Al vanaf mijn 12e heb ik last van rugpijn en heb tot mijn 19de bij een fysio/manueel therapeut gelopen (2x in de week). Aanraking van mijn SI gewrichten is gewoon niet mogelijk, dan schreeuw ik het uit van de pijn. Op de grond liggen (op mijn rug) is niet mogelijk, dan drukken mijn SI gewrichten en mijn ruggenwervels daartussen zo hard op de grond dat het ondraaglijke pijn veroorzaakt. Ik ben op mijn 14de bij een Orthopeed geweest, hij zei dat het kwam omdat mijn ene been 2 cm korter was dan de andere. Ik moest per direct aan een kant een schoen gaan dragen welke 2cm hoger was dan de andere. Dit lukte dus voor geen meter, want ik liep helemaal mank.
Mijn rug heeft het probleem opgelost door krom te groeien. De verhoging heb ik na 2 maanden hevige pijn en mank lopen opgegeven.

Bij een podoloog kreeg ik zooltjes, dit ging na een paar maanden wel goed maar het was vreselijk duur om zelf te betalen en uiteindelijk kon mijn moeder dit niet meer bekostigen. De rugpijn werd wel iets minder maar altijd als ik door de stad liep (slenteren) dan was het na 20 minuten al te hevig om door te gaan.

Fietsen is vreselijk, doorzakken helpt niet, uitrekken niet, ander zadel niet, bekkenbodem aanspannen heeft ook nooit geholpen. Uiteindelijk heb ik me laten vertellen dat het misschien wel tussen mijn oren kon zitten en ik gewoon de pijn moest accepteren en over me heen moest laten komen. Dit heb ik met veel pijn en huilen gedaan. Wel heb ik altijd ondanks de pijn doorgezet en doorgewerkt (fulltime vanaf mijn 17e) ook zwaar werk, maar vooral veel zit werk.
Vaak schoot het in mijn rug door bijvoorbeeld het oprapen van een papiertje en kon ik niet meer overeind komen. Dit duurde dan een paar uur en dan ging het wel weer (nou ja, ik heb ondertussen een hoge pijngrens!).

Op mijn 27ste kreeg ik mijn 1ste kindje - alleen de laatste 2 maanden had ik vreselijk last van mijn bekken. Het leek wel of ik de hele dag had paardgereden en met mijn heupen helemaal wijd liep wat de pijn draaglijk hield. Ook pijnscheuten terwijl ik soms niet eens iets deed, dus gewoon met lopen of zitten schreeuwde ik het uit en wist me geen raad waar het vandaan kwam.

Mijn 2e kindje werd in 2001 geboren - helemaal geen last gehad van rugklachten of bekkenklachten. Maar na 7 weken ging ik op mijn bed zitten, en niet met mijn 2 voeten netjes naast elkaar maar eentje iets meer naar voren dan de andere. Ik werd gek van de pijn, mijn bekkens waren ten opzichte van elkaar verschoven. Ik kon niets - niet liggen, niet lopen, niet zitten. De dokter kwam en ik heb een paar weken op mijn bed gelegen terwijl ik toch nog mijn 2 kinderen verzorgen moest. Tja ik ben denk ik te hard voor mezelf geweest. Dit probleem is langzaam weggegaan.
Wel kon ik geen slappe broeken meer dragen, alleen met een super strakke broek om mijn heupen liep ik lekker en kon ik veel meer. Alsof alles los zat maar daar heb ik toen verder niet bij stil gestaan.

Voor mijn 1ste kind woog ik 68 kilo (6x per week aerobics), na de bevalling 98, voor mijn tweede woog ik 74 (hardlopen en crosstraingin) en erna weer 82.
In 2002 oktober aangereden van achter - whiplash. Veel thuis gezeten (woog toen 102 kg), erg depressief geworden, geen sport gedaan, ontzettend veel gezeten en gevreten.
Vorig jaar januari begonnen met verantwoord diëten, ik ben nu in 14 maanden 20 kilo lichter, weeg nu 78 kilo. 10 weken geleden bij de huisarts geweest omdat ik zo'n pijn had in mijn rechterbeen en in mijn lage rug. Ik kon bijna niet meer lopen toen ik bij hem aan kwam. Hij heeft me doorgestuurd (ik kreeg diclofenac 50mg) met 'lumbago' naar de manueel fysiotherapeut in Soest. Deze constateerde bekkeninstabiliteit. Ik moest elke dag fietsen, bekkenbodemspieren oefenen, lopen, 100 x per dag gaan zitten en staan zonder steun van mijn armen en daarbij mijn bekkenbodemspieren aanspannen en weer loslaten. Ook extra traplopen en daarbij ook weer mijn bekkenbodemspieren aanspannen. Ik had na de 2e zwangerschap geen aandrang om te plassen en moest op mijn horloge kijken om te weten dat het wel tijd zou zijn om te gaan plassen. Na al deze bekkenbodemspierenoefeningen voelde ik weer dat ik moest plassen.

10 weken lang fysio gehad, 2x per week en we wilde het eind april afbreken omdat het goed ging. Maar 2 weken geleden, moest ik de hele nacht vreselijk hoesten en bij elke hoest werd de pijn in mijn lage rug, rechts ondraaglijker. Ik kon 's morgens mijn bed niet uit en bij een invallende huisarts beland. Ik heb op handen en knieën naar haar praktijk kamer moeten kruipen, ze heeft op mijn rug gebonkt en mijn reflexen getest. Ik moest mijn rechterbeen optillen en dat ging niet, ze zei ischias of hernia. Ik kreeg taramadol, diclofenac en als ik niet meer mijn plas kon inhouden moest ik gelijk bellen. Drie dagen lang heb ik het volgehouden op deze medicijnen, het was niet te doen. Ze hebben me naar boven moeten dragen, naar de wc moeten dragen, ik moest wel 10 minuten lang beetjes persen om te kunnen plassen. Ik heb de afgelopen 2 weken niet kunnen poepen omdat ik gewoon geen controle heb om mijn sluitspier te laten werken. Het lukt niet. Mijn eigen huisarts heeft me lactulose, morfinesulfaat, codeine/paracetamol gegeven en nog iets tegen een ontsteking.

Op mijn rechterbeen kan ik niet meer staan, mijn voet klapt dubbel en mijn kuit en knie doet vreselijk zeer. De enige houding die uit te houden was om mijn knieën was en steunden om mijn handen. Ben ik al weken aan het vechten tegen mijn depressieve neigingen. Mijn vader en 2 broers hebben hernia gehad.
Er is vorige week een röntgenfoto gemaakt en een CT scan, L5 hernia zagen ze. 28 april moet ik naar de internist.

• Moet ik wel geopereerd worden?
• Moet ik deze neuroloog in het Meander ziekenhuis maar weer op zijn woord geloven?

Zelf met alle pillen voel ik nog steeds mijn beenpijn, ik lig al bijna 1,5 week in bed, ik ga eruit om te eten en te plassen. Mijn rug voel ik al niet eens meer, alleen maar aan de linkerkant en hoog in mijn rug omdat ik zo lang plat lig. Ik slaap 3x 2 uur overdag en dan van 22.00 - 08.00 uur. De een zegt dat het niet goed is de ander weer van wel. Ik ben 1.75 en woog altijd tussen de 85 en 90 kilo totdat ik op mijn 26ste afgevallen ben tot 68 kilo. Mijn toestand verder is prima, mijn nekklachten zijn over van de whiplash, en ik heb een vreselijke grote boezem die nooit heeft geleid toch nekklachten en misschien wel tot rugklachten maar het is nooit aangekaart en niemand heeft me er ooit op gewezen. Ik had altijd 85 K (ja dat bestaat!) en nu heb ik 80H. En dat is nog erg zwaar.

Wie kan mij met al mijn rugklachten helpen en wie is de beste neuroloog?

Klacht is 3 maanden geleden begonnen

De plaats waar het zit is wat lastig te omschrijven:
Net iets onder de enkel aan de voorkant richting iets boven de wreef aan de zijde waar de grote teen zit.
In het begin dacht ik dat het een kramp was in mijn voet (richting grote teen) maar het zijn hevige steken die maar kort duren en het gevoel geven alsof er een flinke hevige elektrische stroomstoot doorheen schiet. Het lijkt wel alsof er een zenuw bekneld is geraakt. Het is dan ook behoorlijk pijnlijk.

Ik heb er het meeste last van als ik zit of 's nachts in bed.
Dus in rusttoestand. Het gebeurt dan minstens één keer per 24 uur. Ik spring dan meteen op alsof ik door een wesp gestoken ben (ook 's nachts).

Ik heb dit een maand geleden bij de huisarts gemeld toen ik voor controle ging voor mijn hoge bloeddruk (sinds 3 jaar).
De arts vond dat ik het nog even moest aanzien en had er geen verklaring voor.

Een week geleden had ik 's nachts pijn aan beide voeten en onderbenen. Dat was toen ik een lang weekend naar de Ardennen ben gegaan. Het was andere pijn dan alleen maar een vermoeidheid van de wandeling. Tijdens het wandelen verdwenen niet meteen de klachten maar werd gaandeweg wel steeds beter.

Als ik een lange afstand wandel (1 x per week 15 km) en onlangs een lang weekend (4 dagen x 20 km per dag) heb ik geen klachten.

Verdere staat van gezondheid is prima. Met het medicijn Selokeen moet ik doorgaan omdat nu mijn bloeddruk stabiel blijft.

Toen ik 12 jaar oud was (ik ben inmiddels 25) kreeg ik last van mijn linkerknie. Ik ben daarmee naar mijn huisarts geweest die mij in eerste instantie doorstuurde naar een fysiotherapeut. Toen dat weinig tot niets hielp ben ik van orthopeed tot neuroloog geweest. Ik heb op mijn zestiende een kijkoperatie gehad waar niets uit op te maken was. Daar voor zijn foto's en de hele ratteplan gemaakt. Inmiddels is mijn rechterknie net zo erg.

Na een tijdje kreeg ik ook last van mijn rug, heupen en armen. Hiervoor ben ik tot op heden nog steeds van arts naar arts aan het gaan. In 1999 heb ik een ongeluk gehad met mijn brommer. Waarna het weer behoorlijk erg werd. Ik heb iets later een MRI-scan en een botscan gehad. Alle soorten therapie zijn al uitgeprobeerd en ik loop nu nog bij een orthomanueel therapeut en een acupuncturist. Er is volgens mij nog nooit gekeken naar de conditie van mijn spieren.

Het ene moment heb ik het gevoel dat ik de hele wereld aankan en het volgende moment kan ik helemaal niets meer en tintelen armen en benen en doet mijn rug pijn van mijn eerste wervel tot aan mij stuitbeen. Volgens alle onderzoeken en artsen mankeer ik niets en zit het volgens een aantal zelf tussen mijn oren en moet ik er maar mee leren leven.

Ik weet niet of ik het daarmee wel eens kan zijn en ik zou graag willen weten of jullie er misschien wel een antwoord op hebben en wat ik hiertegen kan doen.

Enkele maanden geleden heb ik nogal vaak borstspieroefeningen gedaan door de muizen van mijn handen tegen elkaar aan te duwen met nogal wat kracht. De dag na de oefening had ik steeds last van mijn polsen, maar ik wist toen niet waar het door kwam. Ik ben toen ook nog een aantal keer in de tuin gaan werken met een snoeischaar en mijn polsen gingen steeds meer en steeds vaker pijn doen. Ik ben toen gestopt met de borstspieroefeningen en ben meer rust gaan nemen, maar de pijn bleef.

Ik ben bij een sportfysiotherapeut/manueel therapeut terecht gekomen.
Ik train nu mijn arm-, schouder- en rugspieren, doe stabilisatieoefeningen voor mijn polsen. Verder neemt de therapeut mijn polsen en handen een keer per week onder handen.
's Nachts draag ik braces om de polsen rust te geven. Ik heb soms 's Nachts wel pijn, soms ook minder. Volgens de therapeut moet ik overdag zo gewoon mogelijk alles met mijn polsen blijven doen en overdag geen braces dragen. Ik heb in 1 pols een injectie gehad die niet heeft geholpen.

Mijn huisarts zegt dat het dus geen carpaal tunnelsyndroom kan zijn, anders had de injectie in ieder geval even moeten helpen. Ik heb vooral veel zenuwpijn, die of in mijn rechter pols/hand/onderarm zit of in de linker, vreemd genoeg nooit in beide polsen tegelijk. Hoe kan dat? Wat moet ik verder met de klachten, ik heb het idee dat ik heel geleidelijk wel iets meer kan, maar die zenuwpijn blijft heel overheersend. Genezen geïrriteerde zenuwen langzaam of zo? Ben ik goed bezig, heeft u nog adviezen? Heeft de hormonale cyclus invloed, dat idee heb ik soms. Ik was op vakantie op Kreta, daar had ik echt minder zenuwpijnklachten, minder vocht? Ik slik per dag ongeveer 2 Diclofenac en 4 paracetamol.

Na een wat langere recreatieve fietstocht had ik de volgende dag last van beide polsen. Ik fiets dagelijks een half uur heen en terug naar mijn werk dus fiets regelmatig. Nadat ik later die week aan de slag ben geweest met zware houten balken had ik er voor het eerst last van. In de opvolgende twee weken werd het minder. In die periode kocht ik een sportievere fiets voor mijn werk met een recht stuur dat lager ligt dan bij een normale fiets. Hierdoor komt er iets meer lichaamsgewicht op de polsen. Daarnaast komen er ook wat meer trillingen door de dunne banden van deze fiets. Na een aantal tochtjes werd kwam de pijn weer terug. Nu heb ik sinds 6 weken last van beiden polsen, ik ben minder gaan fietsen om wat rust te geven en verder heb ik in de laatste maand niet veel gedaan om ze te ontlasten. Iets waar ik niet onderuit kom is het dagelijks optillen van mijn zoontje van 11 kg.

De pijn zit aan de bovenkant van mijn polsen aan de linker buitenzijde van mijn linker pols en aan de rechter buitenzijde van mijn rechter pols, precies rond dat knobbeltje dat daar zit. Ik vermoed een peesontsteking, maar daarvoor vraag ik het jullie natuurlijk. Tweede vraag is wat ik hier nou mee moet.

Verdere gezondheid is uitstekend, ik sport regelmatig, heb eergister voor het eerst sinds twee maanden weer eens getennist, het slaan doet bij bepaalde slagen zeer, bij andere minder, maar over het algemeen is het oncomfortabel. De volgende dag was de rechter pols (waar ik mee tennis) niet echt slechter dan de linker. Beiden doen dus ongeveer even zeer, zeurderig overdag, zeer bij sommige belasting, (niet bij typen trouwens).

Ik ben pas uit het gips na operatie achillespeesruptuur. De dag nadat ik uit het gips was kreeg ik een massage van een sportfysiotherapeut. Voor de massage was ik pijnvrij. De omtrek van mijn gezond been bedroeg 34 cm, de gekwetste 30 cm. De massage werd zeer hard uitgevoerd en was uiterst pijnlijk, zowel van de kuitspier als van het litteken ...dit is nu 2 dagen geleden. Mijn gekwetst been staat in brand, ik kan amper slapen van de pijn, de omtrek van mijn gekwetst been is nu 36 cm. Mijn kuit is gezwollen en uiterst gevoelig. Dit alles lijkt mij een traumatische ontsteking te zijn, ik denk dat al mijn spiercellen microscheurtjes hebben.

Mijn vraag is:

• Hoort dit zo?
• Kan er erge schade toegebracht zijn?
• Heb ik gewoon pech en is een reactie op massage bij iedereen verschillend of ben ik fout behandeld geweest en is het toedienen van een sportmassage (zo noemde de therapeut het) een ongelofelijke fout als je 1 dag uit gips komt?

Ik ben terug bij de orthopedist geweest en die verwees mij door naar een huidarts en zij sprak van syndroom van sudeck. Ik wacht af met een bang hart want ze was nog niet helemaal overtuigd.

Eindelijk een diagnose, dus toch een trombose, u had dus gelijk. Botscan was negatief voor algodystrofie en een echo van de bloedvaten liet duidelijk zien dat er een vene verstopt zit. Beter een trombose dan een Sudeck hé.... Nu heb ik een verklaring voor mijn blauwe en dikke voet, enorm bedankt.

April 2004 kreeg ik last van m'n linker lies. In eerste instantie dacht ik het gaat wel weer over. Echter de pijn werd eerder meer dan minder. Bezoek aan huisarts en foto's gemaakt van heup. De uitslag was lichte artrose (maar de pijn kon daar niet vandaan komen. Uiteindelijk fysiotherapie (manueel). Dit echter ook zonder resultaat, therapeut kon geen belemmeringen vinden in heup en/of bekken.

Terug naar huisarts, echo gemaakt van onderbuik en liezen. Geen afwijkingen geconstateerd.

Wel kreeg ik intussen ook last van m'n achillespezen, die nu wat dikker zijn dan normaal, pijnklachten hiervan heb ik alleen 's nachts in bed, een stekende pijn.

Naar orthopeed doorverwezen, onderzoek wees uit dat ik niets aan heup of bekken had. Botscan gemaakt waarop (gelukkig) ook geen afwijkingen te zien zijn. Orthopeed dacht aan een peesontsteking en adviseerde mij weer om terug te gaan naar therapeut. Na onderzoek constateerde hij dat ik wederom geen belemmeringen heb in de beweeglijkheid van heup en bekken.

Nu heb ik nog steeds pijn. De pijn is als ik gezeten heb en dan ga staan en lopen. Daarna is de pijn (bijna weg) en kan ik gewoon lopen.

Fietsen regelmatig 40 km, tennissen, fitness, geven geen problemen. Kortom er zijn ergere dingen maar voor mij is het heel lastig en pijnlijk.

In november 2003, heb ik podologische zooltjes aangemeten gekregen, welke ik echter nu niet meer nodig heb. Ook ben ik in 2002 gevallen en heb m'n stuitje gebroken. (nu geen last meer van), bovendien ben ik in 2004 behoorlijk op m'n knie gevallen bij het langlaufen.

Deze voorvallen heb ik uiteraard ook aan orthopeed, huisarts en fysiotherapeut verteld. Allen vertelde dat het hier niets mee te maken had.

Mijn gezondheid is verder goed.

Als klein kind heb ik heupdysplasie gehad in beide heupen. Hier ben ik destijds voor behandeld, en heb daarna lage tijd geen klachten gehad.

Ongeveer een jaar geleden kreeg ik af en toe pijn in mijn rechterheup dat uitstraalde door mijn been. Ik ben, na het een periode van ongeveer een maand te hebben aangezien, naar de huisarts geweest. Deze heeft mij, gezien mijn achtergrond, doorgestuurd voor een röntgenfoto. Hier was destijds echter niets op te zien.

Mijn huisarts had mij geadviseerd, dat ik op mijn houding moest letten omdat ik een holle rug had. Ik heb in mijn opleiding oefeningen geleerd ter verbetering van de eutone houding. Na deze te hebben toegepast verdwenen mijn klachten.

Ongeveer 3 weken geleden begon mijn linker heup te ‘knakken’. Bij elke stap die ik zette was er een knakkend geluid/gevoel in mijn linker heup. Dit knappen, varieerde van een dag tot twee dagen en vond plaats tijdens het lopen. Op een gegeven moment knakte mijn heup een keer goed, wat zeer pijnlijk was. Daarna knakte mijn heup een week niet meer. Dit is tot nu toe twee keer gebeurd. Momenteel knakt mijn linkerheup zo goed als niet meer.

Sinds twee dagen heb ik weer pijn in mijn rechterheup, dat doorstraald door mijn gehele rechterbeen. Deze pijn is heviger dat vorig jaar, en komt nu ook continu voor.

Ik heb ben niet gevallen, en heb ook geen verkeerde bewegingen gemaakt waardoor het is begonnen.

De pijn komt voornamelijk voor als ik zit en als ik lig. Nadat ik even in dezelfde positie heb gezeten of gelegen komt de pijn opzetten. De pijn loopt dan van mijn rechterheup, langs/door de achterkant van mijn bovenbeen naar mijn kuit en enkel.

Ik probeer dan te gaan verzitten, waardoor de pijn even minder is, maar daarna even snel weer terug komt.

Als ik ga staan wordt de pijn minder, en als ik ga lopen of fietsen vermindert de pijn.
Het bukken gaat langzaam aan ook minder makkelijk. Ik kan niet zo ver meer naar voren bukken als voorheen, en als ik verder probeer te bukken ga krijg ik pijn in mijn rechterheup.
Ik heb wel vaker vage pijnklachten gehad, waar ook niets uit kwam.

Ik heb bijna twee maanden met buikklachten gelopen. Er is toen een echo gemaakt waar niets uitkwam. De pijn ging daarna geleidelijk aan weer weg.

Aangezien er vorig jaar niets te zien was op de röntgenfoto van mijn heupen, ben ik bang dat er nu weer niets uitkomt.

Ik heb zelf ook op Internet gekeken, maar daar word ik ook niet veel wijzer van.

Komen deze klachten u op een of andere manier bekend voor?

Ruim een jaar geleden ervoer ik tijdens een receptie opeens een nare sensatie in mijn hoofd, het leek een beetje alsof de vloer wat schuin liep, ik had steeds het gevoel scheef te lopen. Het leek alsof ik flauw zou vallen, maar gebeurde niet. Ik voelde me hierdoor angstig. Na thuiskomst zakte het wel af. Daarna steeds hele korte flitsen van duizeligheid, ook bij zitten. Bij een bepaalde stand van mijn hoofd. Evenwichtsorgaan is getest bij KNO arts. Alles in orde. Heb een medische keuring ondergaan, bloedbeeld goed, geen afwijkingen. Wel loop ik iets met mijn hoofd naar voren en heb ik een wat kromme bovenrug. Ik ben 57 jaar en aan het einde van de menopauze.
Ik volg momenteel fysiotherapie om mijn bovenrug wat los te krijgen. Al met al heb ik een behoorlijke angst opgebouwd, omdat ik gezond en wel toch zulke klachten heb.
Wat is uw advies?

Medio februari merkte ik na het sporten (conditie- en fitness) dat ik bepaalde strekoefeningen waarbij ik mijn rechterknie omhoog trok niet meer kon maken en daarbij pijn bovenaan mijn bovenbeen kreeg. Ook begon het zeer te doen als ik mijn rechterbeen iets te ver naar achteren deed. Na twee weken deed mijn hele bovenbeen pijn, kon ik geen trap meer opkomen, niet meer bij de trapper van mijn fiets komen of mijn schoenen aandoen.

De fysiotherapeute dacht dat ik mijn pees een beetje gescheurd had en probeerde in twee behandelingen de pees (van de iliopsoas) verder "kapot" te maken om het genezingsproces te versnellen, hetgeen extra brandende pijn ten gevolge had en ook kloppen in mijn lies.

De huisarts raadde mij aan met deze frictiebehandelingen te stoppen, rust te nemen en schreef diclofenac voor. Rust nemen was lastig, want ik zat midden in een verhuizing. Wel nam de beweeglijkheid weer toe en kon ik langzamerhand weer een beetje fietsen en weer iets beter bij mijn voeten komen. Na een maand stopte ik met diclofenac omdat ik last kreeg van mijn darmen. Maar het branderige gevoel werd erger, vooral bij het zitten en breidde zich ook uit richting schaambeen, billen en de linkerheup.

Ook voelt het gebied waar de lymfeklieren liggen opgezet aan. Af en toe tintelt ook de huid van mijn bovenbeen.

Lopen is ook pijnlijk omdat heel snel het hele gebied geïrriteerd raakt. Bij staan of liggen (behalve op mijn zij) heb ik nog het minste last.

Ook de huid is zeer gevoelig. Röntgenfoto's wezen uit beginnende coxarthrosis aan weerzijden en degeneratieve verschijnselen aan de wervelkolom, en discusversmalling L5-S1. (Enige jaren geleden heb ik ook een hernia L4-L5 gehad).
Omdat fysiotherapie massage de spieren wel wat losser maakte maar geen significante verbetering gaf, verwees mijn nieuwe huisarts mij door naar de orthopeed. Die maakte extra foto's maar constateerde dat de slijtage dermate gering was dat dit waarschijnlijk niet de oorzaak van de klachten kon zijn (geen uitstulpingen en voldoende ruimte tussen kop en bovenliggende deel). Hij dacht eerder aan overbelasting of klachten van neurologische aard vanuit de rug en raadde mij door de huisarts door te laten verwijzen naar een neuroloog en door te gaan met fysiotherapie.

De fysiotherapeut in mijn nieuwe woonplaats wil over een week voorzichtig met oefeningen beginnen. Tevens zal ik een doorverwijzing naar de neuroloog vragen.

Heeft u op basis van het bovenstaande een idee wat de oorzaak van de klachten zou kunnen zijn en heeft u nog verder advies?
Afgezien van regelmatige terugkerende darmklachten (in de vorm van diaree) is verder gezondheid in orde.