlijk is dit bedoelt voor overlevingssituaties en het is niet de
bedoeling dat deze situatie maar door duurt. Het lichaam maakt lichaamseigen
hormonen aan die pijn, maar ook herstel onderdrukken. Op het moment dat
dan de rust komt treed de zogenaamde neurogene ontstekingreactie op.
Deze is bedoelt om het lichaam te herstellen. Waarschijnlijk kwam die
plotselinge enorme pijn daarom toen opzetten.
Terug naar de pijnzintuigen. Waarschijnlijk heeft
het lichaam er zoveel aangelegd in het rug gebied dat deze bij de
minste beweging of houding geprikkeld worden en hun brandende tintelende
pijn laten gelden. Dit is echter niet het hele verhaal. Pijn wordt
niet gevoeld in de pijnzintuigen maar in je hersenschors. Aan deze
pijnzintuigen zitten zenuwen vast die met allerlei banen uiteindelijk
uitkomen in de hersenschors. Daar wordt uiteindelijk de prikkel geïnterpreteerd.
En dit uit zich in pijngedrag. Dan ben je er nog niet. Op dit gedrag
is namelijk veel van invloed. Pijn maakt over het algemeen mensen
boos, deze sterke emotie heeft een versterkende invloed op de pijn.
Tevens heeft je eigen zelfbeeld ook wel degelijk invloed. Uit jouw
mail lees ik dat je iemand was die eigenlijk met veel zelfvertrouwen
in het leven stond en nu langzamerhand veel minder vertrouwen hebt.
Dit is een logisch gevolg van alles wat je hebt meegemaakt maar het
kan je pijngedrag wel degelijk in stand houden.
Ook de reacties van je omgeving zijn van invloed daarop, mede als hetgeen
wat dat weer met jou doet. Zo zie je het is allemaal aardig gecompliceerd.De
pijn die je voelt is echt en het is zaak dat je dat accepteert en probeert
om de toekomst desondanks met vertrouwen tegemoet te zien. Ik kan me
voorstellen dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan.
Waarschijnlijk zal je de pijn nooit helemaal kwijt raken maar je kunt
leren er mee om te gaan en langzaam en voorzichtig weer dingen op te
pakken.
Soms wordt er aan pijnbestrijding gedaan, het zetten
van blokkades of het doden van zenuwen. Dit blijft discutabel en
het is het laatste waar men meestal naar grijpt omdat de resultaten
nogal wisselend zijn. Soms slaat het aan maar meestal komt de pijn
terug en soms zelfs erger.
Ik las dat je naar een pijncentrum bent verwezen.
Een hele goede stap want alleen redt je het niet. Ik hoop dat het
team je goed begeleidt en dat ik met m'n antwoord een bijdrage heb
kunnen leveren aan een stukje begrip voor wat zij daar doen.
Misschien is het een idee om te vragen of er een haptonomische behandeling
aan toegevoegd kan worden. Deze mensen kunnen je leren je lichaam te
ervaren, naar je lichaam te luisteren en ze kunnen je helpen je grenzen
te leren kennen. Bouw alsjeblieft je belasting langzaam op, door het
lange niets doen zijn alle weefsels enorm verzwakt. Als je te hard van
stapel loopt dan breng je nieuwe schade toe en versterk je de pijncirkel.
|
