Dit verhaal gaat over José (woonachtig in Amsterdam). José is 2 jaar geleden gevallen met snowboarden. Ze viel op haar rechter zitbeen (het bot in haar rechter bil, daar waar de hamstring aan vastzit). Meteen werd haar bil opgezet. De volgende dag toch weer proberen te snowboarden. Vervolgens opnieuw gevallen en toch maar gestopt. Vanwege de pijn een dokter er bij gehaald. Deze heeft een halve liter bloed uit de opgezette bil weggezogen en als advies gegeven 10 dagen lang plat op de buik liggen, rust houden. De tweede dag na het ongeval wederom flink wat bloed verwijderd. De derde dag tijdens het naar het toilet gaan (dus proberen ze zitten) knapte er iets hoorbaar en voelbaar in de bil of het bovenbeen, wat verschrikkelijk veel pijn deed. Na vier dagen terug naar Nederland, nog steeds plat. In Nederland een dokter er bij gehaald die hetzelfde advies gaf: plat blijven liggen. Na zo'n tien dagen is José weer gaan bewegen maar het deed nog steeds verschrikkelijk veel pijn. Na drie weken naar een andere dokter (huisarts). Die schrok van de lange tijd stil liggen en verwees nog dezelfde dag door naar een fysiotherapeut. Vervolgens een half jaar lang fysio wat weinig hielp. Voor het eerst een ziekenhuisbezoek: MRI scan zonder een zichtbare beschadiging. Als mogelijke diagnose werd gesteld: een irritatie van het botvlies en/of littekenvorming bij de spieraanhechting.

Vervolgens een hormonen spuit. Hierna een jaar lang fysiotherapie, maar dan meer gericht op oefenen op (fitness) toestellen. Dit doet Jose nog steeds, 2 maal per week, volgens mij zonder enig duidelijk gestructureerd programma en zonder enige vooruitgang. Een gegeven moment zijn er meerder foto's genomen, nog steeds zonder zichtbare beschadiging. Een maand geleden wederom een bezoek van 5 minuten aan een specialist. Besloten werd om opnieuw een hormonen spuit (steroïden?) in het bot (of botvlies) te injecteren. Over twee maanden moet ze terug om te evalueren of dit geholpen heeft, zo niet, dan is het de bedoeling om ergens anders in het lichaam (rug?) naar de pijnbron te zoeken.

Graag wil ik U de volgende situatie voorleggen.
Sinds een jaar of 4 heb ik zeurende pijnklachten in mijn linker heup gewricht.
Vorig jaar juni 2001 werden de pijnklachten duidelijk erger, pijn in bil, pijn in lies, uitstraling naar achter kant been en knie holte met af en toe uitstraling naar de tenen.
Andere klachten die ik had, pijn bij traplopen, lopen, zitten, liggen op mijn zij, tijdens het slapen omdraaien van ene zij op andere zij, de koppeling tijdens autorijden intrappen, uitstappen uit de auto, linkerbeen over rechterbeen slaan, op een been staan, bukken en knielen.

In juli 2001 naar huisarts gegaan. Rontgenfoto laten maken in ziekenhuis, bleek iets van een cyste ter hoogte van mijn schaambeen, zijdelings te zitten.
Doorverwezen naar de orthopeed. Had met deze man al snel ruzie hij wilde niet na mijn rontgenfoto's kijken omdat ik nog geen patient van hem was.
Uiteindelijk nadat hij mij onderzocht had concludeerde hij dat ik een ischias zou hebben. Zijn advies, rusten en wandelen, dan zou het met 2 maanden over moeten zijn. Toen ik hem naar de cyste vroeg zei hij dat dit een toevallige ontdekking was.
Ik was met deze uitleg niet tevreden en ben terug gegaan naar mijn huisarts met de vraag of ik naar een andere orthopeed kon. Dit was geen probleem.

Heb bij de 2e orthopeed een botscan gehad, deze was goed. Toen heb ik een spuit in/tussen mijn heupgewricht gehad, met een ontstekkingsremmend en pijnstillend middel. Dit heeft niet geholpen. Hierna op zijn advies steunzolen gekregen, en een afspraak om over een half jaar terug te komen (mrt 2002).

Ook hier geen goed gevoel over, weer terug naar de huisarts met het verzoek om fysiotherapie. Dit was geen probleem.
Sinds eind november ga ik nu 2 keer per week naar de fysio/manueel therapeut toe.
Deze concludeerde een "blesseure" aan mijn S.I gewricht, met alle gevolge van dien, vond mijn klachten op die van een bekkeninstabiliteit lijken.
Met ingang van februari gaan we de fysio afbouwen naar 1 keer per week en dan na 4 a 5 behandelingen stoppen.
Mijn pijnklachten zijn erg verminderd maar nog niet helemaal weg, de uitstraling naar mijn knie is gebleven en is soms ook heftig. Volgens mijn fysiotherapeut komt het door overbelasting van de grote bilspier die dan de onderliggende zenuw gaat irriteren met als gevolg pijnlijke uitstraling in de knieholte.

Sinds vorige maand probeer ik langzaam weer mijn werk te hervatten. Ik ben kraamverzorgster en het een part-time baan.
Deze week heb ik 5 dagen van 3 uur gewerkt in een gezin. Dit viel erg tegen, pijn in heup/bil kwam terug, een pijnlijke uitstraling naar mijn knie en een lichte pijn onder in mijn rug.
Eigenlijk wil ik zeggen dat ik hier erg van geschrokken ben en dit absoluut niet had verwacht.
Natuurlijk voorzie ik problemen met mijn werk.
Maar nog vervelender vind ik de vraag, hoe nu verder? wat is er nu eigenlijk aan de hand? wat kan men er nog aan doen?

Na 5 jaar geleden een kruisbandoperatie ondergaan te hebben heb ik een verschrikkelijke pijn er aan over gehouden.

Er is ook veel fout gegaan toen.
De arts vertelde over een uitgescheurde incisie maar achteraf vertelden andere artsen die ik hierna consulteerden dat er wel meer aan de hand is geweest dan alleen dat.
Ook is mijn been onder spinaal anaestesie uit bed gevallen van vier kussens af met een flinke klap toen ik mijn bovenlichaam draaide in bed.
Er waren nl. geen bedhekken omhoog gedaan.

Er is zelfs nog een procedure in gang gezet maar de arts wordt gevrijwaard.
Er zijn ondertussen flink wat neuromen en ook verklevingen weggehaald maar de pijn blijft, brandend, krampend en een gevoel van een scheermes in mijn knie
Voor mijn gevoel staat mijn hele kniekapsel in brand maar voelt van buiten af niet heet.
Ik heb van alles geprobeerd niets helpt en men vindt niets meer en ik wil na vijf(!) keer niet weer geopereerd worden.

Wat kan het zijn dat zoiets chronisch is geworden?
Ik heb ook al een tens apparaat maar dit helpt ook niet.
Ben van af mijn 40e al aan huis gekluisterd als het ware, doe nog wel wat maar dat wordt steeds minder.

Ik heb een dochter van 16, tot haar 12e heeft ze aan topturnen gedaan. Ze is nog altijd erg actief op sportgebied, fitness, hardlopen, kickboxen en dansen. Regelmatig staat ze even al haar gewrichten flink te knakken, ik vind dit een verschrikkelijk geluid en erg eng. Zelf zegt ze dat het gewoon even moet en dat het lekker aanvoelt. Ze heeft helemaal geen pijnklachten of zo. Kan dit geen kwaad? Huisarts zegt dat ze hypermobiel is en dat ze zelf voelt wanneer er iets vast zit. Kan dit problemen geven bij een lichamelijke keuring voor politie of leger?

Daar je e-mail adres niet klopt ontvang je het antwoord niet persoonlijk, maar via de plaatsing op de site.
Je schrijft dat je dochter tot haar 12e topturnen heeft beoefend. De kans is zeer groot dat zij in vele gewrichten hypermobiel is. Dit betekent dat die gewrichten regelmatig "vast" gaan zitten. Dit voelt voor haar inderdaad niet prettig. Ze voelt zich waarschijnlijk beperkt in haar bewegingsvrijheid en het kan tevens spanning oproepen in de omliggende spieren. Vermoedelijk kan ze haar gewrichten vrij makkelijk los "knakken". Het is geen prettig geluid, maar op zich kan het geen kwaad.

Ze sport nog heel veel en heeft daarom sterke spieren. Deze functioneren als een soort bescherming van de gewrichten (het zogenaamde spierkorset). Dit is waarschijnlijk ook de reden dat ze geen klachten heeft. Hieruit volgt automatisch dat het voor je dochter belangrijk is om haar hele leven te blijven sporten, zodat dit spierkorset in stand blijft en klachten voorkomen kunnen worden.

De lichamelijke keuringen voor het leger en de politie zijn over het algemeen zeer streng. Met deze keuringen proberen ze ook mensen er uit te halen die in de toekomst als gevolg van lichamelijke aspecten een gezondheidsrisico kunnen vormen. Misschien dat het beleid wat versoepeld is.
Je zou hiernaar bij de aanmeldingsbureaus kunnen informeren. Mijns inziens zou je dochter zich moeten afvragen of het wel verstandig is, in haar situatie, een beroep te kiezen waar zulke zware lichamelijke eisen aan iemand gesteld worden. De kans is groot dat als gevolg van de zware lichamelijke belasting ze uiteindelijk toch klachten krijgt en zich noodgedwongen moet laten omscholen in een minder lichamelijk belastend beroep.

Ik hoop dat ik je vragen naar voldoening heb kunnen beantwoorden. Zijn er onduidelijkheden laat het me even weten via info@fysiomanueel.nl.

Ik heb veel last van stijve kaken en kauwspieren, ook last van rug, nek en schouders. De artsen gooien het op stress, wat denk ik ook wel klopt.
Ik krijg nu kalmeringstabletten en anti depressiva. Is het mogelijk dat je door die stijve kaken en kauwspieren last krijgt van je gebit, pijn en zenuwsteken?

De medicijnen heb ik nog maar 4 dagen, als ik pijn hebt lijkt het net of alles verkrampt. Ik krijg op dit ogenblik fysiotherapie ook zou ik graag in contact komen met mensen die dit ook hebben, want je voelt je vaak alleen staan, bijna niemand begrijpt het. Ik heb al allerlei onderzoeken gehad, maar daar kwam niets uit, dus blijkbaar is het stress.
Alvast bedankt voor uw reactie.

Het is inderdaad mogelijk dat je als gevolg van gespannen kaakspieren last van je gebit krijgt. Ook kun je er pijn en zenuwsteken van krijgen. Stress is over het algemeen een bekende aanjager van het geheel. Stress uit zich bij een ieder anders. Sommige mensen krijgen last van hun maag en darmen anderen bijvoorbeeld van hun rug en anderen van hun kaken, nek en schouders.

Als je gestresst bent dan is wordt je lichaam in een bepaalde staat van paraatheid gebracht. Men noemt dit ook wel een Fight, Flight of Fright reactie. Alle spiergroepen die nodig zijn voor deze reactie stijgen in spierspanning, je bloeddruk neemt toe en het zenuwstelsel is sneller te prikkelen (een prikkel bijv koude, licht, rek die normaal geen reactie uitlokt doet dat nu wel). Dit alles om zo snel en adequaat mogelijk te reageren als de situatie daarom vraagt.Dit is heel functioneel. Blijft stress echter lang bestaan, hoeft dit alles helemaal niet functioneel meer te zijn en kan het tot klachten leiden. Als het lichaam in verhoogde staat van paraatheid verkeerd verbruikt het alleen maar energie en het maakt veel afvalstoffen. Deze afvalstoffen worden slecht afgevoerd, daar de doorbloeding van de weefsels als gevolg van onder andere de verhoogde spierspanning ook minder is. Dit kan op den duur ook tot pijn leiden.
In een stress situatie is er geen sprake van een rust stofwisseling en worden er veel minder bouwstoffen naar de weefsels gebracht. Het weefsel verzwakt en wordt blessure gevoeliger. Het beschadigt makkelijker, wat weer pijn tot gevolg heeft. Zoals je ziet, is dit een neerwaartse spiraal.

Pijn maakt mensen boos of bang en men neigt snel naar verzet. In plaats van te ontspannen, spant men juist vaak zijn spieren aan.

Uit het voorgaande heb je kunnen lezen dat de conditie van de spieren al niet zo jofel is. Het gevolg kan kramp of een verkrampt gevoel zijn. Tevens is het mogelijk dat het verzet zich uit in klemmen van de kaak, meestal 's nachts maar soms ook in stressvolle situaties overdag. Dit zou het gevoel van stijve kaken en kauwspieren kunnen verklaren.

Naast bewustwording van je lichaam met bijvoorbeeld ontspanningsoefeningen, zou je de oorzaak van je stress kunnen aanpakken (evt. met hulp) om de neerwaartse spiraal te doorbreken.

Pijn na 1e behandeling manuele therapie is dat normaal?
Na de hoeveelste keer zakt dat?

Het is goed mogelijk dat er napijn ontstaat na een behandeling manuele therapie. Als een klacht al langer bestaat is de doorbloeding in het gebied van de klacht verslechterd. Hierdoor hebben zich afvalstoffen opgehoopt.
Door de behandeling verbeterd onder andere de doorbloeding in het gebied en worden deze afvalstoffen afgevoerd. Dit kan een beurs/blauwe plekken gevoel geven, wat een aantal dagen aan kan houden (max. 3). Meestal treedt dit na 1 of 2 behandelingen niet meer op.
Ook kan het zijn dat je een persoon bent wat standaard reageert met napijn op elke behandeling manuele therapie. Wat daar precies de reden is, weet ik niet. Het duurt dan meestal 1 dag.

En dan is er natuurlijk de mogelijkheid dat de intensiteit van de behandelingen te hoog is geweest voor het aangedane weefsel. Deze napijn duurt meestal 3-5 dagen en is een soort ontstekingsreactie als gevolg van overbelasting van het weefsel. Meestal is dat ook éénmalig, daar de behandeling wordt aangepast qua intensiteit.