Hallo, na het lezen van deze 'pijn' verhalen ook maar eens in de computer gedoken.

Eind februar1 2002 ben ik geschept door een auto en ben daarbij op de rechterzijde gevallen. Na enige dagen zonder pijn zat mn rug op een gegeven moment helemaal vast kon alleen nog voorover gebogen lopen en zitten. Naar mn huisarts gegaan die me doorverwezen heeft naar een fysiotherapie en foto's laten nemen van mn linkerheup en wat medicijnen gegeven.

Dit alles zonder resultaat sterker nog de pijnen worden steeds heviger. Al deze tijd ben ik met een paar dagen thuis gewoon aan het werk geweest maar de dag dat ik thuis ga blijven komt dichterbij.

Heb hevige pijn in de onderrug, bekken, heup, os-ischa gewricht, in de bilspier en achillespees een "heet" pijn gevoel en straling naar en in achillespees. Vooral bij het liggen op de rug rechtop lopen en na het slapen treden deze pijnen op.
Krijg nu zelfs last van de maag en darmen en ben ten einde raad. De huisarts weet het ook niet meer hebben jullie enige suggesties na het lezen van mijn klachten.

Vanaf ongeveer de 16e week van de zwangerschap heb ik hoge rugpijn voortkomend uit allerlei verschuivingen van ribben en wervels aan de rechterkant van m'n rug. Vanaf week 19 is ook mijn bekken aan de rechterkant gaan kantelen. Zijn er meer vrouwen die zo vroeg in de zwangerschap hiervan last krijgen? (Mijn arts heeft het n.m. nog nooit meegemaakt dat een vrouw zo vroeg deze klachten heeft...) Wat zijn mogelijke oorzaken? Is het in dit vroege stadium puur een hormonale oorzaak (relaxine en progesteron)? Als dat zo zou kunnen zijn...wat is er dan aan te doen? Wat zijn de vooruitzichten voor de verdere zwangerschap? Wat kan ik voor maatregelen treffen om erger te voorkomen?

Bij voorbaat hartelijk dank voor het beantwoorden van de vragen.

Ik heb sinds een jaar last van pijn in de s.i. gewrichten. Het is begonnen na een partijtje volleybal.
Die avond kon ik mijn linker been niet meer optillen. Ibuprofen hielp echter goed en zo goed en zo kwaad als het ging kon ik verder Ik had er alle vertrouwen in dat het van tijdelijke aard zou zijn.
De pijn zakte en kwam in de maanden daarna in vlagen weer terug. In periodes van pijn ontwikkelde ik een waggelende loop. Ik vond dat een belachelijk gezicht dus probeerde ik toch normaal te lopen. Dit ging wel al ik me daar heel goed op concentreerde en langzaam liep. De pijn zat vnl. in de s.i. gewrichten met uitstraling naar de knie. Vooral lopen en voorover bukken was pijnlijk. Vanaf januari heb ik continue pijn in mijn s.i. gewrichten met uitstralende pijn naar knieën en soms ook naar de voetzolen (prikkelend gevoel) en kreeg ik last van gevoelloosheid in mijn billen. Dat was voor mij reden om naar de huisarts te gaan. Die stelde voor een röntgenfoto te maken. Die wees op een lichte heupdisplasie maar hij kon mijn klachten daarmee niet verklaren. Verwijzing naar de fysiotherapeut (manueel therapeut) Die heeft me "gekraakt" en gemasseerd, oefeningen gegeven voor de beweeglijkheid van het s.i. gewricht te vergroten. en de rugspieren te versterken (navel inhouden).
Ik moest vooral in beweging blijven en niet bang zijn iets kapot te maken. De behandeling leverde geen positief resultaat op.

In een vakantie heb ik meer gelopen en vanaf dat moment is de pijn heel erg geworden. Schrijnend en vooral voelbaar bij lopen en bukken. De pijn is vnl. links maar rechts doet soms ook mee. Ook in rust doet het echter pijn.
Om de pijn te kunnen verdragen slik ik 3 x 400 mg ibuprofen, maar dat haalt alleen de scherpe kantjes van de pijn af.
's Morgens ben ik helemaal stijf en bij het opstaan uit bed moet ik mijn bovenlijf omhoog duwen. Na douchen en wat voorzichtig lopen gaat het dan iets beter. Ik ben weer teruggegaan naar de huisarts en nadat hij overleg had gehad met de fysiotherapeut word ik verwezen naar een orthopeed. Die afspraak duurt echter nog 7 weken!

Intussen ben ik wanhopig. De voortdurende pijn, het onvermogen om mijn huishouden en werk goed te doen (groot huis + 2 kinderen en 20 uur baan) en het slechte slapen door de pijn breken me nu behoorlijk op Ik durf wel te zeggen dat ik wanhopig ben.
Misschien dat u me advies kunt geven.

Tijdens mijn zwangerschap had ik last van mijn onderrug, nadat mijn dochter 14-11-2001 met de keizersnee is gehaald, was het over echter drie weken later heb ik mij vertild, toen is het weer in mijn rug geschoten.
Sindsdien heb ik het weer in mijn rug bij het bukken, tillen, opstaan als ik loop heb ik geen last, sinds een aantal weken doet mij stuitje ook pijn bij het zitten.
weet u misschien wat ik er aan kan doen of wat het is.
Alvast bedankt wat soms weet ik mijn geen raad.

Ik ben nu 52 en heb voor 2 jaar terug een ernstige val gemaakt. Aan het dokteren en foto, scan en alles meer. Nu na 2 jaar alle mogelijke dokters en therapieën bezocht. Op de foto en scan slijtage te zien die er natuurlijk al zat. Maar voorheen zo fit als een hoen. Na de val een wrak.
Mijn 2 delige vraag is:

1. Krijgt iedereen met slijtage last van verschijnselen als nek, hoofd rug en schouderpijnen???
2. Kan zo een val (door een stoel gezakt) daar iets mee te maken hebben gehad of slijtage beïnvloeden???

Sinds ongeveer 2 jaar heb ik last van chronische rugklachten (ik ben 26 jaar). De pijn zit voornamelijk rechts onder mijn rechter schouderblad. Het voelt alsof er een spier vastzit of dat er op die plek iets "uit de kom" is. Ik kan mijn bovenlichaam dan ook niet helemaal naar links bewegen.
Op röntgenfoto's was niets te zien en ik ben ongeveer een half jaar onder behandeling geweest bij een fysio/manueel therapeut, zonder resultaat. Daarna ben ik diverse malen bij een chiropractor geweest. Kort na de behandelingen had dit resultaat, het was even los, maar kort daarna zit het weer net zo vast als daarvoor.
Ik heb diclofenac voorgeschreven gekregen maar dit hielp alleen de eerste paar keren dat ik dit gebruikte, en hetzelfde geld voor vioxx. De klachten zijn het ergst als ik 's-ochtends wakker wordt (stijf, na het opstaan wordt dit minder) en tijdens het uitgaan (lang staan, hoewel ik dan wel flink in beweging ben c.q. veel dans en loop).
Indien er iemand is met gelijksoortige klachten of er in uw praktijk ervaring met dit soort klachten is, verneem ik dit graag.

Ik hoop dat jullie me duidelijkheid kunnen verschaffen, want ik weet niet meer wat ik denken moet.
Hier komt mijn verhaal:

Aan het eind van de zwangerschap van mijn dochtertje begon ik zeurende lage rugpijn te krijgen, aangezien dit heel normaal is in dat stadium van de zwangerschap besteedde ik er geen aandacht aan. Maar na de geboorte van mijn dochtertje nu bijna 9 maanden geleden bleef ik dezelfde zeurende lage rugpijn houden.
Ik hoopte dat het vanzelf zou overgaan en ging gewoon door met alles. Ik kon ook nog gewoon alles doen maar die zeurende pijn was altijd op de achtergrond.
Toen mijn dochtertje een maand of 3 was maakte ik met het in elkaar zetten van de kinderwagen een verkeerde draai en "schoot" het in mijn rug. In eerste instantie leek het nog mee te vallen maar na een half uur verging ik werkelijk van de pijn, ik kon niet meer overeind komen en niet meer lopen, elke stap die ik zette deed martelend zeer.
Zitten ging ook niet en als ik ging liggen werd ik zo stijf dat ik helemaal niet meer overeind kon komen, opstaan na een nacht was een regelrechte marteling.
Ik heb na die verkeerde draai een manueel therapeut dhr 1111 opgebeld die me dezelfde dag nog kon helpen, hij kraakte mijn rug, wat inhield dat ik op linkerzij moet gaan liggen, een been moet gestrekt zijn, het andere gebogen en dan maakte hij iets los. Dat gaf voor even verlichting zodat ik weer een beetje kon lopen en wat meer rechtop kon staan, maar altijd maar voor kort. Na soms maar een paar minuten of een paar uur schoot het weer terug en kreeg ik weer dezelfde pijn. De eerste weken na die aanval ben ik dus ook elke dag bij de manueel therapeut geweest.
Helaas kon en kan ik niet rusten omdat ik voor mijn dochtertje moet zorgen en haar moet tillen en dergelijke.
De manueel therapeut legde mij uit dat ik last had van mijn SI gewricht aan de rechterkant wat steeds vast ging zitten, volgens mijn therapeut moest dat op een gegeven moment vanzelf blijven staan, na genoeg behandelingen.
Elke keer als de pijn dus weer terugkwam ging ik weer naar de therapeut toe om het recht te laten zetten, nu ga ik nog zo'n 3x in de week.
Toen mijn manueel therapeut eens door vakantie afwezig was en ik niet terechtkon zocht ik voor die tijd een tijdelijke andere manueel therapeut mr van 2222 omdat ik niet een paar weken zonder behandeling kan.
Dat lukte en ik werd onderzocht door de manueel therapeut die bevestigde wat de andere zei, ik had last van mijn SI gewricht en mijn bekken was geroteerd zoals hij het noemde.
Maar hij vond dat alleen kraken niet genoeg was, ik moest ook oefeningen erbij hebben. Naast het kraken deed hij een half uur lang allerlei rek en strekoefeningen met mijn benen.
Na een paar keer bij hem geweest te zijn werden de klachten drastisch minder. Ik werd toen wat lui in mijn bezoekjes en ging een paar weken niet, dom, dom, dom, want het schoot weer in mijn rug, iets minder erg dan de eerste keer maar wel weer zo dat ik niets meer kon.
Dus ik ging weer terug naar de manueeltherapeut dhr van 2222 die mijn rug weer rechtzette en gelijk een afspraak voor me regelde bij een oefentherapeute die wat testjes met me zou doen om te kijken of ik soms last had van bekkeninstabiliteit. Ondertussen liep ik nu bij twee manueel therapeuten, 1x in de week bij Dhr van 2222 en zo'n 2x in de week bij Dhr 1111,dit omdat Dhr van 2222 erg vol zat in zijn praktijk en niet vaker afspraken kon maken en ik wel vaker bij Dhr 1111 terechtkon.
Uit de afspraak met de oefentherapeute kwam dat ik geen last had van bekkeninstabiliteit waar ik erg blij mee was.
Maar ondertussen bleef ik wel de klachten houden.
Na deze afspraak was Dhr van 2222 een aantal weken afwezig waardoor ik weer even alleen onder behandeling was van Dhr 1111.
Toen ik na een paar weken weer terugkwam bij Dhr van 2222 om de uitslagen van het onderzoek te bespreken zei hij plotseling dat ik toch geen last had van het SI gewricht, want ik had geen bekkeninstabiliteit, en zonder bekkeninstabiliteit zou ik volgens hem geen last kunnen hebben van mijn SI gewricht. Dit klopt volgens mij niet.
Maar hij verbijsterde me en zei dat ik dus ipv het SI gewricht last zou hebben van een dreigende hernia, volgens hem heb ik last van een al iets uitpuilende tussenwervelschijf en moet ik het zeer rustig aan doen om te voorkomen dat hij niet verder uit gaat puilen en dan dus tegen de zenuw aankomt en een hernia word.
Nou is niet tillen voor mij geen optie want ik moet nou eenmaal tillen ivm mijn dochtertje.
Ik was erg geschrokken en ben naar Dhr 1111 gegaan die weer heel tegenstrijdig zegt dat ik absoluut geen dreigend hernia heb maar dat het echt het SI gewricht is.
Volgens Dhr 1111 kan ook de problemen met het SI gewricht oplossen door mijn buik en rugspieren flink te trainen, die zijn te slap waardoor ik er zo'n last van heb en me regelmatig laten kraken om de pijn te verlichten.
Maar Dhr van 2222 zegt juist weer dat ik nu helemaal niet meer gekraakt mag worden omdat ik dus een dreigende hernia heb. U zult begrijpen dat ik nu niet meer weer wat ik ervan denken moet.
Ik zal nu al mijn klachten even opnoemen:

• Bij lang lopen, zitten of staan stijve rug, zodat ik niet goed meer kan bukken en tillen.
• Een stuk lopen, bijv de stad in gaan, na ongeveer een half uur zorgt ook voor rugpijn onder die plek op mijn rug.
  
• Bij zitten een soms tintelend gevoel in mijn rechterkuit en soms lichte zenuwpijn in mijn rechterbeen, een "trekkerig" gevoel, door mijn bil de achterkant van mijn bovenbeen en de zijkant van mijn onderbeen.
  
• Constant zeurende pijn onder in mijn rug aan de rechterkant
  
• Niet meer met gestrekte benen op mijn buik kunnen liggen, dat doet pijn en ik heb het gevoel dat er iets verschiet of vast schiet in mijn rug
  
• Pijn in mijn rug met dingen optillen of bukkend iets oppakken
  
• Verder schiet dat Si gewricht (denk ik dus) steeds vast aan de rechterkant zodat ik een soort op slot gevoel krijg en sterk verminderd word in mijn bewegingsvrijheid.
  

Ik hoop echt wat van u/jullie te horen, ik weet echt niet meer wat ik nu heb. En ik zou graag willen weten wat voor vooruitzichten ik heb, ik word er zo moedeloos van, ik loop nu al 5 a 6 maanden met deze klachten en nog komt er geen eind aan, ik word er heel erg moedeloos van, ik wil gewoon alles weer kunnen zonder die eeuwige pijn in mijn rug.
Wat denkt u dat het is, idd een hernia of toch het SI gewricht en wat kan ik nu het beste doen om de klachten te verminderen of liefst te stoppen.
IK ben ontzettend huiverig voor een hernia want ik weet dat ik als ik dat krijg echt niets meer zal kunnen van de pijn, terwijl ik dus voor mijn dochtertje moet zorgen.

P.S: ik draag sinds een paar dagen overdag een bekkenband, een brede met een grote witte band en twee lossen die je met klittenband vastmaakt, dit geeft wel wat steun, maar is het verstandig om dit te blijven dragen?

Hallo, Al sedert mijn 16e heb ik vage klachten aan de zijkant van mijn rug ter hoogte van mijn bekken. Destijds werd dit afgedaan als zijnde "de groei". Jaren zijn er overheen gegaan dat ik geen of weinig last had. Ik kreeg een kind en heb tijdens de zwangerschap en bevalling geen nare ervaringen met de rug gehad. Ja...de laatste maand last van het schaambeen bij het opstaan uit bed maar dat is volgens mij iets wat vrijwel iedere aanstaande moeder ervaart. In 1993 kreeg ik last van mijn knieën en werd door de specialist artrose geconstateerd. Sinds 1997 zijn de rugklachten echt begonnen. Een scherpe uitstraling in mijn rechterbeen zorgde dat ik wederom bij een specialist terechtkwam. Deze vond niets bijzonders. Therapie gehad wat bestond uit massage en kraken. Maar hielp even.

In 2000 kwam het balletje goed aan het rollen. Ik bleef pijn houden en had "aanvallen"waarbij ik af en toe echt niet meer op mijn benen kon staan van de pijn. Foto's gemaakt, MRI gemaakt en daarop bleek een discopathie op L4-L5. Therapie gehad wat wederom bestond uit massage en manipulatie. Klachten bleven aanhouden. Ik kwam terecht bij wederom een neuroloog. Weer MRI en hij constateerde een discopathie op 3 niveaus. S1/L5 - L5/L4 - L4/L3 waarvan één een HNP.

Heb in maart van het jaar 2002 3 maanden gerevalideerd in het ziekenhuis. Leek op een gegeven moment wel te helpen maar ik werd steeds moeier, kreeg last van mijn bekken en armen. Met deze klachten terug naar de huisarts gegaan. Deze heeft mij doorgestuurd naar de Reumatoloog in het Jan van Breemeninstituut in Amsterdam en hij constateerde Fibromyalgie (weke delen reuma).

Sinds oktober 2002 zak ik regelmatig, bij het wandelen, door mijn linkerbeen. Ik krijg dan een scherpe steek in mijn bil en rug. Dit is een tijdje zo gebleven tot ik me in November verstapte en ik een vreselijk pijn aan de linkerkant van mijn rug voelde wat door heel mijn been heen ging. Ik kon er niet meer op lopen. Dokter dacht aan een hernia maar zo voelde het voor mij niet. Mijn intuïtie vertelde mij dat er iets met mijn bekken had. Inmiddels had ik ook last van mijn linkerheup als ik erop lag en kon ik heel moeilijk draaien als ik 's nachts in bed lag. Moest dan echt eerst op staan (moeizaam) om vervolgens op de andere zij te gaan liggen. Dit zo'n 10 keer per nacht. Moest ook vaak naar het toilet. Kortom, niets deed mijn denken aan hernia. Doorverwezen naar de zoveelste therapeut die na onderzoek ook eerder dacht aan bekkeninstabiliteit. Hij heeft me gekraakt en daarna ging het goed.

Begin Januari dit jaar tilde ik mijn voet op voor heel iets onbenulligs. Maakte geen rare beweging omdat ik daar bij voorbaat al op let. Weer die pijnscheut die eigenlijk alleen maar erger werd. Weer datzelfde gevoel, dezelfde kant. Kon nu echt niets meer. Kon alleen nog op mijn rechterzij liggen en verging van de pijn. Diazepam geslikt, Brufen retard 800, Paracetamol 500. Dat hielp allemaal wel en langzaam maar zeker met heel veel rust en af en toe ene heel klein wandelingetje werd de pijn minder. Tot nu.....nu ga ik er bij het uitlaten van de hond weer iedere keer doorheen en ervaar bij het langdurig zitten een kramp in mijn bovenbeen en liesstreek aan de linkerkant. Ook de pijn bij de heup zit er nog steeds. Ik merk dat wandelen op een rustig tempo mij goed doet maar dat ik dan daarna moet gaan zitten (rusten) . Hoop dingen in het huishouden zoals stofzuigen en allerlei andere zware dingen zijn taboe. Een echte flinke wandeling en daarna nog een kleine huishoudelijke taak zoals bijv. afstoffen zorgen dat ik de rest van de dag niets meer kan.

Nu las ik op het internet iets over dislocatie of subluxatie van het SI gewricht. Omdat dit mede wordt veroorzaakt door te slappe banden en ik dus al jaren last blijk te hebben van fibromyalgie (waar dus de banden ook mee te maken hebben) zou dit goed kunnen. De pijn en de klachten die omschreven worden zijn erg herkenbaar. Zo erg dat ik bijna zou zeggen het was geen hernia maar de ontwrichting van het gewricht.

Wat is jullie visie hierop?

Zes maanden geleden ben ik gevallen met de fiets en brak daarbij 2 ribben. Eenmaal hersteld na 2 maanden begon ik weer met joggen, en na de derde keer kreeg ik lage rugpijn die tot nu toe niet meer is overgegaan. Het straalde uit tot in mijn billen, maar niet lager. De pijn zit vooral rond mijn heiligbeen, dat ook raar uitsteekt.
De eerste maanden heb ik er niet veel aan gedaan, wel oefeningen van de fysiotherapeut, want ik dacht het gaat wel over.
Eindelijk vorige week een röntgenfoto laten maken, en blijkt dat de laatste ruggewervel bijna het sacrum raakt. Het sacrum staat inderdaad onder een rare hoek in mijn rug, ongeveer 70 graden gok ik, waar 45 graden normaal is. De slijtage is op die plek ook duidelijk te zien. De fysiotherapeute heeft mij vooral buikspieroefeningen aangeraden die ik nu braaf doe, maar veel helpt het nog niet. Ook slik ik nu glucosamine tabletten en "shark-cartillage", waarvan ik niet weet of het helpt.

Ik voel nog steeds pijn rond het puntje van mijn sacrum, en als ik loop voel ik daar ook een soort gekraak, soms heel licht, soms wat sterker. Ik kan nog wel normaal lopen, de uitstralende ischias heb ik redelijk onder controle met oefeningen, fietsen kan ik ook, maar die constante pijn daar word ik gek van. Vooral zitten kost moeite. Ik heb nu een nieuwe bureaustoel gekocht om rechter te zitten, maar ook dat helpt niet echt. Vooral liggen is lekker. 's Ochtends voel ik soms bijna helemaal niets en droom dat het over is, maar daarna steekt het gewoon weer de kop op.

Omdat ik in Bolivia woon kan ik ook niet bij een specialist langs maar moet het doen met "gewone" dokters hier, waarin ik niet echt veel vertrouwen heb. Ik denk erover naar Nederland te gaan t.z.t. Wellicht kan chiropractie helpen om het bekken weer recht te trekken?? Vermeld moet ook worden dat mijn linkerbeen langer is dan mijn rechter, maar naar mijn weten is dat mijn leven lang al zo. Ook weet ik niet of mijn scheve sacrum het gevolg is van die val of dat het daarvoor al zo was, want ik heb voor die tijd nooit bewust gevoeld dat het raar uitstak omdat het nooit pijn deed. Ik kon daarvoor ook gewoon alles doen wat sporten betreft, voetbalde en trimde regelmatig.
Wel had ik na de val en de gebroken ribben natuurlijk een ontzettend slechte conditie, en had nooit zomaar, zonder oefeningen vooraf, weer mogen beginnen met joggen. Maar dat is achteraf gepraat, ik wil nu z.s.m. van mijn pijn af en weer kunnen ravotten met mijn kinderen. Ik hoop van harte dat u mij op deze afstand kan helpen of aanraden wat te doen. Ook zou ik graag weten wat in dit geval de beste oefeningen zijn. Volgens mijn fysiotherapeute moeten de buikspieroefeningen voldoende zijn om het bekken weer iets rechter te trekken t.z.t. en dan minder pijn te voelen.

N.a.v. mijn vraag van vorige week, bij deze een kleine aanvulling:
Ik ben hier in Bolivia naar andere fysiotherapeut gestapt, die direct constateerde dat mijn wervelkolom ook scheef staat, net onder de schouderbladen (oscoliose?). Bovendien zijn mijn spieren die aan beide kanten naar mijn bekken lopen (vooral links) sterk gespannen. Gisteren heeft de fysiotherapeut oefeningen met mij gedaan, o.a. voor die scheve rug, maar ook heeft ie mij een paar keer laten bukken (tenen aanraken met de vingers). Gisteravond kreeg ik daardoor al pijn op de plek waar mijn rug scheef staat, maar vanmorgen kwam ook de pijn rondom het sacrum weer helemaal terug, terwijl dat juist de laatste dagen veel minder was. Ook begint vandaag de ischias weer op te spelen. Volgens de fysiotherapeut had ik dus niet die bukoefening moeten doen gisteren, maar moet het morgen wel weer over zijn. Dat hoop ik dus, want ik ben er nu helemaal down van.
Ook constateerde hij op de X-ray van mijn rug dat niet alleen mijn sacrum scheef staat (zoals verteld in vorig bericht) maar dat ook S1 licht verschoven is t.o.v. L5 (licht naar buiten toe, waardoor het sacrum nog meer uitsteekt).

Ik ben 2 jaar geleden geholpen door een manueel-therapeut voor duizeligheidsklachten. De duizeligheid kwam tijdens mijn werk plotseling opzetten door een vreemd gevoel in mijn hoofd. Ik had het gevoel dat ik ging flauwvallen. De spanning in mijn hoofd was te omschrijven als een tintelend en drukkend gevoel boven op mijn hoofd (links en rechts van het midden). Ik was ook opeens ontzettend moe. Een paar dagen later kreeg ik een zeurderig en gespannen gevoel achter mijn rechteroor en ook kreeg ik problemen met slikken (rechts). Daarnaast had ik een vreemd gevoel in de rechterkant van mijn tong. De huisarts kon de klachten niet plaatsen en heeft me toen naar een kno-arts gestuurd voor een onderzoek naar het evenwichtsorgaan. Daar werden geen afwijkingen gevonden.

Via via ben ik bij een manueel-therapeut terecht gekomen. Deze heeft me 2 keer behandeld en ik had daarna geen klachten meer. Hij heeft me ook niet echt uitgelegd wat nu precies het probleem kon zijn en wat ik er zelf aan zou kunnen doen. Ik heb echter 2 jaar geen klachten gehad. Nu ben ik sinds een week of 3 begonnen met sporten (fitnessen) en nu beginnen de klachten weer op te spelen. Daarnaast heb ik sinds een week ook problemen met mijn reuk- en smaakvermogen. Bepaalde geuren en smaken kan ik echt niet meer herkennen of vind ik vies ruiken of smaken. Kunt u mij vertellen of de klachten van veranderingen in het reuk- en smaakvermogen een relatie kunnen hebben met de duizeligheidsklachten (die waarschijnlijk voortkomen uit beknelling van spieren of zenuwen)?

Sinds een week heb ik hevige klachten in de bovenrug, tussen de schouderbladen. De klachten verergeren tijdens het liggen (zowel op de rug als op de zij). Ik sta 's morgens op met veel pijnklachten die in de loop van de dag aanmerkelijk minder worden. Klachten gaan gepaard met een onbestemd soort branderig gevoel. Ik heb al vaker op die plek die klachten gehad doch niet zo hevig en meestal waren ze na een dag of drie over. Ook al eens bij de huisarts geweest die constateerde dat het bekken iets scheef staat en er een kromming in mijn wervelkolom zit.

Klachten stralen niet uit naar de onderrug maar wel naar borst en maagstreek.

Vanaf de puberteit heb ik vaker rugklachten gehad en verschillende therapieën gehad, waaronder manuele-, cesar en fysiotherapie. Vanaf 1994 ook regelmatig gewrichtsontstekingen (knie, schouder, sleutelbeen). Injectie in mijn schouder gehad en fysiotherapie.

Op 12 mei 1998 bevallen van mijn zoontje. Tijdens de zwangerschap heb ik last gehad van 'zwangerschapsischias'.

Op 12 augustus 2000 ben ik 3 treden van de trap gevallen en daarbij mijn rug bezeerd, maar meer dan een spierpijngevoel was het niet. 2 weken later kon ik geen kant meer op. Kon niet meer zitten lopen of staan. Met moeite de trap opgeklommen en op bed gaan liggen. De huisarts constateerde een hernia. Met bedrust moest deze hernia na uiterlijk 4 weken over zijn. Was dus niet zo. In september bleek n.a.v. MRI dat er twee hernia's waren (L4-L5 en L5-S1). De bedrustkuur heeft in totaal 7½ maand geduurd en al die tijd heb ik diazepam en paracetamol gekregen. Ook kwam de fysiotherapeut aan huis om oefeningen te doen. Ik had een bed in de woonkamer via de huisarts en volledige hulp van de thuiszorg, i.v.m. mijn zoontje. Naar het toilet gaan kon niet en moest op de po gebeuren. De enige uitjes die ik in al die maanden heb gehad, waren de bezoeken aan het ziekenhuis met de ambulance. De neuroloog, waar ik onder behandeling was vond me te jong om te opereren. Ook omdat in mijn familie zes personen zijn die hernia's hebben en waarbij de operaties allemaal waren mislukt, door teveel littekenweefsel en zenuwbeschadigingen, vond hij het beter dat ik een bedrustkuur volgde.

Na 7 maanden hebben we de huisarts thuis gevraagd voor een gesprek om te vragen wat de mogelijkheden waren. We zagen het niet meer zitten om de bedrustkuur nog langer te laten duren. Ik werd op de wachtlijst gezet voor de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Dit zou volgens de huisarts zeker 4 maanden gaan duren. In de tussentijd mocht ik voor een second opinion naar een ander ziekenhuis. Dit vond mijn huisarts eigenlijk geen goed idee, maar als ik erop stond dan moest ik het zelf maar weten. Mijn man en ik hebben besloten de gok te wagen. Op maandag kon ik komen, op donderdag lag ik in de MRI, de dinsdag erop had ik de uitslag (hernia L4-L5, de andere hernia was door de bedrust verminderd). De huisarts zei dat de wachttijden in dat ziekenhuis zeker 8 tot 9 maanden waren en dat ik beter naar mijn hoofdbehandelaar terug kon gaan. Nadat ik zelf had gebeld met het ziekenhuis van de second opinion bleek dat de wachttijd maximaal 6 weken was en dat als je spoed was je zelfs eerder aan de beurt zou zijn. Nadat mijn man en ik besloten de gok te wagen werd ik in dezelfde week van de uitslag, op vrijdag, geopereerd. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want 2 weken na de operatie kon ik weer lopen en was ik voor het eerst sinds 8 maanden weer in het dorp voor een boodschapje. Volgens mijn huisarts zou ik direct na de operatie kunnen stoppen met de diazepam en dat heb ik dus ook gedaan. Dit was een verschrikkelijke periode, waar ik nu nog de naweeën van ondervind (angstaanvallen, hyperventilatie, onrustig, depressief enz.). Dit ben ik samen met een hele goede homeopathie bijna te boven. Geestelijk gezien gaat het heel redelijk, maar het vertrouwen in mijn lichaam is nog niet terug.

In juni 2001 ben ik weer begonnen met werken o.b.v. de Arbodienst. Nog steeds wel last van mijn rug, maar als dit de 'restpijn' zou zijn, kon ik er wel mee leven. Volledig aantal uren werken ging niet en de werktijden werden verdeeld over 2 dagen. In oktober 2001 zijn we van huisarts veranderd, want die man had ik na het gesprek voor de operatie niet meer gezien. Zelfs na de operatie heeft hij niets meer van zich laten horen. Zijn assistente heeft de hechtingen verwijderd en dat was het.

In september 2002 wilde mijn werkgever dat ik weer ging werken op 1 dag. Dit ging niet en dus vonden zij dat ik naar de huisarts moest om mijn rug opnieuw te laten bekijken. Als het zo 'goed' met me ging dan kon ik ook wel die hele dag werken en als dat niet kon, ging het dus ook niet zo goed met mij..... In november 2002, n.a.v. een gesprek met mijn nieuwe huisarts weer in de MRI. De uitslag hiervan was een recidieve hernia L4-L5. Doorverwezen naar een neurochirurg. In januari 2003 een injectie gekregen en na die tijd ging het wel iets beter. De chirurg wilde eerst liever andere dingen proberen, dan gelijk opereren. Zijn wij het natuurlijk helemaal mee eens, want nog een keer opereren is ook niet alles. Ook is mijn SI-gewricht niet stabiel (??). Na die injectie moest ik ook weer gaan sporten onder begeleiding. Ben ik mee begonnen, maar het lijkt wel of de klachten erger worden als ik meer beweeg. (Ik ben geen sportfanaat, maar het voelt gewoon niet goed).

In maart 2003 ben ik voor het eerst bij een handoplegger geweest en na 3 behandelingen zijn de klachten zeer verminderd. Ik ben zelfs van de week voor het eerst met mijn zoontje (inmiddels 5 jaar) naar de film geweest en heb weer meer zin om dingen te ondernemen. Heel langzaam komt het vertrouwen in mijn lichaam weer terug.

Voor de gewrichtsklachten ben ik in mei 2003 naar de reumatoloog geweest, maar de bloedtesten waren goed. Ik heb wel reumamedicijnen (Viox) gehad, maar die mogen niet in combinatie met Ibuprofen worden gebruikt en daar kan ik niet zonder voor mijn rug.

Nou is mijn vraag, wat de risico's zijn met betrekking tot een volgende zwangerschap. Kunt u daar enig advies over geven? Ik ben bang dat mijn rugklachten tijdens de zwangerschap weer zullen verergeren, of dat ik na de bevalling mijn eigen kind niet eens zou kunnen verzorgen. Kunt u mijn man en mij helpen, want onze kinderwens is heel groot.

Het is een lang verhaal en begon vorig jaar (2002) september. Ik was in behandeling bij een fysiotherapeute gespecialiseerd in RSI klachten, vanwege een probleempje met mijn rechterhand. Daar had ik een scherpe pannendeksel nogal akelig hard op laten vallen in januari 2002 en er bleef ook na maanden een gevoelige plek zitten die ook wat dikker was tussen wijs en middelvinger en ik kreeg uiteindelijk ook last van mijn pols, rechterarm, rechterschouder en nek. Vooral bij het achter de computer werken. Met al die nare berichten over RSI dacht ik: beter voorkomen dan genezen, dus vandaar dat ik bij haar terecht kwam. Zij constateerde oa. dat ik hyperflexibele gewrichten had, dat het probleem vanuit mijn bovenrug/schouders kwam (ik heb bovenaan een beetje een 'kromme rug'), ik een verkeerde zithouding had, mijn rug en buikspieren niet goed gebruikte. Ze behandelde d.w.v. massage rug, schouder en rechterarm. En ze stuurde me naar een Caesar therapeute voor houdingcorrectie en oefeningen die bepaalde spieren sterker moesten maken.
In deze periode had ik veel stress want mijn schoonvader had terminale kanker en overleed in oktober. Die stress zal vast ook wel een belangrijke rol bij alle gedoe hebben gespeeld.

Begin oktober (een dinsdag) vroeg ik haar of ze ook eens naar mijn heupgebied wilde kijken (ik dacht: ik ben nu toch bij een therapeute, dit is niet een probleem waar ik anders voor naar de dokter zou gaan maar wie weet kan ze hierover ook wat zeggen en het zelfs ook oplossen) want als ik yoga oefeningen deed had ik daarna wel eens wat pijn (gevoeligheid) in mijn rechterheup net alsof die niet 'goed zat' of er een pees ofzo verkeerd geschoten was. Wist zij misschien wat dat was en wat ik verkeerd deed? Ik liet haar ook zien dat als ik in de "yogazit" zit (zeg maar kleermakerszit) ik mijn linker been wel op de grond kan leggen maar mijn rechterbeen een stuk erboven blijft hangen. Ik ben dus niet symmetrisch.
Zij onderzocht e.e.a. maar snapte er niet veel van en besloot uiteindelijk dat het mijn SI gewricht moest zijn want dat zat volgens haar helemaal vast, cq bewoog niet goed. Zij heeft toen met heeeel veeeeel kracht (zeg maar met alle kracht in haar hele lijf) op mijn rug ter hoogte van het SI gedrukt - geduwd - geforceerd, naar mijn idee het geheel losgewrikt. Dat deed behoorlijk zeer en ik had even later een enorme blauwe bloeduitstorting daar en een hele grote verdikking.
Die blauwe plek en die verdikking (die wel iets minder werd maar niet verdween) hebben er echt maanden gezeten (het blauw werd toen bruin) en nog steeds zie ik een vage inmiddels bruine plek daar: na 10 maanden!)
De dag hierop heb ik met veel pijn gewerkt (ik werk zittend achter een bureau). Donderdags had ik ook pijn maar ben toch naar schaatsles geweest en direct daarna naar Caesartherapie waar ik in de loop van de anderhalf uur dat ik daar was (ze was de tijd vergeten want eigenlijk moest het een uurtje zijn...) steeds meer en meer pijn kreeg totdat ik zei ik kan echt geen enkele beweging meer maken alles doet zeer. Vrijdag natuurlijk toch gewerkt maar wel eerder naar huis gegaan omdat ik niet kon zitten van de pijn.

Het weekend daarop heb ik echt ENORM VEEL PIJN gehad in mijn hele rug en in de buurt van mijn rechterheup, SI gewricht, bekkenbodem, lies. Even later ging het naar de linker kant, ik kon niet zitten, liggen, staan. Alsof er overal scherpe messen in staken en ook mijn rechterbeen deed zeer. Alles deed stekend pijn.
Maandags toch gaan werken (...) met pijn en dinsdag weer naar haar toe met alle klachten. Ze snapte er niks van (naar mijn rechterhand werd nooit meer gekeken...) wist niet wat er aan de hand was, wat raar toch, het lag vast aan mij want ja, ik genas zo langzaam (??) en hoe kon dit nou allemaal?? Ze behandelde me weer (nu toch iets voorzichtiger) maar de pijnen bleven. Midden op mijn rug, de spieren langs mijn ruggenwervel, met name de rechtse stonden strak en alles deed daar zeer. Vervolgens werd zij ziek en haar vervanger liet me zitten en tenslotte ben ik bij een manueeltherapeut beland. Die heb ik het verhaal verteld over therapeute 1 die me volgens mij een foute behandeling had gegeven, er was volgens mij in ieder geval iets mis gegaan wat de ellende en pijn had veroorzaakt. Deze therapeut (****), zei dat hij natuurlijk nooit kon achterhalen wat er precies was gebeurd (hij heeft lange tijd haar de hand boven het hoofd gehouden net zoals de huisarts) maar dat hij alleen af ging op wat hij nu zag.
Hij keek en constateerde allereerst dat er een ruggenwerveltje wat scheef stond (afwijking naar rechts, ca. 5-7 mm, dat wist ik want tijdens mijn pubertijd had ik hiervoor een zooltje onder mijn linkerhak) en dat doordat die spier ernaast zo strak gespannen was de zenuw die uit dat werveltje komt daartegen aan komt en dat straalt dan uit naar je onderrug en been. Er zijn toen (januari) röntgenfoto’s gemaakt om te kijken of ik een hernia had maar daar kwam niets uit. Afijn, hij begon mij dus 2x per week te behandelen, 'kraakte' af en toe wervels, masseerde rug (midden, onder etc). Ik bleef zoveel mogelijk doorwerken, 3 dagen per week maar begin januari had ik zoveel pijn (ik reis elke dag met de trein van utrecht naar a'dam en al in de trein deed mijn hele onderrug enorm zeer dus voordat ik op mijn werk was had ik al veel pijn) dat ik als ik op mijn werk aankwam eerst een half uur stiekem plat op de grond ging liggen in een leeg kamertje en dat deed ik op het laatst 4 à 5 x per dag. Totdat ik dacht: nu is het genoeg, ik stop met werken, dit slaat nergens op. Ik houd het niet vol.

Dus in januari stopte ik met werken, heb een week wat pijnstillers geslikt (ik kreeg géén spierontspanners) veel gerust/gelegen, maar wel elke dag 2x een wandeling gemaakt want **** zei dat ik wel moest blijven bewegen. Hij bleef mij de afgelopen maanden gemiddeld 2x per week behandelen. Na enkele weken begon ik langzaamaan weer te werken, met eerst 2 uurtjes thuis, daarna 3x 2 uurtjes naar A'dam etc. Inmiddels houd ik het met moeite maximaal zo'n 6 uur vol (half uur pauze waarin ik een wandeling maak) maar heb dan wel veel pijn daarna. Zolang ik maar blijf bewegen gedurende de dag en veel afwisselende houdingen aanneem, gaat het wel en heb ik de minste pijn maar zodra ik langer achter elkaar zit, gaat het mis en krijg ik steeds meer pijn. Ten opzichte van januari gaat het nu een stuk beter maar toch heb ik nog steeds veel pijn.

Verderop vertel ik precies waar. Het 'genezen' gaat zeeeeeeer traag en ik hoef maar even iets 'fout' te doen of ik heb een 'terugval'. bv. toen ik een keer iets te fanatiek en te lang achter elkaar had gestofzuigd en ik echt zo'n 5 dagen heeeel erg veel pijn heb gehad. Ik ben in april naar de huisarts gegaan en heb gevraagd om een MRI scan omdat ik nou wel eens eindelijk wilde weten wat er precies mis was. **** was daar steeds ook erg vaag over en wist het ook niet precies. Na grote aarzeling van de huisarts mocht ik dan naar een neuroloog. Het assistentje onderzocht mij een kwartiertje (bukken, doet dit zeer, doet dat zeer) de neuroloog kwam en las vervolgens de aantekeningen van assistentje en wierp een vluchtige blik op mij en zei: u heeft geen hernia (nee, dat wist ik al) en een MRI scan heeft geen zin want daar zie je heel veel op en daar doen we dan toch niks mee. (volgens hem bleek uit scans dat 1/5 van de mensen een hernia heeft en allerlei andere kwalen waar ze zich niet bewust van zijn en daar werd dan toch niks aan gedaan... dus wat het ook was een mri scan had geen zin...) 'Als u het écht wilt mag het wel maar het is zooooo duur en u heeft er toch niks aan. Volgens mij is het uw SI-gewricht en daar kan ik toch niks mee dus ga weer terug naar de huisarts die krijgt van mij hiervan een verslag over 2 weken. Doei.' Binnen 5 minuten was ie weg. Ik was totaal overbluft.

Ik ben 4 weken daarna naar de huisarts gegaan voor overleg maar die had nog geen bericht van de neuroloog ontvangen. Dat was vlak voor mijn vakantie. Zij wist ook even niet meer wat te doen. Ik ook niet. **** wist het ook niet. Dus ging ik met vakantie.

Ik ben net een week terug (was heel nerveus voor de reis want in de auto zitten was ook een probleem, maar dat is redelijk goed gegaan). Tijdens de vakantie heb ik veel gewandeld, gerust, maar ook gekajakt en langere tijd in de auto gezeten. Ik heb elke dag braaf een uur allerlei yoga oefeningen voor mezelf gedaan.

Vorige week ben ik na 3 weken weer begonnen met werken (heb 3x 6 uur gewerkt) en dat viel me tegen. Ik kreeg acuut weer veel pijn die eerste week en baalde daar behoorlijk van. Had het gevoel dat ik weer terug bij af was. En bovendien is **** met vakantie de komende 4 weken. Ik heb toen toch maar zijn vervanger gebeld want ik had niet alleen pijn maar ook veel uitstraling (weer) naar mijn rechterbeen en zelf tintelingen tot onderaan (had ik nog niet eerder zo gehad) en die heeft mij uitgebreid opnieuw onderzocht en constateerde dat de spier Piriformis helemaal strak stond. Hij heeft mij 2 oefeningetjes gegeven om die te rekken die ik 2x per dag moet doen. En heeft mij vandaag voor het eerst behandeld.

Hij is eigenlijk de eerste die een duidelijk antwoord heeft gegeven op de vraag waar het nu precies zat. Ik heb op internet gaan zoeken naar Piriformis, kwam daar het Piriformis syndroom tegen en moet zeggen dat ik daar wel wat in herken. Zo kwam ik op op uw site terecht en kreeg de indruk dat julie me misschien verder kunnen helpen.

Nog even de huidige situatie op een rijtje:

• Pijn ter hoogte van mij SI gewricht aan de rechter kant (zo'n beetje in de buurt van het rechter kuiltje in mijn rug). Het voelt alsof de pijn diep zit. Pijn in het gebied van mijn heupgewricht, soms gevoeligheid in de buurt van mijn rechterzitbotje. Soms een strak gevoel (soms ook pijnlijke ) in de spier die langs mijn ruggewervel loopt.
• Zitten kan ik heel slecht: dat verergert sterk de pijn. Lopen/wandelen kan ik hartstikke goed. Fietsen verergert ook de pijn. Ik heb al die tijd geprobeerd (rustig aan hoor) 1x per week te blijven zwemmen en een paar keer per week rustig yoga oefeningen te doen (nu dus doe ik dat al weken zelfs elke dag).
• Ik ben verder gezond, slik geen medicijnen alleen als ik er even helemaal genoeg van heb van al die pijn elke dag weer dan slik ik heel soms paracetamol of ibuprofen (zeg maar 4x per maand). Ik heb nooit eerder rugklachten gehad. Wel weet ik dat ik een slechte zithouding heb (krom ruggetje, zit in de familie) en voordat dit hele gedoe is begonnen, na een dag hard werken kon ik pijn hebben in mijn bovenrug/schouders, met name rechter kant. Het gekke ik dat ik sinds ik die onderrugpijn heb eigenlijk nauwelijks meer pijn heb in mijn bovenrug. Wel is ook mijn rechterhand nog steeds niet helemaal genezen. Iets ander geks is dat ik tijdens de vakantie ook last heb gehad van een stijve/strakke/pijnlijke rechter achillespees.
• Ik heb ook een aantal jaren geleden getobd met mijn kaakgewrichten (vanwege het heftig klemmen van de kaken en tandenknarsen 's nachts). Tot slot, mijn moeder heeft zeer ernstig reuma, ik ben enkele jaren geleden getest maar toen was alles goed (bezinking was prima).

Na dit hele lange verhaal (sorry hoor, als je eenmaal begint met vertellen....) mijn vragen aan jullie:

1. Kan het zijn dat de oorzaak van mijn klachten is: de behandeling van mijn rechter SI gewricht door de eerste fysiotherapeute? Dat er toen iets is verschoven/veranderd/geforceerd waardoor e.e.a uit evenwicht is? Mijn theorie is dat er toen iets is gebeurd of misgegaan is wat de oorzaak van alle problemen is maar als ik dat tegen de huisarts zeg, kijkt ze me wazig aan en zegt: wat kan er nou mis gaan met de behandeling van een Si gewricht? (**** heeft uiteindelijk na maanden tegen me gezegd dat hij meestal afblijft van dat SI gewricht omdat dat zo'n tricky-gebied is waar je makkelijk problemen kunt veroorzaken).
2. Raden jullie me aan om alsnog toch nogmaals om een MRI scan te vragen om wellicht een aantal zaken uit te sluiten? Ik wil nl. eigenlijk nog steeds heel erg graag weten wat er nou precies wel of niet goed zit met dat SI gewricht. Of heeft zo'n scan inderdaad geen zin?
3. Waarom heb ik met zitten zoveel last?
4. Wat raden jullie me verder aan? Wie kan nou echt een diagnose stellen (wat volgens mij nog niemand is gelukt.
5. Moet ik doorgaan met manuele/fysiotherapie? En blijven zwemmen 1x per week?

PS: Ik ben officieel nog 50% in de ziektewet. Als ik in januari 2004 nog niet volledig kan werken dreig ik gedeeltelijk in de WAO te komen. Dat wil ik niet: ik neem nog liever ontslag dan in de WAO. Ik heb al die tijd gedacht: het komt wel goed, maar het duurt allemaal zo lang nu dat ik een beetje bang wordt dat het helemaal niet meer goed kom en ik altijd met die pijn zal blijven rondlopen. Ik moet er niet aan denken! En ik wil graag blijven werken zonder pijn! Dus heb ik besloten er alles aan te doen om een goede diagnose te laten maken. Door wie dan ook en hoe dan ook! Want eigenlijk heeft nog niemand echt kunnen vertellen wat er nu precies aan de hand is en of en wat daar dan aan te doen is.
Zolang ik niet weet 'wat ik heb' kan ik niet leven met deze pijn! (De arbo arts zei vorige week: 'tsja, van veel rugklachten weet niemand wat de oorzaak is. U moet ervan uitgaan dat u nooit zult weten wat het precies is en u zult moeten leren leven met deze pijn'. Toen realiseerde ik me dat ik dat nog helemaal niet wil: leren leven met deze pijn en ik kan me er ook (nog) niet bij neerleggen dat niemand weet wat er aan de hand is. Want wat is er nou allemaal onderzocht: er zijn alleen röntgenfoto’s genomen en een (nu dan) twee fysiotherapeuten hebben er naar gekeken.
Misschien is het wel een Slijmbeurs ontsteking? Of fybromialgie? Of het Piriformis Syndroom? Of RMI? (tsja, als je op internet gaat kijken als leek kom je de meest verontrustende dingen tegen!). Naar al deze dingen is nooit gekeken.
Dus wie o wie kan mij helpen? Wat moet ik nu doen?

Noot: **** staat voor de naam van de therapeut.

Tegen een balk aangelopen, nek ging schuin links naar achteren.
Had direct tinteling in gezicht.

Manueel arts heeft nekwervel c3 rechtgezet, maar zei dat de tinteling niet hier vandaan kan komen. 1 week hierna behoorlijke nekpijn, maar nu vrijwel weg.

Nu na 1,5 maand nog lichte tinteling in linkerhand en aan neus, onderkin en wang, maar is wel minder geworden.

Wat is volgens u aan de hand en wat kan het verloop van de klacht zijn.

Heeft dit gewoon tijd nodig of moet ik nog een keer naar de manueel arts.

Ik ben een vrouw van 35 met een zoon van 7. Al 15 jaar heb ik rugklachten. Veel behandelingen heb ik geprobeerd. Chiropractie heeft een aantal jaren geholpen. Toen dat niet meer hielp ben ik fysiosport gaan doen voor het versterken van mijn spierenkorset. Ook dat hielp een tijdje. Ondertussen loop ik al weer ruim een jaar bij *** en *** in *** alwaar ze een heel andere benadering van massage hebben, nl. losmaken door diepe spiermassage.

Nu na jarenlange rugklachten, lichte scoliose, 2 jaar bekkeninstabiliteit tussendoor, steeds meer verstijvende onderrug, een zichtbaar uitstekende wervel ergens boven L4/L5 die de chiropractor wel weer enigszins in model heeft weten te brengen, maar nergens op een foto of scan iets vreemds daar te ontdekken en diverse spitaanvallen is er hernia geconstateerd op L4/L5 waaraan ik ondertussen ruim 8 weken geleden ben geopereerd dmv een MD operatie. Mijn linker SI gewricht zit al minimaal een jaar vast en een vervangende fysio van *** en *** heeft deze in januari proberen los te maken waardoor mijn al uitpuilende tussenwervelschijf knapte tot deze hernia.

Het herstel na de operatie ging moeizaam en langzaam. Ondanks dat lopen niet zou kunnen forceren na een herniaoperatie ging dat voor mij niet op. Mijn hamstrings en achterbeenspieren zijn nog erger verkort dan voor de operatie en ik probeer met oefeningen ze op te rekken. Mijn gehele spierenstelsel is behoorlijk verzwakt door het lange platliggen en de lange voorgeschiedenis. Ik kon op een gegeven moment voor de operatie niets anders meer dan liggen. Zenuwpijnen waren wel wat minder na de operatie maar niet volledig weg.

Toch kon ik na 6 weken bij de na controle bij de chirurg wel melden dat het beter ging dan voor de operatie. Weliswaar met veel liggen en maar kleine stukjes nog kunnen lopen, en slecht zitten. Mijn oefeningen deed ik trouw thuis en bij de fysio. In de auto lig ik nog steeds op de achterbank. Dat mijn been beterde aanvoelde dan voor de operatie was voor de chirurg de reden om mij over 3 maanden pas te laten terugkomen. Echter hij vond mijn rug wel erg stijf. Niet gek aangezien ik hem al 6 weken niet bol mocht maken. Onder begeleiding van de fysio mocht bol weer heel voorzichtig. Nou echt bol is het nooit geweest, maar het begin was er.
En toen ging het mis. De spier rechts langs die nare wervel die voor mijn gevoel nog steeds iets uitsteekt, deed flink pijn door het lichte oprekken bij het bollen. Ook bij gewoon liggen voelde ik hem constant samen met de wervel.

Mijn linker SI gewricht begon vervelend aan te voelen waardoor de spieren aldaar en in linkerbil gingen spannen wat weer zenuwklachten gaven in mijn al door zenuwpijnen geteisterde been van voor de operatie. De fysio heeft toen mijn bil los gemasseerd. Aan mijn SI durfde ze niet te komen vanwege mijn extreme reacties eerder daarop, maar hij staat wel verkeerd volgens haar.
Als reactie op die behandeling kreeg ik vreselijke pijn aan de voorkant van mijn rechterbovenbeen daar waar het been met de heup scharniert en dan een cm of 10 verder mijn voorkant van het bovenbeen op.
Ik herkende deze pijn van voor mijn operatie. Het was me toen al opgevallen dat wanneer mijn rug en billen waren losgemasseerd, dat ik daar napijn had. Toen nog aan beide kanten. Volgens mijn fysio is het een spier die door mijn bekken naar de voorkant van mijn wervelkolom loopt. Ik liet de naam m.iliopsoas vallen, ik zag haar duidelijk twijfelen en nadenken waar die spier ook al weer zat, maar die liep daar ook maar was het volgens haar niet om vervolgens een plek op de bil aan te wijzen. Terwijl de plaatjes mij toch een een spier aan de voorkant van het bekken laten zien. De keer daarop bleek het toch om inderdaad deze spier te gaan samen met de rectus femoris ernaast. Op een gegeven moment, zo'n maand voor mijn operatie, werd het constante gillende pijn door de zware pijnstillers heen. De hele dag en nacht lang.

Mijn heftige oefenschema heb ik drastisch teruggebracht toen ik na voorzichtige bolling weer extra klachten kreeg omdat ik het gevoel had dat het echt allemaal te veel was. 2 keer per dag 45 minuten oefeningen doen ging niet goed.

Ondertussen slik ik weer valium, 1 a 2 keer 2.5 mg. per dag. Wat een geweldige stap terug voor mij is. De pijn daar waar mijn bovenbeen scharniert, komt in de loop van de dag opzetten. Lopen en oefeningen verergert deze pijn duidelijk. Zitten maakt het niet erger maar ook niet beter. Wanneer het nog niet heel erg is, geeft liggen verlichting totdat ik weer opsta. Als ik de hele dag vnl. blijf liggen dan komt het op een later tijdstip op de dag en iets minder heftig. Het voelt al een constante diepe brandende pijn met om de paar seconden een soort van *WOESHHHHHH* erdoorheen waarin de pijn echt heel erg wordt. Geen stekende pijn maar langzaam opkomend en gelijk weer afzakkend maar echt heel erg pijnlijk. De spier is erg hard en losmasseren door de fysio geeft enigszins verlichting maar niet voor langer dan een paar uur. De brandplek zelf zit erg diep en is moeilijk te lokaliseren of aan te wijzen.

Dat ik rechts last heb terwijl mijn SI links verkeerd zit heeft waarschijnlijk te maken met compensatie aldus mijn fysio. Maar ik moet u eerlijk zeggen dat ik mijn vertrouwen in haar een beetje begin kwijt te raken. Ze heeft haar verhaal n.a.v. mijn toenemende klachten steeds weer gewijzigd. Ze had er wel over om via de chiropractor mijn SI goed te laten zetten, maar dan niet op de reguliere manier aangezien de torsodraaiing van de wervelkolom die daarvoor nodig is, nog absoluut niet mag omdat deze te belastend is voor mijn geopereerde tussenwervelschijf. Nou, ik durf op dit moment echt niet naar de chiropractor. Dat lijkt me allemaal veel te heftig nu voor mijn aangedane rug. Nog afgezien van het feit dat mijn laatste chiropractische handelingen van een jaar geleden precies tot de volgende dag hielpen.

De neuroloog en de fysio weten het niet. Het past niet in een postherniaoperatiebeeld. De neuroloog stelde voor om een epidurale steroïden injectie te geven alwaar ik over 2.5 week een afspraak voor heb staan, maar ik ben bang dat het voor deze pijn niets uit zal halen omdat het op zo'n andere plek zit en ik het gevoel heb omdat deze spier naar mijn wervelkolom loopt en het daar misschien weer vandaan komt. Een fikse spuit valium in de spier lijkt me meer op zijn plaats, maar dat zal ook wel alleen maar tijdelijk verlichting geven.

• Heeft u enig idee welke spier ik bedoel, welke benaming hij heeft en herkent u dit?
• Spieren spannen zich o.h.a. toch aan om iets te beschermen?
• Is er een mogelijkheid deze spier te rekken want wat ik ook probeer, ik rek alleen mijn bovenbeenspieren. Of is dat af te raden?
  Wanneer ik tegen de muur aansta en mijn bovenlichaam naar de zijkant naar links langs de muur buig, heb ik nog het meeste gevoel dat er rek op komt. Dit is 1 van mijn oefeningen van na de operatie.
• Wat zijn uw ervaringen met de steroiden injecties?
• Heeft het naar uw mening voor deze spierenklachten wel zin?
• Of is het alleen bedoeld voor de nog aanwezige zenuwpijnen in mijn linkerbeen die volgens fysio komen door de gespannen spieren vanwege mijn linker SI gewricht?
• Zijn er bijwerkingen of kans op littekenweefsel?

Ik ben bang dat ik dan nog verder van huis ben nl. Ik reageer blijkbaar zo extreem op, op het oog- simpele handelingen, dat ik angst heb. Ik zou niet willen dat dit het volgende in mijn rijtje wordt van "had ik dit maar niet laten doen".

Verder vond het onderstaande behoorlijk frapant:
http://www.rugkliniek.nl/iliopsoas.html

Aanvulling:
Vandaag had mijn fysiotherapeut blijkbaar haar huiswerk gedaan want de spier waar ik erge last van heb blijkt inderdaad de iliopsias te zijn samen met de rectus femoris ernaast.