Vanaf de puberteit heb ik vaker rugklachten gehad en verschillende therapieën gehad, waaronder manuele-, cesar en fysiotherapie. Vanaf 1994 ook regelmatig gewrichtsontstekingen (knie, schouder, sleutelbeen). Injectie in mijn schouder gehad en fysiotherapie.

Op 12 mei 1998 bevallen van mijn zoontje. Tijdens de zwangerschap heb ik last gehad van 'zwangerschapsischias'.

Op 12 augustus 2000 ben ik 3 treden van de trap gevallen en daarbij mijn rug bezeerd, maar meer dan een spierpijngevoel was het niet. 2 weken later kon ik geen kant meer op. Kon niet meer zitten lopen of staan. Met moeite de trap opgeklommen en op bed gaan liggen. De huisarts constateerde een hernia. Met bedrust moest deze hernia na uiterlijk 4 weken over zijn. Was dus niet zo. In september bleek n.a.v. MRI dat er twee hernia's waren (L4-L5 en L5-S1). De bedrustkuur heeft in totaal 7½ maand geduurd en al die tijd heb ik diazepam en paracetamol gekregen. Ook kwam de fysiotherapeut aan huis om oefeningen te doen. Ik had een bed in de woonkamer via de huisarts en volledige hulp van de thuiszorg, i.v.m. mijn zoontje. Naar het toilet gaan kon niet en moest op de po gebeuren. De enige uitjes die ik in al die maanden heb gehad, waren de bezoeken aan het ziekenhuis met de ambulance. De neuroloog, waar ik onder behandeling was vond me te jong om te opereren. Ook omdat in mijn familie zes personen zijn die hernia's hebben en waarbij de operaties allemaal waren mislukt, door teveel littekenweefsel en zenuwbeschadigingen, vond hij het beter dat ik een bedrustkuur volgde.

Na 7 maanden hebben we de huisarts thuis gevraagd voor een gesprek om te vragen wat de mogelijkheden waren. We zagen het niet meer zitten om de bedrustkuur nog langer te laten duren. Ik werd op de wachtlijst gezet voor de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Dit zou volgens de huisarts zeker 4 maanden gaan duren. In de tussentijd mocht ik voor een second opinion naar een ander ziekenhuis. Dit vond mijn huisarts eigenlijk geen goed idee, maar als ik erop stond dan moest ik het zelf maar weten. Mijn man en ik hebben besloten de gok te wagen. Op maandag kon ik komen, op donderdag lag ik in de MRI, de dinsdag erop had ik de uitslag (hernia L4-L5, de andere hernia was door de bedrust verminderd). De huisarts zei dat de wachttijden in dat ziekenhuis zeker 8 tot 9 maanden waren en dat ik beter naar mijn hoofdbehandelaar terug kon gaan. Nadat ik zelf had gebeld met het ziekenhuis van de second opinion bleek dat de wachttijd maximaal 6 weken was en dat als je spoed was je zelfs eerder aan de beurt zou zijn. Nadat mijn man en ik besloten de gok te wagen werd ik in dezelfde week van de uitslag, op vrijdag, geopereerd. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want 2 weken na de operatie kon ik weer lopen en was ik voor het eerst sinds 8 maanden weer in het dorp voor een boodschapje. Volgens mijn huisarts zou ik direct na de operatie kunnen stoppen met de diazepam en dat heb ik dus ook gedaan. Dit was een verschrikkelijke periode, waar ik nu nog de naweeën van ondervind (angstaanvallen, hyperventilatie, onrustig, depressief enz.). Dit ben ik samen met een hele goede homeopathie bijna te boven. Geestelijk gezien gaat het heel redelijk, maar het vertrouwen in mijn lichaam is nog niet terug.

In juni 2001 ben ik weer begonnen met werken o.b.v. de Arbodienst. Nog steeds wel last van mijn rug, maar als dit de 'restpijn' zou zijn, kon ik er wel mee leven. Volledig aantal uren werken ging niet en de werktijden werden verdeeld over 2 dagen. In oktober 2001 zijn we van huisarts veranderd, want die man had ik na het gesprek voor de operatie niet meer gezien. Zelfs na de operatie heeft hij niets meer van zich laten horen. Zijn assistente heeft de hechtingen verwijderd en dat was het.

In september 2002 wilde mijn werkgever dat ik weer ging werken op 1 dag. Dit ging niet en dus vonden zij dat ik naar de huisarts moest om mijn rug opnieuw te laten bekijken. Als het zo 'goed' met me ging dan kon ik ook wel die hele dag werken en als dat niet kon, ging het dus ook niet zo goed met mij..... In november 2002, n.a.v. een gesprek met mijn nieuwe huisarts weer in de MRI. De uitslag hiervan was een recidieve hernia L4-L5. Doorverwezen naar een neurochirurg. In januari 2003 een injectie gekregen en na die tijd ging het wel iets beter. De chirurg wilde eerst liever andere dingen proberen, dan gelijk opereren. Zijn wij het natuurlijk helemaal mee eens, want nog een keer opereren is ook niet alles. Ook is mijn SI-gewricht niet stabiel (??). Na die injectie moest ik ook weer gaan sporten onder begeleiding. Ben ik mee begonnen, maar het lijkt wel of de klachten erger worden als ik meer beweeg. (Ik ben geen sportfanaat, maar het voelt gewoon niet goed).

In maart 2003 ben ik voor het eerst bij een handoplegger geweest en na 3 behandelingen zijn de klachten zeer verminderd. Ik ben zelfs van de week voor het eerst met mijn zoontje (inmiddels 5 jaar) naar de film geweest en heb weer meer zin om dingen te ondernemen. Heel langzaam komt het vertrouwen in mijn lichaam weer terug.

Voor de gewrichtsklachten ben ik in mei 2003 naar de reumatoloog geweest, maar de bloedtesten waren goed. Ik heb wel reumamedicijnen (Viox) gehad, maar die mogen niet in combinatie met Ibuprofen worden gebruikt en daar kan ik niet zonder voor mijn rug.

Nou is mijn vraag, wat de risico's zijn met betrekking tot een volgende zwangerschap. Kunt u daar enig advies over geven? Ik ben bang dat mijn rugklachten tijdens de zwangerschap weer zullen verergeren, of dat ik na de bevalling mijn eigen kind niet eens zou kunnen verzorgen. Kunt u mijn man en mij helpen, want onze kinderwens is heel groot.